Ψιτ εσύ! Ναι εσύ, ξανθομαλλούσα κοπελιά, που κρίνεις τόσο εύκολα τους πάντες κι έχεις μια άποψη για όλα. Ξέρεις με τι λένε ότι μοιάζει η άποψη, επειδή την έχουν όλοι; Να μη σου πω καλύτερα, θα κοκκινίσουν τα αυτιά σου. Εσύ λοιπόν μανταμίτσα, που δεν έχεις παιδιά, δε μπορείς να μου δίνεις συμβουλές για τη ζωή μου. Δε μπορείς να μου κουνάς το δάχτυλο, ενώ δεν έχεις υπάρξει ούτε λεπτό στη θέση μου. Ούτε στο εύχομαι, δεν είμαι κακός άνθρωπος εγώ. Συνήθως δηλαδή, αρκεί να μη με φτάσεις στα όριά μου, κάτι που εσύ κάνεις επισταμένα και μόνο ο από πάνω/ από κάτω ξέρει πως κρατιέμαι να μη σου πω που ακριβώς να τη βάλεις την άποψή σου. Μου λες πώς να μεγαλώσω τα παιδιά μου, ενώ δεν έχεις παιδιά και δεν έχεις ιδέα για το πόσο πολύ απέχει η θεωρία από την πράξη. Έτη φωτός!

Είναι όλα τόσο όμορφα και ειδυλλιακά στα βιβλία και στις ταινίες. Ερωτεύονται, παντρεύονται μες την χαρά, η ευτυχία τρέχει από τα μπατζάκια τους, οι γονείς κι οι συγγενείς είναι εκστασιασμένοι με τον γάμο των παιδιών τους. Η γυναίκα μένει έγκυος χωρίς κανένα ζόρι, μέσα σε μια ευτυχισμένη οικογένεια, όλα είναι ροζ και τέλεια, περνάει 9 μήνες ευτυχίας φτιάχνοντας ένα κουκλίστικο παιδικό δωμάτιο και ανυπομονεί να γεννήσει και να ζήσει το όνειρο. Πριν γεννήσει είναι μια θεά, αφού γεννήσει παραμένει θεά, το σπίτι της είναι στην τρίχα, το μωρό της πάντα χαμογελαστό και αθόρυβο, τρώει, κοιμάται, δεν πονάει, δεν κλαίει, η ζωή κυλάει ακόμα πιο όμορφα από πριν. Μπορεί να έρθει κι ένα δεύτερο παιδί, που είναι ακόμα πιο ήσυχο από το πρώτο που αγαπάει παράφορα το νέο μωρό στο σπίτι, που ήταν δικό του ως τώρα και το προσέχει και το φροντίζει κι η μαμά χαμογελάει ευτυχισμένη 24 ώρες την ημέρα.

Γούσταρες; Φτιάχτηκες με την περιγραφή; Μη βιάζεσαι, έχω και ζονκ στην τρίτη κουρτίνα.
Η πραγματικότητα μανταμίτσα, είναι άλλη. Κι ας λένε ότι η τέχνη μιμείται τη ζωή. Ερωτεύονται πιθανώς, παντρεύονται μετά από χρόνια κι εύχονται να μην αλλάξει τίποτα στην όμορφη σχέση τους. Που αλλάζει. Από τη στιγμή που συζείς με έναν άνθρωπο και βλέπεστε στα καλύτερα και στα χειρότερά σας, αλλάζουν όλα. Δεν είσαι πάντα όμορφη και περιποιημένη, δεν είναι πάντα ξυρισμένος και μυρωδάτος. Το σπίτι το φροντίζεις εσύ πλέον, όλα περνάνε από σένα κι όχι από τη μαμά σου ή τη μαμά του. Εσύ καθαρίζεις, μαγειρεύεις, πλένεις, σιδερώνεις, αλλάζεις σεντόνια, πλένεις παντζούρια. Εσύ τα κάνεις όλα αυτά. Κι αν αποφασίσετε να κάνετε οικογένεια, δεν έρχονται όλα τόσο εύκολα και μαγικά.

Αν το αυγό δεν κατεβαίνει, τρυπιέσαι με ορμόνες 3 φορές την ημέρα για να κατεβάσεις πιο πολλά αυγά. Αν οι σάλπιγγές σου δεν ηχούν όπως είθισται, πας σε έναν μάστορα με ένα τεράστιο μεταλλικό μαραφέτι, το οποίο βάζει μέσα σου, μαζί με ένα σκιαγραφικό υγρό για να δει γιατί μουγγάθηκε το σύστημά σου. Αν αντίστοιχα ο κολυμβητής του είναι αδύναμος, λαμβάνεις ειδικές οδηγίες διαχείρισής του, μαζί με φάρμακα κι εγχείρηση πιθανώς. Αν η φυσιολογική διαδικασία σύλληψης, δεν έχει αποτέλεσμα, μετράς τη θερμοκρασία σου, σαν τις γαλοπούλες ένα πράγμα, μετράς ημέρες πριν και μετά, μετράς ενέσεις, μόνο πόσο την έχει ο υποψήφιος πατέρας δε μετράς γιατί δε σε νοιάζει πια! Μετά από πολύ προγραμματισμένο σεξ, με τα λεπτά να τρέχουν και τα αυγά να σκάνε την τάδε ώρα και το άγχος να κυριεύει κάθε σου κίνηση, το μόνο που σε νοιάζει είναι να συλλάβεις, για να τελειώσει το μαρτύριο του μετρήματος, τρυπήματος και του πάρτυ των ορμονών. Κι αν σου κάτσει τελικά το πολυπόθητο μωρό, ξεκινάνε τα ξενύχτια στο βυζί, οι βόλτες με το μωρό αγκαλιά πάνω κάτω στο δωμάτιο, νύχτα μέρα, με τους κολικούς παρέα, το κλάμα χωρίς δάκρυα, τις ημέρες να περνάνε και να μην ξέρεις αν είναι νύχτα ή μέρα έξω, το μάτι να κλείνει από την αϋπνία, τα χέρια σου να μην αντέχουν άλλο και να πέφτουν νεκρά. Αλλά εσύ εκεί, να αντέχεις, να μετράς πάνες και ml, να είσαι υπό το άγρυπνο βλέμμα της πεθεράς και της μάνας σου, να τα κάνεις όλα λάθος (εννοείται), να έχεις ένα σπίτι μπουρδέλο, οι ορμόνες σου να περιμένουν τη στιγμή που θα φρικάρεις. Αλλά εσύ να αντέχεις ρε. Τα ξενύχτια, την πίεση στο κεφάλι σου από την κούραση, το άγχος σου τα βράδια που κοιμάται περισσότερο από ότι συνήθως και σηκώνεις την κουβέρτα του μέσα στο καταχείμωνο, για να δεις αν αναπνέει ακόμα. Υπάρχουν όμορφες στιγμές εννοείται, αυτές σε κρατάνε. Αυτές σου δίνουν δύναμη για να αντέξεις άλλο ένα ξενύχτι, άλλη μια δύσκολη μέρα, την πεθερά που στάζει φαρμάκι κάθε φορά και ξεσηκώνει τον κανακάρη της και σου έρχεται σπίτι μπαρουτιασμένος. Αυτές οι στιγμές σε κάνουν να παραβλέπεις το ζόμπι που κοιτάς στον καθρέφτη, με τις πυτζάμες ή τα ρούχα εγκυμοσύνης, με τους κύκλους κάτω από τα μάτια και το χάος μέσα κι έξω του.

Για αυτό σου λέω! Μπες πρώτα στον χορό, κάνε παιδί με το καλό κι ύστερα έλα να τα πούμε, αν επιλέξεις να το μεγαλώσεις εσύ, να φας τις φρίκες εσύ, χωρίς να το παρκάρεις στις γιαγιάδες για να μη χάσεις την ηρεμία σου και τα μπωτέ σου. Ως τότε, μη με τσιγκλάς! Μη με συγχίζεις, μη μου κουνάς το δάχτυλο, γιατί θα σου το δώσω να το φας!

 

 

Βανέσσα