Χωρισμένη, κάνει μοναξιά και βαρεμάρα. Μπαίνω σε ένα τσατ σε αυτά τα ίντερνετς και γνωρίζω τυπάκο. 3-4 χρόνια πιο μικρός, έξυπνος και ευγενικός. Μιλάμε κάθε βράδυ με μηνύματα μέχρι το πρωί. Μου βάζει γαμάτες μουσικές, έχει χιούμορ, συζητάμε για τα πάντα με άνεση και δεν κάνει ορθογραφικά λάθη! Έχω αρχίσει να δαγκώνω λαμαρίνα και να γλείφω τα δάχτυλά μου.

Έχει μια φωτό προφίλ στην οποία είναι καλά κρυμμένος πίσω από ένα μεγάλο ποτήρι μπύρας. Έχω βάλει φωτό προφίλ που φαίνονται μόνο τα μάτια μου πίσω από την γάτα μου! Το μυστήριο λοιπόν καλά κρατεί. Γενικά δεν έχουμε ρωτήσει πολλά περί εξωτερικής εμφάνισης, γιατί πραγματικά, ελάχιστη σημασία έχει.

Περνάει κανένας μήνας με καθημερινές συνομιλίες ωρών. Κοιμόμαστε και ξυπνάμε μαζί κάθε μέρα, χωρίς να υπάρχει φυσική επαφή. Κάπως έτσι αποφασίζουμε να βρεθούμε στον πραγματικό κόσμο. Πανικός! Κι αν δεν του αρέσω; Δεν είμαι μπάζο, αλλά δεν είμαι και κανένα κελεπούρι… Τι σκατά να βάλω; Μόνο τζιν έχω όπως πάντα. Διαλέγω το αγαπημένο μου, αυτό που κάνει το κωλαράκι να φαίνεται μπραζίλιαν, μια απλή μπλούζα και ανοιξιάτικο φούξια μπουφανάκι. Όχι κι άσχημα! Βαθιά ανάσα και πάω στο ραντεβού.

Με το που φτάνω, σταματάει ένα ταξί και κατεβαίνει ένας δίμετρος τύπος, γύρω στα 130 κιλά, που θύμιζε λίγο Ινδιάνο με το μακρύ του μαλλί. Κρατούσε και μια επαγγελματική τσάντα, η οποία περισσότερο με σχολική σάκα έμοιαζε στα χέρια του. Με βλέπει και μου σκάει ένα ντροπαλό χαμόγελο σαν μικρού παιδιού. Λιώνω…

Καθόμαστε, μιλάμε, γελάμε, περνάμε τέλεια. Αγγίζουμε διακριτικά ο ένας τον άλλον με κάθε ευκαιρία. Οι ώρες κυλάνε σαν νερό. Κανονίζουμε νέο ραντεβού και χωρίζουμε μέχρι να φτάσουμε πίσω από τους υπολογιστές μας και να αρχίσουμε το τσατ. Καρδούλες πηγαινοέρχονται στο διαδίκτυο και πλέον περισσότερο σβήνουμε παρά γράφουμε… Ποιος θα ανοιχτεί πρώτος; Ποιος θα νικήσει τους φόβους και τις αναστολές;

Μετά από μερικές μέρες, κανονίζουμε συνάντηση στο σπίτι του για καφεδάκι, μουσική και κουβέντα. Ότι κάναμε τόσο καιρό δηλαδή, αλλά σε φυσικό περιβάλλον. Ο καφές έγινε αλκοόλ, τα συνεχόμενα ξενύχτια έφεραν χαλάρωση, η χαλάρωση άνοιξε τον καναπέ να ξαπλώσουμε λίγο. Αθώα, φιλικά ρε παιδί μου, λόγω κούρασης ντε! Να σου κάτι γελάκια, μετά κάτι χεράκια πειραχτήρια, ύστερα χάδια και τι να λέμε τώρα… Πήρε φωτιά ο καναπές, να ζήσουμε να τον θυμόμαστε!

Όταν ήμασταν χώρια δεν λέγαμε πολλά πλέον. «Έρχεσαι ή έρχομαι;» «Έρχομαι!» Έχω βάλει ταξιτζή να κάνει το Κυψέλη – Κουκάκι σε 5 λεπτά γιατί καιγόμαστε! Δεν φταίω που το πήρε κυριολεκτικά, αλήθεια, δεν φταίω. Έχουμε πάθει έρωτα μεγατόνων και δεν αντέχουμε δευτερόλεπτο μακριά ο ένας από τον άλλον. Ανταλλάσσουμε κλειδιά σπιτιών την πρώτη εβδομάδα. Οι γάτες μου το λατρεύουν και δεν ξεκολλάνε από πάνω του. Ούτε κι εγώ άλλωστε. Σκηνές απείρου κάλλους εκτυλίσσονταν στο σπίτι. «Κάνε πέρα βρωμόγατο! Δικός μου είναι!» «Πέρνα από τα νύχια μου να τον πάρεις μπιτς!». Ξαπλώναμε αγκαλιά κι έσπρωχναν να χωθούν ανάμεσα. Τελικά, συνήθως κοιμόμουν στο πάτωμα.

Πιο πολύ από όλα όμως, δεν χόρταινα το βλέμμα του. Με κοίταζε σαν μικρό παιδί μπροστά σε βιτρίνα ζαχαροπλαστείου. Τα μάτια του έλαμπαν και χαμογελούσαν. Όλο του το πρόσωπο χαμογελούσε. Αυτός ο τεράστιος τύπος με την καρδιά μικρού παιδιού, με έκανε να αισθάνομαι μοναδική. Γινόταν ένας χαριτωμένος γατούλης που έκανε πατουσάκια μόλις με έβλεπε.

Ήμασταν πάνω στο ροζ συννεφάκι μας και πηγαίναμε. Μόνο που δεν πιστεύω σε ροζ σύννεφα πασπαλισμένα με χρυσόσκονη. Ειλικρινά αναρωτιόμουν που σκατά είναι ο λάκκος, γιατί δεν μπορεί να είναι όλα τόσο άψογα. Ε, λοιπόν τα πράγματα ήταν απλά. Δεν υπήρχε λάκκος! Ναι παίδες, ούτε νάρκες, ούτε σκελετοί στην ντουλάπα, ούτε ζήλιες, τιπτις! Μικρά, χαζά θεματάκια που έχουν τα ερωτευμένα ζευγάρια μόνο, τύπου, θα μου λείψεις τώρα που θα κοιμάμαι.

Εκτός από ένα. Το βλέμμα των άλλων πάνω μας και κυρίως το βλέμμα φίλων και γνωστών. Εγώ 1,62 με τα χέρια σε ανάταση και πάνω σε σκαμνάκι, γύρω στα 55 κιλά (τότε), κι εκείνος σαν δίφυλλη ντουλάπα. Μπορείς να πεις πως δεν περνούσαμε απαρατήρητοι! Υπήρξε (πρώην) φίλος που τον αποκάλεσε αηδιαστικό! Χωρίς να ξέρει το παραμικρό γι αυτόν, μόνο από την εικόνα. Γιαπ! Και δεν ήταν ο μόνος. Πολύ σούσουρο, πολλά σχόλια, πολλές μπηχτές. «Τι δουλειά έχεις εσύ με το παιδοβούβαλο, μια χαρά γυναίκα!» «Σοβαρά τώρα, κάνετε και σεξ;» «Μωρέ, δεν φοβάσαι μην σε λιώσει;» «Έχω έναν φίλο να σου γνωρίσω. Καλό παιδί και όμορφο…» «Ακόμα μαζί είσαστε; Μπράβο… Μπράβο…» και αλλά τέτοια χαριτωμένα.

Οπότε, μπούλο! Στους ανθρώπους που καταδίκασαν λόγω εξωτερικής εμφάνισης. Στους ανθρώπους που δεν θα μπορέσουν να ζήσουν κάτι τέτοιο γιατί «είναι ασχημούλης μωρέ!». Στους ανθρώπους που ψάχνουν ράτσα και κυρίλα. Σε όλους εσάς που αφήνετε την ουσία να γλιστρά μέσα από τα δάχτυλά σας, μπιζόζ άγκλι. Ίου!

Ιτ σιτ γκάιζ! Η ζωή μας είναι πιο καθαρή χωρίς εσάς!