Η ώρα είναι 9 το πρωί, πλατεία Ντάβαρη, Ν. Σμύρνη. Στριμωγμένοι, τσαντισμένοι και αφασίες σε ένα στάσιμο rally μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου.
Δεν ξέρω πως μπορώ να χαρακτηρίσω αυτή την πρωινή διαδρομή.

Μερικές φορές έχει μια «αύρα» από αγχολυτική βόλτα στη παραλία, άλλες φορές πάλι, γίνεται χειρότερη και από έναν καβγά με τον χειρότερο εχθρό σου. Κάπως έτσι καταλήγει να ελέγχει το ύφος του πρώτου «καλημέρα» μόλις φτάσεις στην δουλειά.

Σε αυτές τις ημέρες, τις χαλαρές, πιάνω τον εαυτό μου να χαζεύει τους τοίχους και να διαβάζει όλα αυτά τα αστείρευτα μηνύματα που γεμίζουν τους αυτοσχέδιους καμβάδες. Φτιάχνω ιστορίες και εικόνες με αυτούς που με ένα σπρέι στο χέρι, αφήνουν το στίγμα τους σε τοίχους, βιτρίνες και παγκάκια, σαν γρατζουνιές από παθιασμένα νύχια σε ένα αχόρταγο κορμί. «Μουτζούρες» σε ένα ατελείωτο χαρτί, σε ένα τεράστιο ρυζόχαρτο ενός πακέτου «κασετίνα» τσιγάρα ΣΑΝΤΕ, στο πρόχειρο, σχολικό μας τετράδιο.

Μηνύματα που τα συλλέγεις στο μυαλό σου και καταλήγεις με ένα αυθόρμητο λεύκωμα σκορπισμένο στους δρόμους. Στιχάκια και εικόνες που εκπροσωπούν μερικές από τις σημαντικότερες στάσεις ενός ταξιδιού. Μια ζωή, ένα πόνο, μια στιγμή αδυναμίας, έναν έρωτα, μια αγανάκτηση. Όλη η Αθήνα ένας ψυχολόγος που κρατάει σημειώσεις.

Την ώρα που οι περισσότεροι από εμάς γράφουν την ιστορία τους κάτω από παπλώματα ή καθηλωμένοι σε ένα γραφείο, κάποιοι άλλοι με μοναδικό όπλο λίγη μπογιά, δίνουν τον δικό τους πόλεμο αντιμέτωποι με τους δράκους τους.

Οποιαδήποτε σκέψη δεν βρίσκει τρόπο να εκφραστεί είναι ένας κρυφός εσωτερικός εχθρός και δεν υπάρχει χειρότερος πόλεμος από το να πολεμάς εχθρούς εκ των έσω. Όμως, όλοι αυτοί οι σκοτεινοί καλλιτέχνες, έχουν βρει περίτεχνα τον τρόπο να ξορκίζουν τους δαίμονές τους, να τους αντιμετωπίζουν κατάματα. Τους φέρνουν αντιμέτωπους με την αλήθεια και με τον κοινό νου.

Μετατρέπονται σε μηνύματα που σκορπίζονται στον αέρα σαν μικρόβιο γρίπης μέσα στο φθινόπωρο, από μάτια σε μάτια, διυλίζονται μέσα από κολλημένα μυαλά ή από διανοούμενους της εποχής. Και εκείνη την στιγμή συμβαίνει το θαύμα. Ο καθένας μετατρέπεται σε έναν σκυταλοδρόμο. Θα γράψει την δική του εκδοχή σε έναν άλλο τοίχο που ίσως τον εκφράζει καλύτερα. Σε εκείνον της προσωπικής τους ζωής ή τον εικονικό τοίχο στις σελίδες ενός blog, υιοθετώντας άθελά του τον ρόλο του καλλιτέχνη.

Οι μικρές προσωπικές νότες του καθένα σε μια προτυπωμένη παρτιτούρα ενός άλλου, συνθέτοντας έτσι μια άλλη καινούργια ακόμα πιο αυθόρμητη μουσική παράσταση. Είναι γνωστό εξάλλου πως οι καλύτερες μουσικές παίζονται στα live και εκεί αυτό που μετράει είναι η ψυχή.

Διάλογοι που χωρίς να ακούγονται σε βαρύγδουπα panel, μεταφέρουν αθώα, κρυφά, πονηρά μηνύματα και ταυτίζονται μαζί σου ή σαν άλλες σειρήνες σε κάνουν να τις ακολουθήσεις τυφλά.

Κάθε ένα από αυτά τα παιδιά με τα σπρέι είναι ένας μικρός μάγος, ένας ανώνυμος μέντορας, που χωρίς να τον ξέρεις και χωρίς να σε ξέρει, σε κάνει να σκεφτείς, σε μια εποχή που όλα μοιάζουν κολλημένα και στάσιμα, ακόμα και τα μυαλά.

Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα σε παρασύρει ένα μήνυμα σε έναν τοίχο η ακόμα καλύτερα αν δημιουργήσεις το δικό σου, χαμογέλασε και σημείωσέ το σε ένα κομμάτι χαρτί.

Είμαι σίγουρος πως θα βρεις τον τρόπο να γίνεις το επόμενο παιδί με το σπρέι, θα βρεις τον δικό σου τοίχο να το γράψεις και που ξέρεις, ίσως να γίνεις η πηγή έμπνευσης για τον επόμενο ζωγράφο. Ίσως γίνεις η ιδέα για το επόμενο graffiti ή ακόμα καλύτερα, αυτός που θα κάνει τον επόμενο αγουροξυπνημένο να χαμογελάσει λίγο.

Μα πολύ περισσότερο, ίσως ένα τέτοιο μήνυμα γίνει πηγή έμπνευσης για εσένα τον ίδιο για να παραδεχτείς την αλήθεια που ποτέ δεν τόλμησες να πεις.