Όχι, δεν καταλαβαίνεις

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Πήρες πάλι τηλέφωνο να «ρωτήσεις τι κάνουμε». Έχω σταματήσει εδώ και καιρό να ρωτάω «Εσείς;». Βλέπεις, μετά από κάθε τέτοια ερώτησή μου, καταλήγεις σε έναν μισάωρο μονόλογο για το πόσο χάλια είστε οικογενειακώς, για το πόσο δύσκολα είναι όλα, για όλα τα στραβά που τυχαίνουν όλα μαζί και – ναι – όλα σε εσάς. Μόνο. Κάθε φορά που κλείνουμε το τηλέφωνο, νιώθω να έχω χάσει όλη μου την ενέργεια. Σαν να μην έχω πια διάθεση για τίποτα. Σαν όλα να είναι μάταια κι ένα ασφυκτικό βάρος να έχει θρονιαστεί στο στέρνο μου.

Καμιά φορά, στο τι κάνετε που με ρωτάς, απαντώ λίγο αναλυτικά, να τα πω κάπου, ρε παιδί μου, να τα μοιραστώ μήπως κι ελαφρύνουν. Όλοι έχουμε προβλήματα, αλίμονο αν δεν μπορούμε να τα μοιραστούμε. Και όμως. Στο τρίλεπτο με διακόπτεις, με αφορμή μια κουβέντα μου, για να μου πεις τα δικά σου για άλλη μια φορά, πριν προλάβω να πω μια λέξη παραπάνω. Κι εγώ, που φημίζομαι για την υπομονή μου, νιώθω να την τεντώνω σαν εκείνο το γνωστό λαστιχάκι. Φουσκώνω, φουσκώνω, κι άλλο και μετά…δεν κάνω μπαμ. Τι τραγωδία. Κι αν καταφέρω να πω ένα «Είναι δύσκολα τα πράγματα», λαμβάνω το αποπεμπτικό «Καταλαβαίνω». Κι αν τολμήσω να πω πόσο απηυδισμένη είμαι με όλα, μου προσφέρεις «βοήθεια». Από εκείνη, την καλή, με τα ανταλλάγματα.

Άκου, λοιπόν.

Όχι, δεν καταλαβαίνεις πόσο δυσκολεύομαι οικονομικά. Δεν έχεις βρεθεί ποτέ στη θέση μου. Δεν έχει χρειαστεί να ψάχνεις δεκάλεπτα σε όλο το σπίτι για να πάρεις ένα γάλα στο παιδί σου – όχι από το κανονικό, από το άλλο, στην κονσέρβα, γιατί είναι πιο φθηνό. Δεν έχει χρειαστεί να πάρεις βενζίνη για πέντε ευρώ με το μπετόνι, δήθεν για το αλυσοπρίονο, ενώ την βάζεις νύχτα, στα μουλωχτά στο αμάξι. Δεν έχει χρειαστεί να μείνεις χωρίς ρεύμα για τρεις βδομάδες γιατί σ’ το έκοψαν και δεν μπορείς να βρεις από πουθενά δανεικά. Δεν έχει χρειαστεί να μεταφέρεις όλο το ψυγείο  σου στην φίλη παραδίπλα, για να μη σου χαλάσουν τα τρόφιμα. Δεν έχει χρειαστεί να ταΐσεις το παιδί σου χυλό με νερό και αλεύρι και να του το πασάρεις ως σούπερ τηγανίτα, γιαμ – γιαμ!!! Κι ούτε έχει χρειαστεί να το κοιτάξεις στα μάτια και να ξέρεις ότι ξέρει και, παρόλα αυτά, δεν μιλάει, το τρώει και λέει ευχαριστώ. Δεν έχει χρειαστεί να αφήσεις πίσω στο ράφι κάτι γιατί δεν έκανες σωστή πρόσθεση – στο μυαλό σου και μουρμουρίζοντας – και δεν βγαίνει να πάρεις και μωρομάντηλα.  Δεν έχει χρειαστεί να πλένεις  ρούχα στο χέρι γιατί σου τελείωσε το απορρυπαντικό, αλλά σήμερα, προτεραιότητα έχει το τυρί  στο σουπερμάρκετ. Δεν έχει χρειαστεί να χλομιάσεις γιατί θέλουν να σε πληρώσουν την επόμενη φορά κι εσύ δεν έχεις πάνες για το μωρό σου. Δεν έχει χρειαστεί, καλή μου, και εύχομαι να μην.

Όσο για την «βοήθεια» που τόσο γενναιόδωρα μου προσφέρεις, άσε, δεν χρειάζεται. Προτιμώ να φάω τους τοίχους και τα πατώματα, παρά να είμαι υποχρεωμένη σε σένα. Βοηθάω σημαίνει βλέπω τον άλλο να περνάει λούκι και συνδράμω όπως μπορώ. Κυρίως όμως, από την καρδιά μου.  Και επειδή το θέλω.  Όχι για να τον έχω στο χρέος μου. Όχι για να του το χτυπάω όταν δεν κάνει αυτό που θέλω ή, μου λέει αλήθειες που δεν θέλω να ακούσω. Όχι για να νιώθω ανώτερος, προστάτης και φύλακας του κατατρεγμένου αλλά, ταυτόχρονα, να τον εκθέτω όπου βρίσκω πρόθυμα αυτιά για κουτσομπολιά – κι είναι πολλά, δυστυχώς – και να κοκορεύομαι για την καλοσύνη μου. Χωρίς να το θέλω. Ο άλλος με αναγκάζει. Εγώ; Να βοηθήσω ήθελα και βρήκα και τον μπελά μου.

Για αυτό λοιπόν, όχι δεν καταλαβαίνεις. Και όχι, δεν θέλω τέτοια βοήθεια. Εύχομαι να μην έρθει η ώρα που θα καταλάβεις. Και, κυρίως, εύχομαι αν τελικά έρθει αυτή η στιγμή, να μην βρεθούν στον δρόμο σου άνθρωποι πρόθυμοι να σε «βοηθήσουν». Τα ζόρια θα περάσουν αλλά την συμπεριφορά τους θα τη θυμάσαι πάντα.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook