《Επιθυμητα ικανή, άκρως κατάλληλη αλλά χοντρή》

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Αυτό που αποφάσισα να γράψω σήμερα είναι ό.τι εντέχνως και επιμελώς προσπαθούσα να κρύψω περίπου μια δεκαετία. Αυτό που σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας, γνωστούς κι αγνώστους, είναι αυτό που περίτεχνα πίστεψα πως κάλυπτα με το να δημιουργήσω την δική μου Σπιναλόγκα και να εγκλωβιστώ εκεί μέσα. Ένα όμορφο 《νησί》 με μοναδικό κάτοικο τον άρρωστο εαυτό μου. Κανείς δεν είναι πρόθυμος να το επισκεφτεί παρά μόνο απο περιέργεια κι ο κάτοικος του το ίδιο επιθυμεί. Υπάρχει η θεραπεία(;) αλλά η δυσπιστία, ο φόβος, η ψυχική κούραση συγκρούεται με την ελπίδα, την γνώση και την υπερπροσπάθεια. Ποιό συναίσθημα θα νικήσει κάθε φορά έχει να κάνει μόνο με την στιγμούλα, με το κλάσμα του δευτερολέπτου, με το 《κλικ》 που λέμε.

Γεννήθηκα παιδάκι στρουμπουλό και τροφαντό δυστυχώς την εποχή που γεννήθηκε κι ο υπερκαταναλωτισμός των κακών τροφών. Το σώμα μου όμως στην παιδική, εφηβική, νεανική κι ενήλικη ζωή μου δεν με εμπόδισε ποτέ να έχω τους καλύτερους φίλους, περισσότερο από ικανοποιητική επαγγελματική εξέλιξη, άριστους συντρόφους, καλή υγεία και μια πανέμορφη ζωή. Δεν λειτούργησε ποτέ ως χειρόφρενο σε τίποτα που να μου στερήσει χαρές, ταχύτητα, ενέργεια ή απουσία σε οτιδήποτε χρειαζόμουν και οποιονδήποτε με χρειαζόταν.

Από μικρό παιδί ευαισθητοποιημένη με την διαφορετικότητα και σχεδόν απολύτως συνειδητοποιημένη με την μη ομοιότητα δεν πίστεψα πως στην κοινωνία εξέλιξης και προόδου όπου και ήμουν μέλος θα συναντούσα εμπόδια με την πάροδο του χρόνου. Βλέπετε είχα συνηθίσει να με αποδέχονται γι’αυτό που είμαι και να με κρίνουν δικαίως για ο.τι κάνω κι όχι γι’αυτο που δεν ήμουν. Ένα καλλίγραμμο σώμα δηλαδή. Κι ενώ αρχισαν τα επαγγέλματα του διαιτολόγου, του ψυχολόγου και του κοινωνικού λειτουργού να ανθίζουν ξεκίνησαν και τα κρούσματα των νοσηρά παχύσαρκων των ανθρώπων με την δυσκολία αποδοχής του εαυτού τους και του συνανθρώπου τους και των πληγωμένων ψυχών να αυξάνονται. Αυτό για εμένα ήταν ένα δυνατό καμπανάκι για το τι θα επακολουθούσε αλλά δυστυχώς δεν ήταννικανό να με σταματήσει σε τίποτα.
Κι εγώ ούσα σίγουρη για τον εαυτό μου, για τις ικανότητες μου, για την ανυπαρξία ματαιοδοξίας που με διέκρινε συνέχιζα την ζωή μου. Όμως φαίνεται πως ο νεανικός εγωισμός μου δεν με άφησε κι αυτός να πάρω στα σοβαρά τόσα σημάδια. Κι όταν είσαι νέος και δυνατός νομίζεις πως τέτοιος θα παραμείνεις. Αλλα τα 25 περνούν γρήγορα και την θέση τους παίρνουν άλλες δεκαετιες, άλλες ηλικίες, άλλες γενιές.

Το ισχυρότερο σοκ το έπαθα μάλλον σε μια δουλειά στην οποία τελικά με προσέλαβαν αλλά κάποια στιγμή κοιτώντας στην ατζέντα του εργοδότη μου πάνω στην ημερομηνία του ραντεβού μας διάβασα: 《Επιθυμητα ικανή, άκρως κατάλληλη αλλά χοντρή》. Τελικά την θέση την πήρα προφανώς γιατι δεν είχα να ανταγωνιστώ μια αδύνατη με τα ίδια ή ίσως και λιγότερα προσόντα. Εκεί λοιπόν άρχισα να αμτιλαμβάνομαι πως η ζυγαριά μου έγερνε περισσότερο προς το βάρος μου παρά προς τα προσόντα και τις ικανότητες μου. Και πάλι όμως φαίνεται πως το σοκ πέρασε ξυστά και δεν ακούμπησε τόσο όσο να αφήσει πληγή.

Δημιουργώντας οικογένεια παρέα με την ανυπαρξία μόνιμης βοήθειας είχα απο πριν αποφασίσει πως μόνον εγώ θα αναθρέψω το παιδί μου όσο μου επιτραπεί από τις συνθήκες. Ούτε βοηθοί, ούτε παιδικοί σταθμοί, ούτε προσωρινά παρκαρίσματα, ούτε συγγενείς εν δράσει. Όλο αυτό δεν το μετάνιωσα ποτέ, ειδικά τώρα πια βλέποντας και το μέχρι τώρα αποτέλεσμα, και θα έκανα το ίδιο ξανά όσες φορές κι αν χρειαζόταν. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως ότι δεν αναγνώρισα πως αυτός ο τρόπος ίσως να μην ήταν κατάλληλος για μένα ή ίσως και να υπερέβαλλα εαυτον και καταστάσεων. Μην σας τα πολυλογώ με ευκολία και συνοπτικές διαδικασίες μεταμορφωνόμουν απο τσουπωτη σε παχουλή, απο χοντρούλα σε χοντρή και τελικά σε νοσηρά παχύσαρκη. Η ζυγαριά ξεπέρασε τα 180 κιλά. Πολλές από τις δυσκολίες που ακολούθησαν τις δημιούργησε το παχος τις περισσότερες όμως και τις δυνατότερες τις έπλασα μονάχη μου. Με πήρα, με κλείδωσα, με έκρυψα από την ζωή κι από τον κόσμο να μην με βλέπει κανείς, με κατέστησα ανίκανη.

Ευτυχώς τα 180+ κιλά μου δεν ήταν ικανά να εμπόδισουν καλούς φίλους να στέκονται δίπλα μου σαν βράχοι, την οικογένεια απ’όπου προήλθα στήριγμα ακλόνητο και την οικογένεια που δημιούργησα θεμέλιο γερό και αστείρευτο πηγάδι αγάπης και προστασίας.

Όλα αυτά λοιπόν πριν από ένα χρόνο ακριβώς με οδήγησαν ώστε να πάρω την απόφαση να προσπαθήσω μια πρώτη και τελευταία φορά να απαλλαγώ από ένα κομμάτι του κακού εαυτού μου. Υπεβλήθησα σε χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης σχεδόν ολόκληρου ενός υγιούς κατά τ’άλλα οργάνου. Οχι για μια νέα ζωή μονο για να συνεχίσω την ήδη όμορφη υπάρχουσα.

Δεν έγραψα τούτο εδώ το κείμενο σήμερα για να δώσω οποιαδήποτε συμβουλή. Από τέτοιες βρωμάει ο τόπος που λεμε. Θα πω μόνο πως ο δικός μου επίλογος δεν έχει ακόμα γραφτει αν και μ’έχουν αποχωριστεί περίπου 100 κιλά. Σήμερα. Για αύριο δεν ξέρω. Θέλω μόνο να ευχαριστήσω όσους στάιηκαν δίπλα μου σ’αυτό. Αλλά και όσους έφυγαν. Ξέρω πως δεν το έκαναν με την πρόθεση να με πληγώσουν. Η φύση μας βλέπετε είναι να αναγνωρίζουμε και να αποδεχόναστε το όμοιο. Κι όταν κάτι δεν μας μοιάζει να μας ξενίζει, να μας φοβίζει και να μας απομακρύνει. Η φύση…κι εκεί θέλει δουλειά η σκέψη

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook