1… 2… 3… 4…

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

1 ……2 …….3 ……..4
μετράς βήματα και νιώθεις τα πόδια σου βαριά, να κολλάνε σε ένα παχύ στρώμα άμμου. Σταδιακά, όλο και πιο πολύ. Ένας βηματισμός, κάποτε ελαφρύς σαν περπάτημα στην εξοχή, κάτω από τον ήλιο, ανάμεσα σε μαργαρίτες, παπαρούνες και παιδικά γέλια. Και σήμερα, σήμερα κοιτάς γύρω σου και βλέπεις σκοτάδι, κάνεις βήμα και νιώθεις ένα αόρατο χέρι να σου κρατάει τα πόδια, να σε τραβάει, εσκεμμένα να περιορίζει τα βήματά σου. Όχι για να μη προχωρήσεις, δεν του είναι αρκετό, αλλά για να πας πίσω. Λες και κάνει τα πάντα αρκεί να πας πίσω!

5 ……6 ……7 συνεχίζεις να μετράς όπως κάναμε μικροί, όταν φοβόμασταν.
Θυμάσαι; Σφίγγαμε τα χέρια και τα μάτια ερμητικά. Σαν να κλείναμε εκεί όλη μας την αθωότητα και ήμασταν σίγουροι πως θα την προστατέψουμε. Μετράγαμε και κάναμε ευχή να σταματήσει ο χρόνος εκεί. Μόνο που τώρα δεν εύχεσαι για τον χρόνο, δεν είσαι πια παιδί, έχεις συνειδητοποιήσει πως αυτός δεν γυρνάει πίσω. Τώρα εύχεσαι απλά να απεγκλωβιστείς. Να μην σου πάρουν ότι σου έμεινε, να απελευθερωθείς με λίγη ακόμα αθωότητα στα χέρια σου.

8 …..9 ……….…10 νάτο πάλι. Ένα δυνατό τράβηγμα προς τα πίσω, ακριβώς στο δέκατο βήμα, την ίδια στιγμή που τα πόδια σου μουδιάζουν στην αίσθηση του κρύου. Όχι, δεν είναι ο αέρας να «πιρουνιάζει» το κορμί σου, είναι νερό, παγωμένο, ψυχρό. Ανατριχιάζεις, σου κόβεται η αναπνοή μα επιμένεις να προχωράς μπροστά ενώ το σκοτάδι γίνεται όλο και πιο βαθύ. Η μόνη ελπίδα σου είναι το μπροστά, το ξέρεις. Σηκώνεις τα μάτια, κοιτάς μπροστά και πάλι δεν διακρίνεις τίποτα, μα ακούς το ένστικτό σου που σου φωνάζει «μπροστά».

11 …….12 ……..13, τώρα πια δεν αισθάνεσαι τίποτα. Έχει μείνει μόνο αυτή η ακατανόητη δύναμη να σε τραβάει πίσω και η δική σου θέληση να πας μπροστά. Κονταροχτυπιούνται σαν δύο ανεξέλεγκτες δυνάμεις, δράση – αντίδραση. Όλα φυσική είναι γαμώτο, φυσική και μαθηματικά και εσύ ξέμεινες να κάνεις πράξεις, να ψάχνεις τον άγνωστο «χ» την ώρα που …βυθίζεσαι. Γαμώτο! Βυθίζεσαι. Ακόμα και η μοναδική σου ελπίδα, να πας μπροστά, μετατράπηκε σε μια βουτιά σε άγνωστα νερά. Δεν έχεις πια επιλογή. Ή θα γυρίσεις πίσω ή θα βυθιστείς.

14 ……..15 …….16 θα βυθιστείς ναι. Γιατί τουλάχιστον θα προχωρήσεις. Θα πας εκεί που θες εσύ και όχι κάποιος άλλος. Θα κάνεις αυτό που για σένα μοιάζει σωστό. Προχωράς και βυθίζεσαι. Και το σκοτάδι γίνεται ακόμα πιο «κρύο». Και το κρύο ακόμα πιο δυνατό. Και η δύναμη που σε τραβάει πίσω ακόμα πιο αδίστακτη.

17 ……18 ……19 να τους φοβάσαι τους αδίστακτους. Δεν έχουν ούτε μέτρο, ούτε όριο. Χρησιμοποιούν κάθε τρόπο προκειμένου να πετύχουν τον σκοπό τους, όπως τώρα αυτή η δύναμη. Νιώσε. Σταμάτησε να σε τραβάει. Μα τι κάνει; Σε σπρώχνει. Στο είπα. Οι αδίστακτοι θα κάνουν τα πάντα με οποιοδήποτε τρόπο μόνο και μόνο για να πετύχουν τον σκοπό τους. Σε σπρώχνει. Δεν μπορείς να προχωρήσεις μπροστά πια. Μόνο βυθίζεσαι. Σκοτάδι, κρύο και ένα βάρος ασήκωτο.

20 ……21 ……22 κρύο, σκοτάδι και μοναξιά. Κανένας τριγύρω, αλλά και να υπήρχε δεν θα μπορούσες να τον διακρίνεις, απομονώθηκες. Και αυτή η ριμάδα η δύναμη ακόμα εκεί, να σε πιέζει, να σου φωνάζει: όχι μπροστά, κάτω, θα σε πάω όσο πιο κάτω γίνεται. Πιέζει.

23 ……24 ……25 το μυαλό σου αντιδρά. Σκέφτεσαι: πόσο πίεση μπορώ να αντέξω; Πόσο κάτω μπορεί να με πάει; Μη! Φτάνει! Μην πιέζεις άλλο. Φτάνει!

ΚΡΑΚ!!

Ράγισες, εσύ και οι αντοχές σου, σαν το κέλυφος ενός σαλιγκαριού. Τόσο προστατευτικό μα συνάμα τόσο εύθραυστο. Όλη σου η άμυνα κατέρρευσε στην πίεση της καταραμένης άγνωστης δύναμης που σε ήθελε ακριβώς έτσι. Κομμάτια! Δεν νιώθεις πίεση πια. Για την ακρίβεια ΔΕΝ ΝΙΩΘΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ. Μαζί με την άμυνά σου έσπασαν και όλοι σου οι φόβοι. Δεν μπορεί να σου κάνει τίποτα άλλο. Οι ρωγμές σε κατακερμάτισαν, σαν καθρέφτης που διαλύθηκε στο πάτωμα και τώρα πια το είδωλό σου είναι παντού. Το κοιτάς και νιώθεις να πολλαπλασιάζεσαι, να μην είσαι ένας, αδύναμος, μικρός. Είσαι πολλά κομμάτια γεμάτα και αυτά με πολλαπλάσιες ρωγμές.

1 ……2 ……3 ……4 Αρχίζεις πάλι να μετράς, πάλι από την αρχή, ρωγμές.

5 ……6 ……7 αχτίδες. Ναι, εκτυφλωτικές αχτίδες διαπερνούν τις ρωγμές σου και «σπάνε» δειλά δειλά το μαύρο. Ζεσταίνουν και εσύ αποσβολωμένος εύχεσαι να γίνουν ακόμα περισσότερες. Να ραγίσεις και άλλο. Να μπει ακόμα περισσότερο φως, λίγο ακόμα ζέστη. Ακόμα περισσότερες γραμμές φωτός, σαν λευκές αλυσίδες που εκτείνονται προς πάσα κατεύθυνση. Είχες δίκιο τελικά, μόνος σου ήσουν αλλά και μόνος σου απολαμβάνεις και αυτό το θέαμα.

8 ……..9 …….10 κοίτα, περπατάς ξανά. ΚΟΙΤΑ! Δεν ήταν τελικά τόσο βαθιά όσο νόμιζες. Το σκοτάδι ήθελε και έπαιξε μαζί σου. Εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία σου, το ότι δεν μπορούσες να δεις καθαρά και σου έφτιαξε το πιο τρομακτικό σενάριο της ζωής σου, στα ρηχά!

Πάρε ανάσα. Περπάτα. Δες. Δεν είχες φτάσει τελικά στον πάτο, όσο και αν αυτό ήθελαν να πιστεύεις. Δες. Οι δικές σου αχτίδες είναι αυτές που φωτίζουν το τοπίο.

Νιώσε. Δεν έχει πια καμία σημασία αν βράχηκες. Περπατάς.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook