10

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Γλιστράς το χέρι στο λαιμό μου. Μετράς 10 χτύπους στον σφυγμό μου.

‘Υπερβολικά γρήγοροι’ μου λες… Πρέπει να ηρεμήσω, δεν ρισκάρεις όταν η καρδιά σπιντάρει.

Με τον αντίχειρα τρέχεις το περίγραμμα από το φρύδι μου. Το χάδι αυτό καθησυχάζει, κατεβάζει παλμούς, δεν τρέχουν πια.

Μετράς 10 ανάσες απ’ τα χείλια μου.

Λες ‘είσαι έτοιμη τώρα’ και νιώθω το βάρος σου πάνω μου, μέσα μου, παντού.

Μετράς 10 ωθήσεις και σφίγγεις τα χέρια σου στο λαιμό μου.

Λες ‘μη φοβάσαι, ήρεμα’ και μου κόβεις την ανάσα. Με κοιτάς στα μάτια και μετράω ως το 10 κι έπειτα όλα είναι πιο σκοτεινά, η όραση μου εξασθενεί μα όλες οι άλλες αισθήσεις μου οξύνονται στο μάξ.

Ακούω 10 σταγόνες από το μέτωπο σου να συνθλίβονται εκκωφαντικά στο δέρμα μου, μυρίζω τον έλεγχο στις άκρες των δαχτύλων σου, γεύομαι μέταλλο – αυτή είναι άραγε η αίσθηση του τέλους;

Λίγο πριν χαθώ σε κατάμαυρα νερά, μ’ αφήνεις να πάρω μια ανάσα.

Μετράς 10 ακτίνες φωτός στα μάτια μου, και με ξαναβυθίζεις. Φοράω τα χέρια σου στο λαιμό μου, σφιχτά, σα φυλαχτό.

Πολύ σφιχτά.

Ανυπαρξία.

Απέραντη Γαλήνη.

Τραβάς τα χέρια σου απότομα, τεντώνουν επώδυνα όλες οι αισθήσεις μου και μ αφήνεις να παίρνω ανελέητες αναπνοές, εξαγριώνεται ο πόθος, όλα κόκκινα πια!

Τελευταία φορά, μου σφραγίζεις με τα χέρια την βάση του λαιμού και με στέλνεις στο έσχατο διάστημα.

Από το πιο βαθύ τούνελ ακούω τη φωνή σου ‘ΤΩΡΑ’ απαιτείς και ικανοποιώ άμεσα το αίτημα σου.

Τραβιέσαι από πάνω μου, ανασαίνω ελεύθερα.

10 ζωές δεν αξίζουν όσο 10 αναπνοές κλεμμένες.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook