15 Χρόνια

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Έχουν περάσει 15 χρόνια.
15 χρόνια από τη μέρα που δεν σου ζήτησα συγνώμη.
15 χρόνια που σε θυμάμαι και βουλιάζω σε λασπόνερα ενοχής.

Έχουν περάσει 15 χρόνια και σε σκέφτομαι συχνά, τι να κάνεις, πως περνάς. Μαθαίνω πως ευτυχώς είσαι καλά, ο Θεός που ποτέ δεν πίστεψες, με λυπήθηκε και σε κράτησε ασφαλή, σου χάρισε μια καλή ζωή. Έτσι μαθαίνω. Βέβαια, μου στέρησε τη δυνατότητα να τρέξω να σε βοηθήσω, να κάνω ότι μπορώ για να εξιλεωθώ στα μάτια σου. Στα μάτια μου. Δεν μου δώθηκε ποτέ η ευκαιρία να κάνω κάτι εγώ, για σένα για να σε λυτρώσω. Για να λυτρωθώ. Εύχομαι να μη μου δωθεί ποτέ, να μη χρειαστεί ποτέ.

Πάνε 15 χρόνια που κρατάω τη συγνώμη μέσα στο στόμα μου. Τρώω, πίνω, τραγουδάω. Δεν μ’ ενοχλεί. Συνυπάρχει. Σα τσίχλα που μασάω, 15 χρόνια τώρα.

Η προοπτική να την ξεστομίσω, ανύπαρκτη. Όχι επειδή φοβάμαι πως δεν θα τη δεχτείς (ξέρω πως δεν θα την δεχτείς – κανείς δεν θα τη δεχόταν) αλλά να, συνήθισα πια. Μ’ αρέσει να βυθίζομαι στις ενοχές μου, να φέρω το σημάδι του θύτη σα παράσημο στο βιογραφικό μου. Συνήθισα να με βλέπω στον ύπνο μου, πάντα με σκυφτό κεφάλι, πάντα στο σπίτι σου, στο δωμάτιο σου να σου μιλάω και εσύ να κοιτάς αλλού. Συνήθισα να σε ονειρεύομαι να μη με συγχωρείς.

Άραγε, αναρωτιέσαι ποτέ αν μετάνιωσα; Αναρωτιέσαι ποτέ, γιατί έκανα ότι έκανα; Ή, οι σκέψεις σου περιστρέφονται μόνο γύρω από το τι συνέβη; Μου δίνεις ποτέ άλλοθι, μου έδωσες ποτέ; Με υπερασπίστηκες ποτέ σε άλλους, όταν έχυσαν ποτάμια δηλητήριο όχι μόνο σε ότι έκανα, αλλά και σε όλα όσα υπήρξα; Έσβησες ότι προϋπήρξε, άραγε χαμογελάς ποτέ σε αναμνήσεις ή αποδιώχνεις κάθε φως που στιγμιαία μπορεί να αστράψει στο μυαλό σου, στο άκουσμα του ονόματός μου; Κράτησες μόνο την πίκρα, μόνο την προδοσία, μόνο το σοκ της αποκάλυψης; Άραγε, εύχεσαι να ζω άσχημα; Να μην περνάω καλά;

Έχουν περάσει 15 χρόνια. Δε θα διαβάσεις μάλλον ποτέ αυτές τις λέξεις. Ακόμα όμως κι αν τύχει κάπου σ’ ένα σερφάρισμα στο διαδίκτυο να πέσεις πάνω σ’ αυτό το κείμενο, δεν θα ξέρεις πως πρόκειται για σένα. Δεν πρόκειται άλλωστε για σένα. Για μένα πρόκειται. Για την πολυτέλεια που επιτρέπω στον εαυτό μου, να με μαστιγώνω με την ανάμνηση του προσώπου σου, με τα καρφιά της αθωότητας σου. Ξέρω πως εξ αιτίας μου άλλαξε η ματιά σου απέναντι στον κόσμο, αναθεώρησες σχέσεις, φιλίες, άρχισες να δυσπιστείς σε ότι θεωρούσες δεδομένο και αγαθό. Ξέρω πως σε εξανάγκασα σε εσωστρέφεια, ξέρω πως ντράπηκες για μένα, πως σε κατηγόρησαν πως αφέθηκες να προδοθείς, πως σου είπαν ότι δεν υπάρχει αθώο θύμα. Όλα όσα ξέρω και άλλα τόσα που φαντάζομαι είναι το μαξιλάρι από πέτρα που βάζω το κεφάλι μου, 15 χρόνια τώρα. Αλλά ξέρεις κάτι; Ποτέ δεν κοιμόμουν άνετα σε πουπουλένια στρώματα, με χαλάει η τόση άνεση, η τόση ξεγνοιασιά.

Πόσες μέρες είναι τα 15 χρόνια; Πόσα πρωινά δεν ξύπνησα και είπα “σήμερα θα στείλω ένα μήνυμα, σήμερα θα πω συγνώμη.”

Πόσες νύχτες είναι τα 15 χρόνια; Πόσα ξημερώματα δεν παραδέχτηκα αδυναμία και ψέλλισα “άραγε με συγχώρησες ποτέ;”

Μεγάλη Πέμπτη απόψε. Ο καθένας, τον Σταυρό του.

Ν.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook