Από τον καπτά Δημητρό της νιότης του, ο αδυσώπητος χρόνος δεν είχε λυπηθεί τίποτα. Οι φαρδιές του πλάτες κύρτωσαν από τα βάρη της ζωής, τα δυνατά χέρια άρχισαν σιγά σιγά να τρέμουν σαν να φοβούνται κάτι αόρατο, τα μυώδη ποδάρια του σαν αρχαίου κούρου λύγιζαν σε κάθε δεύτερο βήμα. Έμειναν μόνο οι “μουστάκες”, πολύ αραιωμένες … Continue reading Το ντάμι