Τον γνώρισε στα δεκαπέντε της. Ήταν από εκείνα τα κορίτσια που φωτίζουν έναν χώρο πριν ακόμη μιλήσουν. Τα μαλλιά της, κάστανα με χρυσαφένιες ανταύγειες, έπεφταν απαλά στους ώμους της. Είχε μέση λεπτή σαν να την είχε σχεδιάσει ζωγράφος, δέρμα λευκό σαν γάλα και μάτια αμυγδαλωτά, κατάμαυρα, που έμοιαζαν να κουβαλούν περισσότερη αθωότητα απ’ όση άντεχε ο … Continue reading Ξένια