1 Σεπτέμβρη – 30 Νοέμβρη.
Φθινόπωρο. Η εποχή των ρομαντικών. Των παιδιών της βροχής. Αυτών, που απολαμβάνουν κάθε στάλα βροχής που γλιστρά πάνω τους. Που περνάει σφαίρα ένα μηχανάκι και τους κάνει παπί αλλά αυτοί διακρίνουν τον ρομαντισμό της όλης φάσης. Που πέφτουν τα φύλλα και τα χαζεύουν στην μέση του δρόμου πριν γίνουν μια γλιτσιασμένη μάζα. Που κάθονται στο παραθύρι και βυθίζονται στις σκέψεις τους καθώς ξεπροβάλλουν στον ορίζοντα τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Που με μια κούπα καφέ μπροστά στο τζάκι μπορούν να περάσουν μια αιωνιότητα.
Πραγματικά, όσο και να θέλω να τους αισθανθώ, δεν μπορώ. Μου φαίνεται αδιανόητο να δω την χαρά της στιγμής καθώς η βροχή φριζάρει το μαλλί μου, τα μποτάκια μου γεμίζουν με νερό, γλιστράω στα πλακάκια και είμαι αναγκασμένη να βγαίνω με αδιάβροχο. ΜΕ ΑΔΙΑΒΡΟΧΟ. Δεν είναι για μένα αυτά. Άσε που οτιδήποτε βρεγμένο πάνω μου με τρελαίνει. Ούτε καν.

1 Δεκέμβρη – 28 Φλεβάρη.
Τι να πω; Δεν βγαίνει λέξη απ’ το στόμα μου. Έχω γίνει ήδη παγοκολόνα. Κρύο κρύο κρύο. Ο μήνας των κρυόκωλων. Κυριολεκτικά. Αυτών που χαίρονται να μουδιάζουν τα χέρια τους στο χιόνι. Που βγαίνουν έξω σαν Εσκιμώοι και χοροπηδάνε σαν ταρανδάκια που κάνουν τώρα τα πρώτα τους βήματα. Που το κρύο σε τρυπάει το κόκαλο, τα χείλη σου είναι μελανί και αυτοί σε ρωτάνε: “Μα δεν σου αρέσει το χιόνι; Τι σόι άνθρωπος είσαι εσύ;” Φυσιολογικός; Ίσως; Τι να μου αρέσει καλέ μου; Τι να χαρώ; Που δεν μπορώ να πάω πουθενά; Που όλη η φύση είναι νεκρή; Που αν σου τύχει και πας μια εκδρομή κατά Πορταριά μεριά, θα μείνεις εκεί μέχρι την Άνοιξη; Που φοράω τρία φανελάκια, μια πυτζάμα κάτω απ’ το παντελόνι, μια βελέντζα για μπλούζα, οχτώ ζευγάρια κάλτσες κι ακόμα κρυώνω; Και τσουπ έρχονται τα Χριστούγεννα. Η περίοδος του φιλιούνται – αγκαλιάζονται. Που όλος ο κόσμος σ’ αγαπάει και ξαφνικά στις 2 Γενάρη, κάνουν ένα reset και σε μισούν ξανά. Έλεος κάπου. Ειλικρινά, αν δεν χαιρόντουσαν τα βλαστάρια μου με τούτη την γιορτή, θα τα μισούσα επίσης. Πλέον, εκτός απ’ τα προαναφερθέντα, έχει καταντήσει μια περίοδος καταναλωτικής μανίας και τίποτα παραπάνω. Για μένα Χριστούγεννα είναι κάτι το διαφορετικό. Είναι αλληλεγγύη, είναι προσφορά αλλά ας μην το ανοίξουμε τώρα κι αυτό το θέμα. Έχω μια τάση να πλατειάζω λίγο. Anyway. Πολύ ασχολήθηκα με τον χειμώνα. Δεν μπορώ.

1 Μάρτη – 31 Μάη
Ναι ρε φίλη! Φτάσαμε αισίως στην άνοιξη. Αφού επιζήσαμε ακόμα έναν χειμώνα είμαστε αληθινοί survivors. Γνήσιοι καλέ. Όχι σαν αυτούς της Κουρούτα. Λίγος ήλιος απ’ το καθόλου είναι κάτι. Η βιταμίνη D μπαίνει στο ντουλάπι πια. Ο μήνας των ντεμί. Των κι έτσι κι αλλιώς. Των οκ μωρέ, εγώ δεν έχω θέμα με καμία εποχή μπλα μπλα μπλα. Εγώ πάλι, χοροπηδώ από χαρά με κάθε ανατολή. Κυριολεκτικά. Αλλάζει και η ρημαδοώρα και όλα μπαίνουν σε σειρά. Ακόμα και η φύση χαίρεται. Τα λουλουδάκια ανθίζουν, οι πρώτες πεταλούδες εμφανίζονται, η φύση γίνεται από μουντή, καταπράσινη. Αγαπώ, αγαπώ. Παιδιά της βροχής και του ψ@λόκρυου υπομονή! Εμείς μέχρι βιταμίνες παίρνουμε για πάρτη σας.

1 Ιούνη – 31 Αυγούστου.
Γιούπιιιιιιι! Ο μήνας των παιδιών του ήλιου. Αυτών, που είναι κυριολεκτικά η χαρά της ζωής, της σαγιονάρας και του σορτς. Θα τους δεις να προχωρούν αμέριμνοι καταμεσήμερο σαν μην τρέχει μία με μια γρανίτα στο χέρι. Τι είπα τώρα ρε συ;
Γρανίτα! Παγωτά! Βάφλες! Πόσο λατρεύω.
Επίσης, έχουν κλείσει ήδη τα σχολεία. Να τα λέμε κι αυτά! Οπότε αν δεν εργάζεσαι, κοιμάσαι και κάνα μισάωρο, μια ώρα, νταξ πέντε ώρες παραπάνω. Έτσι, γίνεται το δέρμα φράπα φίλη και μοναδική μου αναγνώστρια. ΕΤΣΙ!
Με ένα καρπούζι στην μασχάλη μονίμως, λύνεις και το καθημερινό πρόβλημα του φαγητού. Ποιος δεν γουστάρει καρπουζάκι;
Η φύση είναι στα φόρτε της. Νταξ, το πιο δυσάρεστο απ’ το καλοκαίρι είναι οι κατσαρίδες και γενικά κάτι περίεργα πετούμενα αλλά το πρόβλημα λύνεται! Αχ! Πόσο θα ‘θέλα να κλείσω τα μάτια, να τα ανοίξω και να ‘ναι καλοκαίρι! Η σκέψη και μόνο ότι το καλοκαίρι είναι μπροστά κι ας μου φαίνεται τόσο μακρινό τώρα, μου δίνει κουράγιο ώστε να μην πάρω την βαλίτσα μου και μετακομίσω σε καμιά Χαβάη! Με κάνω εικόνα. Σε μια αιώρα να πίνω τα κοκτέιλς μου, με την μαγιουδάρα μου κάτω από την σκιά ενός φοίνικα! Βρείτε μου κάνα φθηνό εισιτήριο ρε! Φεύγω χθες λέμε!