Ξυπνάς ένα πρωί του Μάρτη, που ακόμα το παίζει Φλεβάρης, και νιώθεις μια ανησυχία. Όχι, δε φταίνε τα χθεσινοβραδινά πιτόγυρα. (Aμέσως να κατηγορήσουμε τα πιτόγυρα!) Είναι που συνειδητοποιείς ότι σήμερα γιορτάζεις τα τελευταία -άντα γενέθλια. Τι λες τώρα! Κι επειδή τέτοιοι προβληματισμοί λύνονται μόνο με βούρτσα και λακ, παρατάς τα πιάτα που σε κοιτάνε με μισό μάτι από το νεροχύτη και τρέχεις στο Βασίλη. Όπου Βασίλης εστί κολλητάρι παλιό και γνωστός κομμωτής. Και, εκεί, περιμένοντας στον κόκκινο καναπέ του κομμωτηρίου, ανακαλύπτεις τη Γνώση, μέσα στα περιοδικά πάνω στο αντικέ τραπεζάκι. Και, ιδού, απαντώνται μερικά από τα παλαιότερα, πανανθρώπινα ερωτήματα :
α)Τι κοινό έχουν ο Γαλιλαίος με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν, την Αρλέτα και τον Μπρους Γουίλις;
β)Τι κάνει ο Ήλιος από τις 18 Φεβρουαρίου και εντεύθεν;
γ)Μα τι συμβαίνει, επιτέλους, μέσα στο μυστηριώδη 12ο οίκο;

Από τις 18 Φλεβάρη ο Mr. Ήλιος, αγαπητά μου παιδιά, ολοκληρώνοντας την τσάρκα του στο ζωδιακό κύκλο, έρχεται κι αράζει στον 12ο οίκο. Τα ψαράκια, που ως γνωστόν, είναι φιλόξενα και εύπιστα παιδιά, ανοίγουν τις πόρτες και να σου ο μάγκας ο Ήλιος στρώνεται για κάνα μήνα. Πιάνει και ψιλή κουβεντούλα με τον Ποσειδώνα, το αφεντικό του σπιτιού, και αρχίζει τα ‘θα’. Θα φέρει, λέει, την τελική μεταμόρφωση, έναν συμβολικό εξαγνισμό από σκέψεις, ιδέες και καταστάσεις που μάζεψες όλη τη σκατοχρονιά. Ξεχνά τον φτου φτου ανάδρομο, τις τετράγωνες όψεις τhς Αφροδιτούλας και τις εκλείψεις. Θα μας οδηγήσει, λέει, σε ασφαλείς και οριστικές αποφάσεις. Μααααάλιστα! Εδώ είμαστε, λένε τα ψαράκια που δε φημίζονται για τη μνήμη τους και δε θυμούνται ότι κάθε χρόνο, τα ίδια τους τάζει. Τσίμπησαν τα αθώα μου και για ακόμα μια φορά, αφήνουν την (έτσι κι αλλιώς) αχαλίνωτη φαντασία τους να μεγαλουργήσει. Είναι ονειροπόλα τα χρυσά μου. Αυτός θα μας κάνει γοργόνες! Τι; Όχι;

Κοίτα να δεις. Έχουν, εκτός από ανασφάλεια και μεγάλη ανάγκη να εξαρτώνται από δυνατές προσωπικότητες. Αλλά μην τους το πείτε. Φήμες, λένε, ότι νευριάζουν εύκολα. Άσε που έχουν και απότομες αντιδράσεις λόγω της ευαισθησίας τους και της ανάγκης για αγάπη. Πάντως, όταν τα βρίσκουν σκούρα στον Ωκεανό, τσουπ, επιβιβάζονται στη βάρκα της φαντασίας τους και βουρ για το δικό τους, ονειρικό κόσμο, μακριά από τη σκληρή πραγματικότητα.

Αυτό δεν είναι πάντως, απαραίτητα κακό. Αυτή η δύναμη της φαντασίας τους μαζί με την ικανότητά τους να ελίσσονται, κάνει εμάς τους ιχθύες χαρισματικούς και πολύ δημιουργικούς επαγγελματίες. Ακόμα και η ανασφάλεια μας λειτουργεί θετικά γιατί βάζουμε τα δυνατά μας να πετύχουμε και να αναγνωριστούμε στη δουλειά που αγαπάμε. Έτσι, αν τυχόν ψάχνεις ψαρά, ιερέα, ποιητή, ναυαγοσώστη, σωφρονιστικό υπάλληλο, ψυχολόγο ή ψυχίατρο, σύμφωνα πάντα με τα περιοδικά, να προτιμήσεις Ιχθύ. Ναι μωρέ. Είναι κι αυτή η ρημάδα ή διαίσθηση και η ευγενική ψυχή μας που μας κάνει να σκύβουμε με ειλικρίνεια και αφοσίωση στα προβλήματα των άλλων. Γουστάρουμε και με τρέλα να εμβαθύνουμε τα πράγματα και να εντοπίζουμε τα καλά χαρακτηριστικά κι ακόμη κι αν είσαι στο χείλος του γκρεμού, εμείς θα σε σηκώσουμε, ρε φίλε! Μόνο, κοίτα να δεις, τώρα τι γίνεται. Μη διανοηθείς, μάγκα μου, να εκμεταλλευτείς την καλοσύνη και τα τρυφερά αισθήματα ενός ψαριού. Παρά την ικανότητα να συνδέονται με τους άλλους και να δείχνουν κατανόηση, μπορούν, όταν το αποφασίσουν , να τραβήξουν ένα Χ μεγαλύτερο από την αχαριστία σου. Γι’ αυτό, πρόσεχε! Η δυαδική φύση μας και ο δυναμισμός μας μπορεί να μας μεταμορφώσει εν μια νυκτί, από γοργόνες σε πιράνχας! Και τότε, ψάξε τρύπα, φίλε να κρυφτείς!

Α, κι αν τυχόν, λέμε τώρα, σχεδιάζεις να συνουσιασθείς με Ιχθύ, πάρε καλού κακού καμιά βιταμινούλα. Τα ρομαντικά ψαράκια, που φλερτάρουν τρυφερά, στο κρεβάτι – πάσο, πλυντήριο ρούχων κλπ – γίνονται ασυγκράτητα και παθιασμένα! Μη γίνεις ρεζίλι!

Και ένα τελευταίο τιπ, έτσι μπόνους από έναν Ιχθύ. Αν τυχόν χάσεις το ψάρι σου, γιατί, ως γνωστόν, μια αφηρημάδα την έχουμε, μην το ψάξεις σε τίποτα σκοτεινά τούνελ. Ξεχασμένο θα είναι σε καμιά αίθουσα Τέχνης, μπροστά από κανένα πίνακα ζωγραφικής, πάνω από καμιά γραφομηχανή, σε τίποτα ποιητικές βραδιές ή πάρε τέλος πάντων, σβάρνα τα βιβλιοπωλεία, τα θέατρα και τους κινηματογράφους. Γεννημένοι καλλιτέχνες και διανοούμενοι είμαστε, μωρέ. Βλέπε Μπρους, Γαλιλαίο κι λοιπά τυπάκια. Να μη μας ματιάξω ! Κουλτούρα και ξερό ψωμί!

Λοιπόν, φτάνει τόση μόρφωση για σήμερα. Ήρθε η σειρά μου για τη ντεκαπάζ. Πάω να κάψω όσα εγκεφαλικά κύτταρα μου έχουν απομείνει. Και, το νου σας, σας Θέλω διαβασμένους στο επόμενο μάθημα. Ανοίξτε και κανένα περιοδικό! Τι; Όχι;
Α, και χρόνια μου πολλά! Να με χαίρεστε, βρε!

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *