6 χρόνια ηλίθια

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

O B. ήταν καθηγητής μου στα ΤΕΙ. Νέος, πάντα γελαστός, έκανε παρέα περισσότερο με μας τους φοιτητές και πολύ λιγότερο με τους άλλους καθηγητές. Αθηναίος και εκείνος, όπως και οι περισσότεροι από εμάς, είχε νοικιάσει ένα μικρό διαμέρισμα στην κωμόπολη που βρισκόταν η σχολή. Εγώ εκείνη την εποχή ήμουν στο 2ο έτος και δούλευα σερβιτόρα σε καφέ μπαρ της μικρής πόλης για να συμπληρώνω το εισόδημα μου και να ελαφρύνω λίγο τους δικούς μου οικονομικά. Ο Β. Ερχόταν συχνά για καφέ και ποτό, μιλούσαμε, με πείραζε, όπως και με όλους τους άλλους φοιτητές, έτσι και μαζί μου δεν ήταν απλά καθηγητής. Ήταν ένας από εμάς. Σύντομα έγινε σαφές πως του άρεσα. Κολακεύτηκα πολύ, ενθουσιάστηκα – ήμουν ήδη τσιμπημένη μαζί του.

Γίναμε ζευγάρι και ήμουν ευτυχισμένη. Στην αρχή ήμασταν πολύ διακριτικοί, μη μαθευτεί κάτι. Ήταν ακόμα καθηγητής μου και αν και νέος σχετικά στην ηλικία, θα είχε επιπτώσεις γι’ αυτόν στη σχολή. Κρατούσαμε χαμηλούς τόνους και αν και ήταν κοινό μυστικό, ήμασταν προσεκτικοί. Δεν το διαδώσαμε, δεν εκδηλωνόμασταν δημόσια. Βρισκόμασταν στο σπίτι του ή στο δικό μου όταν έλειπε η συγκάτοικος μου. Στην Αθήνα, ενώ κανονικά θα έπρεπε να είμαστε πιο ελεύθεροι, τον έβλεπα σπάνια. Μου είχε πει πως ζούσε με τους δικούς του και η μάνα του ήταν πολύ άρρωστη, οπότε όταν ερχόταν Αθήνα περνούσε χρόνο μαζί της και με τα αδέρφια του. Μου είχε δώσει να καταλάβω πως προερχόταν από πολύ κλειστή οικογένεια και δεν ήθελε να δίνει τους δικαιώματα και να ξέρουν πράγματα για την ερωτική του ζωή. Ήμουν 20 χρονών τότε και όλα αυτά μου φαίνονταν ασήμαντα. Αρκεί πού ήμασταν μαζί. Μου αρκούσε αυτό.

Τελείωσα τη σχολή και ήμασταν ακόμα μαζί. Ήμουν πιο ερωτευμένη από ποτέ, ήμασταν το τέλειο ζευγάρι. Τα αδέρφια μου και οι φίλοι μας εννοείται ήξεραν για μας και πλέον, εφόσον είχα τελειώσει τη σχολή ένιωθα ότι δεν κινδυνεύουμε, δεν υπήρχε λόγος να φοβάται για τη φήμη του. Εκείνος όμως επέμενε πως θα έπρεπε να κρατήσουμε τα προσχήματα. Δεν κατάλαβα γιατί, αλλά δέχτηκα. Είχα συνηθίσει πια. Εκείνο το καλοκαίρι πήγαμε και μαζί διακοπές, γυρνώντας μου είπε θα μιλούσε στους δικούς του για μας. Θα αρραβωνιαζόμασταν. Πετούσα στον ουρανό από ευτυχία. Πρώτα όμως, θα πήγαιναν με τη μητέρα του για μια θεραπεία στη Γερμανία, μου είπε. Θα έλειπαν ένα μήνα. Μου φάνηκε λογικό. Όσο έλειπαν, μιλούσαμε σχεδόν κάθε μέρα. Μου έλεγε ότι του έλειπα και σύντομα θα ήμασταν μαζί. Στεναχωριόμουν για το ‘μωρό’ μου, είχε επωμισθεί το βάρος της ασθένειας της μητέρας του, τα αδέρφια του ήταν απόντες. Ήθελα να του σταθώ, να βοηθήσω. Αν και μικρή, ήμουν έτοιμη να γίνω γυναίκα του και να αντιμετωπίσουμε μαζί όλες τις δυσκολίες.

Όταν επέστρεψε από τη Γερμανία, έκανε σα τρελός να με δει. Μου έλεγε πόσο πολύ με ήθελε, πόσο με αγαπούσε. Γυρίσαμε μαζί στο διαμέρισμα του κοντά στη σχολή και έμεινα και γω μαζί του έναν χρόνο αν και είχα τελειώσει τις σπουδές μου. Οι γονείς μου γκρίνιαζαν, μου έλεγαν πως δεν είχα λόγο να μένω εκεί και πως στην Αθήνα θα μπορούσα να δουλέψω πάνω στο αντικείμενο μου αντί να χάνω χρόνο σερβίροντας καφέδες. Είχαν δίκιο. Άρχισα να τσακώνομαι με τον Β. Δεν ήμουν πια 20 χρονών, ήθελα περισσότερα από τη ζωή μου. Μου πρότεινε να επιστρέψω Αθήνα, να τακτοποιηθώ εκεί και σύντομα θα ερχόταν και εκείνος θα διεκδικούσε θέση σε σχολή της Αθήνας. Έφυγα με μισή καρδιά. Τα επόμενα 2 χρόνια κύλησαν με τον ίδιο τρόπο. Πήγαινα στην κωμόπολη κάθε Σ/Κ και πηγαίναμε διακοπές το καλοκαίρι μια εβδομάδα μαζί. Στην Αθήνα βρισκόμασταν για καφέ μόνο ή σε ξενοδοχεία, λες και ήμασταν παράνομο ζευγαράκι. Ή μήπως ήμασταν;

Ζήλευε απίστευτα. Έβγαινα με φίλες μου όταν μέναμε χωριστά και πάντα μου έκανε μούτρα και φασαρίες. Ένα βράδυ πήγα μπουζούκια, γύρισα πρωί. Έγινε έξαλλος, μου φώναζε στο τηλέφωνο, μου έλεγε πως δεν γίνεται αυτός να μένει σε άλλη πόλη και εγώ να γυρνάω και να βγαίνω έτσι. Του απάντησα πως και γω δε γινόταν να γίνω καλόγρια. Χωρίσαμε. Τηλεφωνικά. Δεν ήταν η πρώτη φορά που είχαμε καυγαδάκι και κάθε φορά έκανε την πρώτη κίνηση να τα ξαναβρούμε. Αυτή τη φορά δε φαινόταν πρόθυμος αλλά και γω πια είχα φτάσει στα όρια μου, αρκετά με το κρυφτούλι. Αν επρόκειτο να τα ξαναβρούμε, θα ήμασταν μαζί κανονικά. Και στην Αθήνα και παντού. Δεν γινόταν να είμαστε 6 χρόνια μαζί και ακόμα να βγαίνουμε ραντεβουδάκια και να το κάνουμε σε αυτοκίνητα σε πάρκινγκ και σε ξενοδοχεία ημιαδιαμονής.

Τον έπαιρνα τηλέφωνο, δεν το σήκωνε. Αποφάσισα να πάω στο σπίτι του, που έμενε με τους δικούς του επειδή ήταν Πάσχα και δεν ήταν στην κωμόπολη, είχε κλείσει η σχολή. Ήξερα που είναι, πήγα χτύπησα κουδούνι, μου άνοιξε μια κυρία και τον ζήτησα. Δεν ήθελα να δημιουργήσω θέμα (αν και δεν μου φάνηκε άρρωστη, ούτε κατάκοιτη η γυναίκα που μου άνοιξε την πόρτα και προφανώς ήταν η μάνα του). Είπα πως ήμουν από τη σχολή, έπρεπε να τον βρω για ένα επαγγελματικό θέμα. Μου απάντησε πως θα τον έβρισκα σπίτι του. Της είπα πως δεν ήταν στο διαμέρισμα του στην κωμόπολη. ‘όχι στο σπίτι του στη σχολή, στο κανονικό του σπίτι, εδώ στην Αθήνα.’. Μου κόπηκαν τα πόδια. Είχε σπίτι στην Αθήνα; Της είπα πως χρειάζομαι την διεύθυνση για να του πάω εργασίες που έπρεπε να βαθμολογήσει. Μου την έδωσε διστακτικά.

Πήγα κατ’ ευθείαν. Κοίταξα τα κουδούνια, βρήκα το όνομα του. Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. Δεν χτύπησα το κουδούνι. Πήγα απέναντι, έκατσα σε ένα πεζουλάκι. Το μυαλό μου κενό. Δεν χρειάστηκε να περιμένω πολύ. Κάποια στιγμή άνοιξε η κάτω πόρτα της πολυκατοικίας. Βγήκε μία έγκυος γυναίκα, τουλάχιστον 7-8 μηνών που κρατούσε ένα κοριτσάκι 2-3 χρονών από το χέρι. Πίσω τους ο Β. Το παιδάκι τον είπε ‘μπαμπά’.

Δεν έκανα τίποτα. Δεν μίλησα, δεν πλησίασα. 6 χρόνια από τη ζωή μου. Δεν φταίει εκείνος, εννοείται. Ή ίσως έφταιγε στην αρχή. Τον πρώτο χρόνο. Όταν ήμουν 20 χρονών. Όχι μετά. Ήταν παντρεμένος πριν με γνωρίσει, παντρεύτηκε μετά, όταν είχε πάει και καλά τη μάνα του Γερμανία για θεραπεία; Δεν ξέρω. Σημασία έχει πως 6 χρόνια εγώ είχα σχέση με παντρεμένο, που ορκιζόταν πως με αγαπούσε και δε με άφηνε να ζήσω ελεύθερα τη ζωή μου, ενώ εκείνος αυτό το διάστημα έκανε παιδιά με τη γυναίκα του. Και ξαναλέω, δεν έφταιγε εκείνος. Εγώ. Μόνο εγώ. Εγώ, που εν γνώση μου δεν θα έκανα ποτέ σχέση με παντρεμένο, εγώ η ηλίθια που δεν έβλεπα όλα τα σημάδια. Μόνο εγώ, κανείς άλλος δε μου φταίει – και εννοείται δεν ενόχλησα ποτέ την ξένη γυναίκα, στην κατάσταση της κιόλας!

Στην υγειά της ηλίθιας λοιπόν. Στην υγειά μου!

 

Γιώτα

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook