5 μέρες 4 νύχτες, Sevilla μπέιμπυ! Ταξίδι ονειρεμένο, μεσογειακό! Εκεί, στις όχθες του Γουαδαλκιβίρ, εκεί που λούζεται η αγάπη του Λόρκα και του Μητσιά, στην τιμημένη πρωτεύουσα της Ανδαλουσίας!
Ωραίος ο ενθουσιασμός αλλά το ταξίδι θέλει προγραμματισμό. Καταρχάς υπάρχουν μέρες στο χρόνο που η Σεβίλλη είναι ΝΟ ΝΟ ΝΟ. Νο γουέι και ζαμέ των ζαμών. Νι αμπλάρ!

Νούμερο ούνο.
Ιούλιος – Αύγουστος. 45 βαθμοί αν είσαι τυχερός (φτάνει και 52 αλλα αυτό το λένε τα εκτεθειμένα στον ήλιο θερμόμετρα για να αποθαρρύνουν τον κόσμο), βράζουν τα στενάκια, εξατμίζεται ο Γουαδαλκιβίρ. Οι Σεβιλλιάνοι λένε ότι ανοίγεις την πόρτα σου και είναι σαν βγαίνεις στο φούρνο! (Αυτό βέβαια, το λένε επειδή δεν έχουν ιδέα από φούρνο – αφενός δεν μαγειρεύουν και όταν σπάσει ο διάλος το ποδάρι του και αποφασίσουν να ασχοληθούν με το σπορ, κυρίως και κατά αποκλειστικότητα ΤΗΓΑΝΙΖΟΥΝ). Οι ντόπιοι την έχουν κάνει με γοργά βήματα για διακοπές ή έχουν στείλει τα γυναικόπαιδα στο Κάντιθ και στην Ουέλβα και οι άντρες μένουν Ροντρίγκεθ (ετσι λένε τον εργένη του καλοκαιριού) ξεδιψώντας με καμια μπύρα (μπορεί και παραπάνω ) σε κάποια από τις αμέτρητες θερβεθερίας. Οι υπόλοιποι, στα προάστια μουλιάζουν στις πισίνες (ιδιωτικές και δημόσιες) που είναι αμέτρητες σαν τις μπιραρίες και γεμάτες κόσμο.. Πάντα! Και να υπολογίζεις ότι η μέρα είναι τεράστια, από εμμονή του Φράνκο που ήθελε να έχει ώρα Γερμανίας για να τα έχει καλά με τα άλλα καλά παιδιά της τότε Ευρώπης (βλ. Χίτλερ). Επομένως το πικ της ζέστης είναι στις 6 το απόγευμα, εκεί που καίγεσαι πολύ, ενώ ο ήλιος αργεί (σαδιστικά) να δύσει… Μέχρι τις 11 το βράδυ έχεις φως… και ζέστη… το καλό είναι ότι τη νύχτα η θερμοκρασία πέφτει και 20 βαθμούς… οπότε .. βγαίνεις για σάιτ σίινγκ με φακό.

Νούμερο Ντος.
Σεμάνα Σάντα. Μεγάλη εβδομάδα των καθολικών. Αυτό και αν είναι ΝΟ ΝΟ ΝΟ αν είσαι αγοραφοβικός, τρέμεις τις τρομοκρατικές επιθέσεις, σε ζαλίζει το λιβάνι και φοβάσαι την κου κλουξ κλαν. Πάνω απο 50 επιτάφιοι- όχι σαν τους δικούς μας, μίνι λεπτοκαμωμένοι με ταπεινά λουλουδάκια που τους σηκώνουν 4 μαντράχαλοι με το ένα χέρι και περνάμε και από κάτω να κάνουμε ευχή… Εδώ μιλάμε για γκουμούτσες, που ζυγίζει ένα τόνο η κάθε μία, με αγάλματα της Παναγίας και του Χριστού που χρειάζεται καμιά 50ριά μπρατσωμένους πιστούς να τα σηκώνουν, ενίοτε και ξυπόλυτοι αν έχουν διαπράξει σοβαρό αμάρτημα ή έχουν τάμα βαρύ να εκπληρώσουν. Και όλο αυτό συνοδευόμενο από καμιά εκατοστή κουκουλοφόρους της κου κλουξ κλαν με το χαρακτηριστικό τριγωνικό καπέλο που κοιτάει τον ουρανό αν νιώθουν αναμάρτητοι, ή τη γη αν έχουν κάνει την κουτσουκέλα και νιώθουν πολύ κουλ να το πουν σε όλους. Και μιλιούνια πιστοί ο ένας πάνω στον άλλο να σμπρώχνουν για να δουν το θέαμα και κάποιοι προνομιούχοι λεφτάδες να αγναντεύουν από τα στολισμένα μπαλκόνια με την υπεροψία του πετυχημένου.

Μην τρέξεις να βρεις μπαλκονάκι. Νοικιάζονται από πολύ νωρίς και θα σου στοιχίσει ο ανδαλουσιανός κούκος αηδόνι Και δώστου λιβάνι και δώστου λιωμένα κεριά να μετατρέπουν τα καλντερίμια σε πίστες καλλιτεχνικού πατινάζ και δώστου σαέτας – θλιμμένο τραγούδι σε ρυθμό φλαμενκο που τραγουδούν κάτι τελειωμένοι τύποι (καλλίφωνοι αλλά ατυχήσαντες στο ισπανικό φέημ στόρυ) και δώστου γυναίκες του πένθους (αυτό μόνο Μεγάλη Πέμπτη). Για αυτές συγκεκριμένα, έχω να πω ότι μόνο του πένθους δεν είναι και το αρσενικό του σπιτιού σου θα πάθει ένα κοκομπλόκ.. μαύρα κατάμαυρα στενά και σέξι ρούχα με τη χαρακτηριστική πλερέζα και το πολλά υποσχόμενο ύφος… Άντε μην πω καμιά βαριά κουβέντα μέρες που είναι!
Συνοψίζω: 7 μέρες, κάθε μέρα επιτάφιοι πολλοί επιτάφιοι, με φιλαρμονικές με κόσμο με στριμωξίδι με app στο κινητό για να δεις ποτέ περνάει ο επιτάφιος… ασ’ το καλύτερα. Δεν έχουν και Χριστός Ανέστη ούτε αβγά ούτε αρνάκι την Κυριακή.. μείνε Ελλάδα να φας και μαγειρίτσα, σου λέω!

Νούμερο τρες!
Χριστούγεννα και κυρίως των Φώτων. Μείνε σπίτι σου επίσης (βλέπε Πάσχα), πήγαινε στην Ελβετία, στο Περού στη Γη του Πυρός. Τα Χριστούγεννα είναι αδιάφορα, δεν έχουν κουραμπιέδες ούτε μελομακάρονα και γενικά δεν έχει και κανένα άλλο γλυκό να ευχαριστηθείς… 1 εκατομμύριο Σεβιλλιάνοι και όλοι στο δρόμο για να ψωνίσουν τα δώρα (που στο καλό βρίσκουν τα λεφτά με τόση ανεργία απορώ και εξίσταμαι). Και το σκηνικό αλλάζει παραμονή Φώτων. Έρχονται οι Ρέγιες Μάγος. Οι τρεις μάγοι με άλογα, με δώρα, με πολλά καραγκιοζιλίκια και τσούτσες (δεν άρχισα τα πρόστυχα, τσουτσερίας και τσούτσες = καραμελλοειδή σκευάσματα). Και από κάτω πιτσιρικαρία αφηνιασμένη. Να μαζεύουν τις τσουτσερίας να ουρλιάζουν να κλαίνε επειδή δεν τους χαιρέτησε ο Μπαλτάζαρ και τι άραγε να σημαίνει αυτό, να τρώνε γλυκά να πετάνε τα χαρτάκια κάτω, να πετάνε τα γλυκά κάτω, να κάνουν και κανένα εμετό απο το οβερντόουζ ζάχαρης… Και ο Ηρώδης; τι παρεξηγημένη προσωπικότητα (τι λέω η μάνα;) Και όταν τα μαζέψουν σπίτια, μένει μια πόλη βομβαρδισμένη με άρωμα καραμέλας και παπούτσια κατεστραμμένα… ΝΟ ΝΟ ΝΟ”

Εν κατακλείδι, ωραία η Σεβίλλη, να πάτε. Ή όχι. Κάντε ότι θέλετε, εγώ μίλησα

Συντρόφισσα Ιωάννα