Αφιερωμένο σε όσους έζησαν τα 80΄ς

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Όταν έρχεται η ώρα να γράψω, προκειμένου να απομονωθώ με τον εαυτό μου, βάζω τα ακουστικά, μπαίνω στο YouTube και πατάω την αγαπημένη μου λίστα τραγουδιών. Στα διαλείμματα (για να ξεκουραστεί το μυαλό όταν κολλήσει) μπαίνω και κάνω αναζήτηση τραγουδιών. Και κάπως έτσι έπεσα πάνω στο τραγούδι των Locomondo «80΄s». Και πραγματικά αρχίζω να «Νιώθω σα γέφυρα που ενώνει δυο εποχές». Και μέσα από τους στίχους ξεπηδά ολόκληρη η παιδική μου ηλικία.

Ο Μίστερ Μιγιάγκι με τον Ντάνιελ Σαν παρέα με τον Ρόκυ και τον PSY να τραγουδάει αντί για Gangnam Style το Eye of the tiger. Ο Σπορτ Μπίλι με το μαγικό του τσαντάκι (που τόσο θα ήθελα να είχα και εγώ όταν κουβαλούσα την τσάντα για το σχολείο) να προσπαθεί να διαδώσει το αθλητικό ιδεώδες στον πλανήτη Γη. Και τώρα τα αναβολικά να κάνουν πάρτι στους Ολυμπιακούς Αγώνες και τα Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Η ρομαντική Κάντι – Κάντι. Το κοριτσάκι που μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο και έψαχνε τον έρωτα και την οικογενειακή θαλπωρή. Θυμάμαι την ανυπομονησία μου να ξεκινήσει το παιδικό στην κρατική τηλεόραση και να τρέχω στο περίπτερο να παίρνω το περιοδικό, μην τυχόν και τελειώσει. Και τώρα έχουμε το Power of Love ως κοινωνικό πείραμα για την αγάπη.

«Του κουτιού τα παραμύθια» και να περιμένω να ανοίξει αυτό το κουτί, παραμύθι να ακουστεί, με τον Φιόγκο να είναι Φα Δίεση και ο Ρούχλας να είναι Λα, ο Σεβαστιανός να διηγείται στη γραμμή του Σι και στο μι να τραγουδάει παραμύθια η Μελιά. Και αμέσως μετά κασέτα και «Άμπρα Κατάμπρα» παραμύθια. Τα ταξίδια με τη Μάγια Μέλισσα, τον Νιλς Χολντερσον και τους Θάντερκατς να θέλουν να σώσουν τον πλανήτη από το κακό. Και τώρα με τον Γούλβεριν, τους Χ-ΜΕΝ και τους Transformers, να προσπαθούμε να σώσουμε τον κόσμο.

Τα Στρουμφάκια να ζουν σε ένα ξεχασμένο δάσος και ο Δρακουμέλ να προσπαθεί να τα πιάσει και εγώ να τα ψάχνω στο δάσος κοντά στο χωριό μου, κάθε καλοκαίρι που πήγαινα διακοπές (εντάξει, μέχρι την ηλικία των 5-6, μετά κατάλαβα ότι ήταν απλά παραμυθάκια). «Μια φορά και ένα καιρό σε ένα ξεχασμένο δάσος υπήρχε ένα μακρινό χωριουδάκι. Εκεί ζούσαν κάτι μικροσκοπικά πλασματάκια που τα έλεγαν Στρουμφ. Ήταν γεμάτα χαρά και καλοσύνη. Στο ίδιο δάσος όμως ζούσε και ο Δρακουμέλ, ένας φοβερός μάγος «Ω! πόσο σας μισώ απαίσια στρουμφάκια! Δεν γλυτώνετε…Μια μέρα θα πέσετε στα χέρια μου και τότε, αλίμονο σας!». Και να ανησυχώ μαζί με τα στρουμφάκια μην τα πιάσει ο Δρακουμέλ. Και τώρα με την Πέπα, την μικρή γιατρό και τις πριγκίπισσες του Disney να προσπαθούμε να ομορφύνουμε τον κόσμο.

Αστυνομικό δαιμόνιο από μικρή (εξ ου και η αγάπη μου για την αστυνομική λογοτεχνία) φανατική του αστυνόμου Σαΐνη. «Πρόβλημα, πρόβλημα, πρόβλημα, πρόβλημα; Αστυνόμος Σαΐνης, Αστυνόμος Σαΐνης, Αστυνόμος Σαΐνης» ακουγόταν από την τηλεόραση και έτρεχα να θαυμάσω τις περιπέτειες του αστυνόμου Σαΐνη και την ανιψιάς του Πένυς. Αχ, αυτός ο υπολογιστής της. Πόσο τον ζήλευα, αν και τότε δεν ήξερα τι ακριβώς είναι. Πάντως, ήθελα ένα «μηχάνημα», όπως έλεγα στη μητέρα μου, να μου λύνει αυτόματα τις ασκήσεις. Και τώρα με κινέζικα animation προσπαθούμε να εξιχνιάσουμε εγκλήματα.

Μπρέικ, Τιραμoλα, Σεραφίνο, Μίκυ Μάους, Μανίνα, Κατερίνα, Αφιέρωμα. Τελικά, τους ξεπαράδιαζα τους γονείς μου για να παίρνω τα εβδομαδιαία περιοδικά. Ατελείωτες ώρες συντροφιάς. Μανίνα – Κατερίνα και τα προβλήματα της εφηβείας μου να προσπαθούν να βρουν λύση στα άρθρα των περιοδικών. Ξάπλα στο κρεβάτι να τα διαβάζω ανελλιπώς και ο τοίχος γεμάτος αφίσες, Παπακωνσταντίνου, REM, η κούπα του 87, με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φιλίππου και τα άλλα παιδιά, Ολυμπιακός, Σιγάλας και η λίστα ατελείωτη. Ένα μωσαϊκό ο τοίχος με τις εφηβικές μου ανησυχίες, με τις εφηβικές μου αναζητήσεις, με τις εφηβικές μου δραστηριότητες.

Τα παιχνίδια στην αλάνα, γαριδάκια Τι και Τι, γαριδάκια Καρολάιν και Ριτζ, κουκου – ρούκου, lucky-cup παγωτό και αγωνία για το δωράκι από κάτω, ο Κουικάρας του Nesquick, Choco-bloom, και άλλα πολλά. Η κασετίνα με τα κουμπάκια, η κασέτα και το στυλό να γυρνάω την ταινία όταν την «μασούσε» το κασετόφωνο, το διπλό κασετόφωνο και οι εγγραφές τραγουδιών από τις ραδιοφωνικές εκπομπές (νεύρα όταν μιλούσε ο εκφωνητής και έκοβε το τραγούδι στη μέση), βιντεοκασέτες, walkman και ροκ εν ντρολ, λαμπάντα, Μπίγαλης, Αρβανίτης, Ρακιτζής, Αλέξια έπαιζαν τέρμα. Οι βάτες, οι παγιέτες, όλο το στρας του κόσμου σε μία φούστα ή σε μία μπλούζα, πανκ ντύσιμο, ποπ ντύσιμο, μαλλί περμάντ ή χαίτη (και σε αγόρια και σε κορίτσια) ήταν το απόλυτο dress code.

Όλα αυτά και άλλα πολλά πέρασαν από μπροστά μου και όλα αυτά μόνο μέσα από τους στίχους ενός τραγουδιού. Και μπορεί η δεκαετία του 80 να χαρακτηρίστηκε ως η δεκαετία του κιτς, ωστόσο αναπολώντας το παρελθόν αυτό που μου μένει είναι η αθωότητα της εποχής, η απουσία του φόβου και η ανεμελιά. Ακόμα και τα «κακά» παιδιά της εποχής είχαν κάτι καλό μέσα τους. Κλείνω αφιερώνοντας σε όλη τη γενιά των σημερινών σαραντάρηδων …

“80s εϊ εϊ εϊ εϊ 80s
– αφιερωμένο
– σε όσους πρόλαβαν τα 80
– στους θεατές μιας αλλαγής ανελέητης 80s
– μια γενιά που πληρώνει τα χρέη της 80s
– τώρα που φεύγουν ένας ένας οι εκφραστές οι σπουδαίοι της 80s
– οι gay, οι by, οι trans και οι straight της 80s
– με τα BMX και τα Roller Skate της 80s”

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook