Αυτά που θέλω να σου πω

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Ανέκαθεν δυσκολευόμουν πολύ να εξωτερικεύσω τα συναισθήματά μου, όποια κι αν ήταν αυτά. Είτε στις στιγμές της μεγάλης χαράς (όταν υπήρχαν), είτε όταν στροβιλιζόμουν σε “ωκεανούς” λύπης και απόγνωσης, παρέμενα “κλειδωμένος”. Θες από φόβο να μην “ξεγυμνωθώ” στα μάτια των άλλων, θες από ντροπή. Δεν γνωρίζω, ακόμα και σήμερα προσπαθώ να εντοπίσω τις αιτίες. Γεγονός είναι ότι με την πάροδο του χρόνου η συνθήκη αυτή παγιώθηκε, με αποτέλεσμα να φαίνομαι στους γύρω μου ο άτρωτος, ο απόλυτα ορθολογιστής, ο πάντοτε ψύχραιμος, για κάποιους ακόμα και ο “χωρίς συναισθήματα”. Πόσο λίγο με γνωρίζουν όλοι, τελικά! Ακόμα και οι πιο κοντινοί. Μόνες δίοδοι διαφυγής μου, το χαρτί και η πένα. Πότε με τη μορφή στίχων, πότε σαν απλά κείμενα, όπως αυτό εδώ.

Έτσι και σήμερα κάθομαι μπροστά στο τεφτέρι μου, που είναι φίλος και σύντροφος πιστός στις μέρες και τις νύχτες μου, για να σου γράψω όσα δεν μπόρεσα ποτέ να σου πω ευθέως. Λένε πως οι μεγάλοι έρωτες έρχονται μόνο μια φορά στη ζωή ενός ανθρώπου. Δεν ξέρω αν εσύ ήσουν για μένα αυτή η “μια φορά”. Ναι, σ’ ερωτεύτηκα με όλο μου το είναι, αλλά δεν είναι αυτό που κρατώ από σένα. Είναι όλα τα υπόλοιπα, εκτός από αυτό! Είναι όλα εκείνα που κατάφερες να μου “βγάλεις”, όσα κρατούσα επτασφράγιστα καταπιεσμένα μέσα μου. Είναι όλα εκείνα που μ’ έκανες να νιώσω, όπως και όλα όσα ένιωσες εσύ για μένα. Είναι που για μια φορά ένιωσα ότι ένας άνθρωπος με αποδέχεται και με αποζητά γι’ αυτό που είμαι, έτσι όπως είμαι. Και σίγουρα όλα αυτά δεν απορρέουν απλά από τον έρωτα, είναι παρελκόμενα μιας έννοιας πιο βαθιάς, πιο ουσιαστικής! Είναι αγάπη! Δεν ξέρω από που ν’ αρχίσω, πως να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά και να τις καταγράψω. Δεν βαριέσαι! Θα το κάνω με οδηγό το ένστικτο, έτσι όπως η καρδιά και η ψυχή μου, μου υποδεικνύουν. Σε θυμάμαι να χαμογελάς με την προσωπική μου θεωρία περί της απόλυτης ισχύος του σύμπαντος και πως αυτό έχει προαποφασίσει την πορεία της ζωής για καθέναν από εμάς. Ξέρω ότι δεν συμφώνησες ποτέ με αυτό, αλλά πως μπορείς να μου εξηγήσεις διαφορετικά το ότι οι δικοί μας δρόμοι συναντήθηκαν; Πως δυο παντελώς άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι βρέθηκαν να συγκλίνουν ξαφνικά και να μετουσιώνονται σε μια ενιαία οντότητα, σε ψυχή και σώμα;

Δεν ήταν απλή υπόθεση η ιστορία μας. Σε θυμάμαι να μου το λες, τις νύχτες εκείνες που πάλευα με τα “αγρίμια” στα σκοτάδια του μυαλού μου, κρατώντας με σφιχτά στην αγκαλιά σου. Τότε δεν ήμουν σε θέση να αντιληφθώ τίποτα, τώρα όμως το ξέρω καλά. Ακόμα κι όταν ήμασταν μακριά και δεν μπορούσες να με κρατάς σφιχτά από το χέρι, ήσουν εκεί. Με “έβλεπες” και με “άκουγες” μ’ έναν τρόπο που πολλές φορές με τρόμαζε. Συναισθανόσουν με απόλυτη ακρίβεια τις στιγμές του σκότους μου, του φόβου, της απελπισίας. Και ήσουν πάντα εκεί, ακριβώς τη στιγμή που έπρεπε. Κι αν στην πράξη δεν μπορούσες εκ των πραγμάτων να με βοηθήσεις να ξεφύγω από το αδιέξοδό μου, πέτυχες άλλα, εξίσου σημαντικά. Με τον σεβασμό, την τρυφερότητα και την αγάπη σου, κατάφερες να με “ξεκλειδώσεις”. Να με κάνεις να εμπιστευτώ τους ανθρώπους, να ξεπεράσω τον φόβο της έκθεσης και να “ρίξω” τις άμυνες μου.

Για πρώτη φορά ένιωσα ότι κάποιος νοιάζεται για μένα πραγματικά, με την καθολική σημασία της έννοιας. Έδινες χωρίς να περιμένεις καμιά ανταπόδοση, απλά επειδή έτσι αισθανόσουν εσύ, επειδή από αυτά τα “υλικά” έχεις φτιαχτεί, ενδεχομένως επειδή κι εγώ σου τα ενέπνευσα. Δεν μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι η λέξη “αγάπη” αποδίδει επαρκώς την εικόνα που έχω στο μυαλό μου για σένα. Ίσως να μην υπάρχει ο κατάλληλος όρος για να το περιγράψει. Μερικά πράγματα δεν περιγράφονται άλλωστε, μένουν απλά με τη μορφή βιωμάτων και συναισθημάτων.

Για όλα αυτά, αλλά και για πολλά ακόμα που δεν μπορώ να καταγράψω με λέξεις, θέλω να σου πω ένα τεράστιο, ειλικρινές, βαθύ “ευχαριστώ”! Σ’ ευχαριστώ για όλα όσα είσαι, για όλα όσα έκανες, για όλα όσα μου μετέδωσες. Κι αν το κορμί αδρανοποιήθηκε και δεν νιώθει τίποτα πια, η ψυχή μου θα είναι πάντα ολοκληρωτικά δοσμένη σε σένα. Κι αν εγώ ο ίδιος επέλεξα να σε κρατήσω μακριά, είναι γιατί δεν μπορώ να σ’ έχω έτσι όπως θα ήθελα και είχα ονειρευτεί. Το σύμπαν, βλέπεις, παίζει περίεργα παιχνίδια! Ξέρεις ότι δεν συμβιβάζομαι με τα ημίμετρα, δεν μπορώ τη μετριότητα, δεν την αντέχω. Είμαι περήφανος για σένα! Και θα συνεχίσω να είμαι!

Από εδώ λοιπόν, από το ασφυκτικό κι αποπνικτικό μου δωμάτιο επιλέγω να σου γράψω, αντί να καθίσω στην ακροθαλασσιά και να “καθαρίσω” τις σκέψεις μου, όπως θα έκανε ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Αλλά εγώ είμαι “ξεχωριστός και διαφορετικός”, έτσι δεν μου ‘λεγες πάντα; Δεν ξέρω αν καταφέρεις ποτέ να διαβάσεις αυτό το κείμενο. Τουλάχιστον όχι από δική μου προσπάθεια, δεν συνηθίζω να κοινοποιώ τα γραπτά μου, βλέπεις ακόμα και τώρα δεν έχει εκλείψει ο “φόβος” της έκθεσης στους άλλους. Ίσως τυχαία βρεθεί μπροστά σου κάποτε, όπως “τυχαία” βρέθηκες κι εσύ μπροστά μου.

*Για σένα, Κ.

 

ΘΑΝΑΣΗΣ ΝΑΚΟΣ

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Ελευθερία Τσιντάρη - Χωρίς την ελπιδα
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook