Αγαπητή μου φίλη, εσύ που χτυπιέσαι πως έχουμε εξελιχθεί σε μαλθακό είδος επειδή δεν ευχόμαστε το θάνατο ενός άλλου ανθρώπου παρόλο που διέπραξε ένα αποτρόπαιο έγκλημα. Εσύ που δε δέχεσαι πως υπάρχουν ψυχικά ασθενείς άνθρωποι αν είναι ενήλικες. Εσύ που μας λυπάσαι γιατί πιστεύουμε πως όλοι έχουμε ευθύνη όταν η κοινωνία μας είναι σάπια. Εσύ που προτιμάς τη θανατική ποινή κι ας χαθούν αθώες ζωές φτάνει να τιμωρηθεί αυτός που εσυ θεωρείς ένοχος χωρίς ελαφρυντικά. Εσύ γλυκιά μου ψυχή που εύχεσαι να βιάσουν την κόρη μου για να δεις πως θα αντιδράσω εγώ μετά. Εσύ λοιπόν που θεωρείς τον εαυτό σου ικανότερο αστυνόμων, εισαγγελέων, ψυχολόγων και δικαστών θέλω να μου απαντήσεις με το χέρι στην καρδιά στα παρακάτω.

Ας υποθέσουμε λοιπόν πως μια μέρα έρχεται ο γιος σου και σου ανακοινώνει πως άφησε έγκυο μια κοπέλα. Τι θα κάνεις; Θα τον προτρέψεις να αναλάβει τις ευθύνες του ή θα αρχίσεις να βρίζεις την πουτάνα που πάει να τον τυλίξει και θα τον συμβουλέψεις να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια, ας μην άνοιγε τα πόδια της η άλλη στο κάτω κάτω.

Αν έρθει η κόρη σου έγκυος χωρίς πατέρα στον ορίζοντα, γιατί την έκανε Λούης όπως ο γιόκας σου, θα σεβαστείς την επιθυμία της να το κρατήσει; Ή την απόφαση της να κάνει άμβλωση; Θα της σταθείς; Θα της έχεις δώσει να καταλάβει πως μπορεί να σε εμπιστευτεί; Ή θα σε φοβάται γιατί εσύ δε συγχωρείς κανένα παράπτωμα;

Αν ο γιος σου τελικά είναι ο βιαστής της κόρης μου θα τον προτρέψεις να πέσει από το μπαλκόνι; Θα αναλογιστείς τι λάθος έκανες στην ανατροφή του; Θα σκεφτείς αν έχει ή όχι κάποια ψυχική ασθένεια; Ή θα ρίξεις το φταίξιμο στην κόρη μου που του κουνήθηκε; Που ντυνόταν προκλητικά για τα δικά σου δεδομένα;

Με το χέρι στην καρδιά αγαπητή φίλη πες μου, αν ήταν το δικό σου παιδί ψυχικά ασθενής θα ήθελες να έχει τη φροντίδα και την κατανόηση που του χρειάζεται; Θα το πήγαινες σε ψυχίατρο ή θα έκανες πως δε συμβαίνει τίποτα, θα έκρυβες σχολαστικά το πρόβλημα κάτω από το χαλάκι μέχρι να γίνει το κακό που τώρα τόσα αμείλικτα καταδικάζεις;

Και τέλος για πες μου, αν το παιδί σου, το σπλάχνο σου και καμάρι σου έκανε ένα έγκλημα θα έκανες τα αδύνατα δυνατά να έχει την καλύτερη υπεράσπιση; Ακόμα κι αν χρειαζόταν να ισχυριστείς ψυχική νόσο; Ξέρεις αυτή που τώρα δεν δέχεσαι πως υπάρχει.

Να σου πω τι θα έκανα εγώ τώρα. Σε κάθε περίπτωση θα στεκόμουν δίπλα στο παιδί μου. Θα αναζητούσα τις δικές μου ευθύνες και τα δικά μου λάθη Θα ζητούσα την τιμωρία που του αναλογεί. Θα ήθελα επίσης οι άνθρωποι γύρω του, συγγενείς, φίλοι γείτονες, να δείξουν ενδιαφέρον για το παιδί μου, πριν συμβεί το κακό.

Γιατί αγαπητή φίλη στη θέση του δικού μου, του οποιουδήποτε παιδιού θα μπορούσε να είναι και το δικό σου. Γιατί τα παιδιά μας εμείς τα πλάθουμε. Κι αν δε θέλεις μαλθακό είδος που συμπονά και προσπαθεί να κατανοήσει, ώστε να αποτρέπει εγκλήματα κι όχι να χρειάζεται να σκοτώνει εγκληματίες, λυπάμαι που θα στο πω αλλά μεγαλώνεις εσύ έναν εν δυνάμει εγκληματία. Γιατί ίσως εσύ να ζητάς από έναν άνθρωπο να πηδήξει από το μπαλκόνι, το χέρι του παιδιού σου όμως να είναι αυτό που θα τον ρίξει.

 

Κατερίνα Σκορδέλη