Αγαπώντας σε ομόρφυνα τον κόσμο κι άλλο.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Με θυμάμαι να κάθομαι διπλωμένη στα δύο στο παλιό μπορντό καναπέ της μάνα μου και οι παλάμες μου να σφίγγουν τα μπράτσα μου τόσο που πονούσα. Το σώμα μου τραμπαλιζόταν μπρος πίσω από την οδύνη και τα μάτια μου ενώ με καίγαν όπως όταν κοιτάς κατάματα τη φωτιά στο τζάκι αρνούνταν να δακρύσουν. Πρέπει να στεκόμουν ένα ολόκληρο απόγευμα σε αυτή τη στάση. Η μάνα μου με έβλεπε να υποφέρω και υπέφερε και εκείνη μαζί μου. Πότε ερχόταν να με αγκαλιάσει , να με παρηγορήσει, να μου πει ψέματα , πότε έφευγε και εκείνη για το άλλο δωμάτιο για να μην την ακούσω που έκλαιγε και ικέτευε.

Στα αυτιά μου όλο το πρωινό ακουγόταν ξανά και ξανά η διάγνωση του γιατρού. Το παιδί ή μάλλον το ένα από τα δύο παιδιά που μόλις είχα φέρει στον κόσμο , είχε πρόβλημα στον εγκέφαλο . Δε θα μπορούσε ούτε να καθίσει ,ούτε να μιλήσει ,ούτε να τρέξει . Δε θα μπορούσε να δει και δε θα μπορούσε ούτε καν να πιάσει ένα παλιοξεροκόμματο και να το βάλει στο στόμα του σα πεινάσει. Το παιδί μου γεννήθηκε ανάπηρο, και δεν υπάρχει καμία περίπτωση να γίνει καλά.

Και έπειτα ήρθε ο θρήνος.
Θα μου πεις μα το παιδί σου είναι ζωντανό, είσαι τρελή; Τι μας τσαμπουνάς εδώ;

Κι όμως. Όπως θρηνείς ένα αγαπημένο άνθρωπο που έχασες , όλοι εμείς οι γονείς που αντιμετωπίσαμε και αντιμετωπίζουμε αυτή την ανεπιστρεπτί πραγματικότητα θρηνήσαμε και θρηνούμε την «κανονικότητα» που ποτέ δε θα ζήσει το παιδί μας , την «κανονικότητα» που και εμείς χάσαμε μαζί του. Το παίζουμε υπεράνω ότι είμαστε αγωνιστές ότι κάνουμε το κάτι παραπάνω, την υπέρβαση των αντοχών μας και ο κόσμος μας θαυμάζει, μας λέει ήρωες και μας κοιτάζει με δέος.

Μερικές φορές ίσως και εμείς να θρέφουμε λίγο την αυταπάτη ότι όντως επιλεχθήκαμε για αυτό το θεάρεστο έργο, που όμως δεν είναι άλλο από το αυτονόητο, να βοηθάμε τον πλησίον μας. Βέβαια σε εμάς μας έκατσε «ευκολάκι» μιας και ο πλησίον μας είναι το ίδιο το παιδί μας , λογικό μιας και οι περισσότεροι γονείς δύσκολα θα εγκατέλειπαν το παιδί τους ιδιαίτερα αν αυτό βρισκόταν σε αδυναμία.

Από την άλλη όμως πόσοι από εμάς τους «ήρωες γονείς» στ’ αλήθεια θα πηγαίναμε να βοηθήσουμε τον πλησίον μας καθημερινά, αγόγγυστα και ανιδιοτελώς; Η πιθανότερη απάντηση είναι κανείς. Γιατί έχουμε πάψει πια να ενδιαφερόμαστε για το συνάνθρωπο, για το αν μπορεί να βγει από το σπίτι του, για το αν έχει να φάει, για το αν είναι καλά και αν είναι χαρούμενος. Το μόνο που μας ενδιαφέρει πια είναι να έχουμε καλή , στρωτή και πλούσια στα αγαθά ζωή, να περνάμε καλά και ας χαροπαλεύει ο διπλανός μας. Και καλά , κακό είναι θα πεις να επιθυμούμε κάτι καλό για τη ζωή μας; Κακό δεν είναι, κακό είναι να το επιθυμούμε μόνο όμως για μας και όχι για όλων και όχι και για του γείτονα.

Το μεγάλωμα και η φροντίδα ενός ανθρώπου με αναπηρία απαιτεί αφοσίωση, απαιτεί συγκέντρωση και απαιτεί και αγάπη. Και εγώ έχω πάρει την απόφαση να τα δώσω όλα αυτά άνευ όρων τόσο στο παιδί μου όσο και στον πλησίον μου. Γιατί το παιδί μου μέσα από την ανημποριά του μπόρεσε να μου μάθει πως να αγαπώ, πως να υπομένω, πως να επιμένω και πως να προσπαθώ. Πολλές φορές αναρωτιέμαι πόσο δυνατό χαστούκι πρέπει να φάμε για να αποφασίσουμε να προσφέρουμε λίγο από τον εαυτό μας. Λες και ο συνάνθρωπός μας δεν είναι μία προέκταση δική μας;

Όταν καταφέρουμε να μειώσουμε λίγο τον πήχη του ενήλικου εγωισμού μας ίσως να θυμηθούμε τότε που ήμασταν μικρά παιδάκια πόσο εύκολα μοιραζόμασταν τις αγαπημένες μας καραμέλες , πόσο εύκολα χαιρετάγαμε τους ξένους ανθρώπους στο δρόμο, πόσο εύκολα κλαίγαμε επειδή χάναμε στο παιχνίδι και πόσο εύκολα γελάγαμε μόλις ακούγαμε κάτι αστείο .
Φαντάζει ακατόρθωτο κάτι τέτοιο πια είναι η αλήθεια αλλά και από την άλλη το μόνο που χρειάζεται για να το καταφέρω είναι να αγαπώ χωρίς συμφέρον.

Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι κάτι τέτοιο;

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook