Αγώνας δρόμου

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τραβάω την κουρτίνα με το που σηκώνομαι από το κρεβάτι, κοιτάζω κάτω στην πυλωτή. Η πρώτη έννοια της ημέρας είναι κάτι αδέσποτα γατόνια. Δεν ξέρω γιατί ακριβώς κάνω αυτή την κίνηση, αλλά μάλλον ήταν γι’ αυτό που έζησα σήμερα το πρωί. Καταμεσής στο parking , διακρίνω κάτι ασπρόμαυρο και χνουδωτό και πριν καλά καλά ανοίξω τα μάτια μου, έχω βρεθεί κάτω με την σιγουριά πως το πλασματάκι έχει ήδη σβήσει κι απλά θέλω να προλάβω , να μην το δουν τα παιδιά της πολυκατοικίας που θα φύγουν σε λίγη ώρα για το σχολείο.

Μάτια κλειστά , μυρμήγκια στο στόμα του και η στάση του σώματος του μαρτυράει την απελπισία του. Αρχίζω και τρέμω και το πιάνω απαλά. Ακούω νιαούρισμα και ξαφνιάζομαι. Το σωματάκι δείχνει τόσο άψυχο, που ενστικτωδώς στρέφω το βλέμμα μου δεξιά κι αριστερά να βρω από που έρχεται η μικροσκοπική φωνούλα. Η φωνούλα όμως είναι στα χέρια μου και με το που τρίβω λίγο το μικράκι , κάνει μια δυο κινήσεις που εύκολα θα μπορούσα να μην τις αντιληφθώ. Ο αγώνας για την ζωή αρχίζει.

Μπαίνω σπίτι και ψάχνω για ζεστό ρούχο ανάθεμα το καλοκαίρι μου, τα έχω μαζέψει όλα. Ξέχασα να ξυπνήσω το παιδί μου για να πάει σχολείο. Μπαίνω στο δωμάτιο της και σε 33 δευτερόλεπτα έχω ξυπνήσει την κόρη μου, έχω πετάξει τα ρούχα πάνω στο κρεβάτι της κι επιτέλους βρίσκω μια μπλούζα φλις που έχει ξεμείνει. Τυλίγω το μωρό κι αρχίζω να τρίβω κοιλίτσα , πλατούλα, και βλέπω τα δυο μπροστινά ποδαράκια να τεντώνονται. Ελπίδα. Δεν υπάρχει πιο ανελέητο πράγμα από την ελπίδα. Είναι το πιο σκληρό πράγμα στον κόσμο. Σε ανεβάζει στα ουράνια μόνο και μόνο για να σου δώσει μεγαλύτερη φόρα για να τσακιστείς και να πονέσεις όσο το δυνατόν περισσότερο όταν σκάσεις σαν καρπούζι στην γη. Στο μυαλό μου γίνεται πανικός. Προσπαθώ να θυμηθώ πληροφορίες που έχω διαβάσει στο διαδίκτυο, δεν έδωσα χαρτζιλίκι, ούτε φαγητό στο παιδί, θα πεινάσει στο σχολείο, είναι νωρίς για να βρω κτηνίατρο, δεν ξέρω κανέναν κτηνίατρο, το άλλο μου παιδί κοιμάται, δίνει μαθηματικά σήμερα πρέπει να τον ξυπνήσω, το γατάκι αναπνέει ακόμα; εγώ αναπνέω ακόμα; θυμήσου, θυμήσου να πάρεις ανάσα. Ανάσα = η φίλη μου, ναι η φίλη μου, η αδελφή ψυχή μου, που μας έφεραν τα αδεσποτόνια κοντά κι ας μένουμε στην ίδια γειτονιά 8 χρόνια. Αφού έχει γάτο, έχει κτηνίατρο. Λίγο αίμα αρχίζει και κυκλοφορεί πάλι στον εγκέφαλο μου. Δεν είμαι πια μόνη μου, τρέχουμε μαζί πρωί πρωί, ο κόσμος να κοιτάζει με απορία ένα κουτί παπουτσιών με ύφασμα μέσα μα δεν μας νοιάζει. Ψάχνουμε κτηνίατρο μα είναι νωρίς και δεν βρίσκουμε βοήθεια. Παίρνει η φίλη μου το μωρό, πρέπει να ξυπνήσω το παιδί μου για να πάει να γράψει και συγχρόνως ψάχνω στο google για άλλον κτηνίατρο. Θυμάμαι πως έχω ένα τηλέφωνο που μου έδωσε μια άλλη κυρία που ασχολείται κι εκείνη με αυτά που οι άλλοι αγνοούν. Παίρνω απάντηση, οδηγίες, μια πιο έμπειρη θα μας βοηθήσει. Το γατάκι έχει σηκώσει το κεφαλάκι του. ΕΛΠΙΔΑ ΞΑΝΑ.

Γάλα, μπιμπερό, βράζω νερό, δεν ξέρω το κάνω, δεν έχουν πιει τα παιδιά μου γάλα σε μπιμπερό, τα κάνω σωστά; πόση ώρα να βράσει το νερό; Μην ξεχάσω να αναπνέω. ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ.

Τίποτα δεν δούλεψε, ούτε τα ζεστά ρούχα, ούτε η θερμοφόρα, ούτε το γάλα, ούτε το τρέξιμο, ούτε η αγάπη μας. Ο αγώνας δρόμου που ξεκίνησε πρωί πρωί, έληξε, μα δεν πήραμε το μετάλλιο της ζωής. Μόνο ένα μικροσκοπικό προσωπάκι που δεν άνοιξε τα ματάκια του ποτέ και η πίκρα. Μυρίζω θάνατο κι ας μην πέθανε στα χέρια μου. Θέλω να μπω στην μπανιέρα και να μουλιάσω εκεί, μέχρι να φύγει η μυρωδιά του, μέχρι να σταματήσει να μ’ ακολουθεί η σκιά του. Για λίγες στιγμές, όσο τρέχαμε και δεν φτάναμε, τόλμησα να ονειρευτώ: πως θα ζήσει, πως θα το ταΐζαμε κάθε δύο ώρες, πως θα το κρατάγαμε ζεστό, πως θα άνοιγε τα ματάκια πως, πως, πως…

Ναι, είμαι μια από αυτές. Από αυτές που δεν μπορώ να κάνω πως δεν βλέπω. Πονάει τόσο πολύ, πονάει καθημερινά. Σήμερα με κέρδισε ο θάνατος, μα κάθε φορά που ταΐζω, κάθε φορά που δίνω αντιβίωση σε κερδίζω εγώ καθίκι. Σε κάθε πόλεμο, υπάρχουν αθώα θύματα. Υπάρχουν όμως κι αυτοί που επιβιώνουν και υπάρχουμε κι εμείς που κρατάμε πάντα τα κουτιά από τα παπούτσια για να μπορέσουμε να τρέξουμε και στην επόμενη μάχη. Φίλη μου αγαπημένη, σ’ ευχαριστώ για όλα, συγχώρεσε με για όλα. Αντίο μικράκι… μου πήρε ένα δευτερόλεπτο για να σ’ αγαπήσω, και δεν θα φτάσει μια ζωή για να σε ξεχάσω.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook