TheBluez.gr » 📔 The BlueBluez » Αιωνιότητα

Αιωνιότητα

Ένα ζευγάρι γύρω στα 30 περπατούσε αγκαλιασμένο στο κέντρο της πόλης. Οι στολισμένες βιτρίνες, οι πολυσύχναστοι δρόμοι και τα Χριστούγεννα που πλησίαζαν είχαν δημιουργήσει γύρω τους ένα ιδανικό σκηνικό. Ένιωθαν σαν πρωταγωνιστές ρομαντικής ταινίας που πλησίαζε στο happy end, καθώς είχαν ήδη αρχίσει τις προετοιμασίες για το γάμο τους.

Ένα μικρό εκκλησάκι, τριγυρισμένο από μαγαζιά και πολυκατοικίες, τράβηξε την προσοχή τους. Ήταν κατάλευκο, με κόκκινη σκεπή και γαλάζια παράθυρα, σαν να είχε δραπετεύσει από κάποιο αιγαιοπελαγίτικο νησί. Η αυλή του ήταν γεμάτη από καλοφροντισμένα λουλούδια σε γλάστρες και τενεκέδες, ενώ υπήρχε και ένας μικρός χώρος που έμοιαζε με γραφείο.

– Τι λες; Ωραία δεν θα ήταν να κάνουμε εδώ το γάμο μας; είπε η κοπέλα. Αν και σκεφτόμαστε το δημαρχείο, αυτό το εκκλησάκι μου έκανε «κλικ» μόλις το είδα.
– Ναι, κι εμένα μ’ αρέσει το συγκεκριμένο, είπε ο φίλος της. Πάμε να το δούμε και μέσα πώς είναι.

Το εκκλησάκι ήταν πολύ φροντισμένο. Έμοιαζε με χωριάτικο ξωκλήσι. Παλιές εικόνες, αναμμένα καντηλάκια και μία πολύ διακριτική μυρωδιά από λιβάνι. Ο χώρος απέπνεε μία ιδιαίτερη γαλήνη και ηρεμία. Σε μία άκρη καθόταν ένας ηλικιωμένος ιερέας. Ήταν εξαιρετικά αδύνατος και το βλέμμα του έδειχνε μάλλον θλιμμένο. Πλησίασε το ζευγάρι και τους ρώτησε αν ήθελαν κάτι. Εκείνοι του εξήγησαν ότι θα ήθελαν να κάνουν τον γάμο τους σε αυτό το εκκλησάκι και τον ρώτησαν για τα διαδικαστικά. Το πρόσωπο του ιερέα φωτίστηκε όταν άκουσε ότι ήθελαν να παντρευτούν.

– Παιδιά μου, πολύ χαίρομαι. Φαίνεστε πολύ αγαπημένο και ταιριαστό ζευγάρι. Ο Θεός να είναι πάντοτε μαζί σας και να ευλογεί την κοινή σας ζωή. Όχι, δεν θα χρειαστεί να πληρώσετε τίποτα. Η σύνταξη που παίρνω με φτάνει να συντηρήσω αυτό το εκκλησάκι, που είναι πια το σπίτι μου. Κι επειδή βλέπω ότι πολλοί άνθρωποι αρνούνται να παντρευτούν στην εκκλησία, εξαιτίας των χρημάτων που τους ζητάνε, αποφάσισα να μην ζητήσω ποτέ χρήματα για μυστήριο. Άλλωστε ο δικός μου θησαυρός, το πιο πολύτιμο πράγμα που είχα στη ζωή μου δεν είναι πια εδώ. Είναι αλλού, σε μία άλλη διάσταση, και θα είμαι πραγματικά ευτυχισμένος την ημέρα που θα μπορέσω να τον συναντήσω.

– Τι εννοείτε; Τι θησαυρός είναι αυτός που βρίσκεται σε άλλη διάσταση; ρώτησε παραξενεμένη η κοπέλα.

Ο θησαυρός μου ήταν η γυναίκα μου, αποκρίθηκε συγκινημένος ο ιερέας. Σαράντα ολόκληρα χρόνια είμαστε μαζί, σαράντα ολόκληρα χρόνια έζησα αληθινά, σαράντα ολόκληρα χρόνια ένιωσα ότι ο Θεός μου χάρισε ό,τι πιο πολύτιμο υπήρχε στον κόσμο. Γνωριστήκαμε όταν τελείωνα την Θεολογία. Εκείνη μόλις είχε περάσει στην Παιδαγωγική Ακαδημία. Συναντηθήκαμε σε ένα σπίτι κοινών μας γνωστών, και από την πρώτη στιγμή που την αντίκρισα ένιωσα ότι αυτή ήταν η γυναίκα της ζωής μου. Είχε κάτι στο βλέμμα της, κάτι στον τόνο της φωνής της που με μάγεψε και με έκανε να θέλω να είμαι για πάντα μαζί της. Φυσικά η εποχή εκείνη δεν ευνοούσε καθόλου την επικοινωνία μεταξύ των δύο φύλων, και ιδιαίτερα σε χώρους θρησκευτικούς και μάλλον συντηρητικούς. Εμείς όμως από την αρχή ξεκαθαρίσαμε τη θέση μας. Θα πήγαινα να την ζητήσω από τους δικούς της μόλις θα τελείωνα το πανεπιστήμιο. Πριν πάω στρατό θα αρραβωνιαζόμαστε και ο γάμος μας θα γινόταν μόλις θα απολυόμουν. Μέχρι να έρθει ο διορισμός μου ως καθηγητής, θα έκανα οποιαδήποτε δουλειά για να ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Εκείνη πάλι ήθελε πολύ να δουλέψει. Αγαπούσε πολύ τα παιδιά και δεν ήθελε να αναλάβω εξολοκλήρου τη συντήρησή μας.
Από την ημέρα που παντρευτήκαμε, δεν χωρίσαμε ούτε λεπτό. Υπηρετήσαμε στις ίδιες επαρχίες ως εκπαιδευτικοί για πάρα πολλά χρόνια. Δεν αποκτήσαμε δικά μας παιδιά, αλλά νιώσαμε για παιδιά μας όλους εκείνους τους μοναχικούς και πονεμένους μαθητές μας. Χτίσαμε και ένα όμορφο σπίτι κοντά στη θάλασσα για να ζήσουμε εκεί αφού πάρουμε τις συντάξεις μας. Όμως δεν προλάβαμε να απολαύσουμε τους κόπους μας. Η αρρώστια της ήρθε σαν κεραυνός. Έναν ολόκληρο χρόνο μπαινοβγαίναμε στα νοσοκομεία. Εξετάσεις, συνεχόμενες νοσηλείες και οι ελπίδες να χάνονται με το πέρασμα του χρόνου.
Όταν έφυγε, ήθελα να πεθάνω. Δεν άντεχα ούτε λεπτό να μένω στο σπίτι που χτίσαμε. Η απουσία της μου ήταν αβάσταχτη. Την αναζητούσα παντού. Στα μέρη όπου είχαμε περάσει όμορφες στιγμές, εκεί που βιώσαμε τον μεγαλύτερο πόνο, εκεί που ενώνεται το αιώνιο και το εφήμερο. Η απόφασή μου να γίνω ιερέας ήρθε ένα χρόνο μετά το θάνατό της. Επειδή πάντοτε πίστευα στην αθανασία των ψυχών και στη μετά θάνατον ζωή, ένιωθα ότι αν τελούσα τις ακολουθίες της εκκλησίας θα ήμουν κοντά της. Όταν είχα πάει στο Άγιο Όρος, μου είχε πει ένας μοναχός: «Στη Θεία Λειτουργία ενώνονται οι ζώντες και οι κεκοιμημένοι». Η Θεία Λειτουργία ήταν ένας τρόπος να είμαι συνεχώς μαζί της. Όταν έγινα ιερέας, ζήτησα ένα μικρό εκκλησάκι, σαν αυτά που αγαπούσε να πηγαίνει εκείνη στις διακοπές μας. Δεν με ενδιέφερε το οικονομικό γι’ αυτό και δήλωσα ότι δεν επιθυμώ να μισθοδοτούμαι. Η σύνταξη που έπαιρνα ως εκπαιδευτικός ήταν υπεραρκετή για τη συντήρησή μου. Με τον καιρό εγκαταστάθηκα μόνιμα εδώ. Παραχώρησα το σπίτι μου σε μία οικογένεια που το χρειαζόταν περισσότερο από εμένα και τακτοποιήθηκα στο μικρό γραφείο. Κάθε πρωί και απόγευμα λειτουργώ την εκκλησία για εκείνη, για να βρίσκομαι κοντά της. Και ελπίζω να την συναντήσω σύντομα και να είμαστε αιώνια μαζί. Συγνώμη αν σας ζάλισα παιδιά μου. Σας στενοχώρησα κιόλας, ενώ οι ψυχές σας θα πρέπει να είναι γεμάτες χαρά. Παρασύρθηκα και σας είπα περισσότερα από αυτά που ίσως θέλατε να ακούσετε. Θα χαρώ πολύ να σας παντρέψω. Θα είναι και εκείνη μαζί μας.

 

Νατάσα Κ.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Νατάσα Κ.

Από μικρή μου άρεσε να ακούω τις ιστορίες των δικών μου ανθρώπων: τα παραμύθια και πιο πολύ τις αληθινές. Μεγαλώνοντας άρχισα να αναζητώιστορίες στην καθημερινότητά μου μέσα από εικόνες, γεύσεις,χρώματα και νότες.
Νατάσα Κ.

Latest posts by Νατάσα Κ. (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *