“Γύρνα εσύ στη γη» μου λες, την ώρα που οι δεμένες ψυχές μας στροβιλίζονταν. «Γύρνα, έχεις να μάθεις ακόμη, να γιγαντωθείς. Θα είμαι εκεί, όπως σε κάθε μας γήινο ταξίδι, φίλος ή εχθρός σου. Δεν έχει σημασία. Θα είμαι εκεί για να μάθεις και να γιγαντωθείς»

Ψηλά στους αιθέρες, τηρούνται τα ακασικά αρχεία. Η βάση δεδομένων της αθάνατης ψυχής μας. Εκεί που καταγράφονται όλα μας τα ταξίδια. Εκεί που καταγράφεται και το δικό μας κόκκινο νήμα.
Μαζί πορευόμαστε από την απαρχή του κόσμου. Νεογέννητες ψυχές ανταμώσαμε και αποφασίσαμε ότι ως το άπειρο θα στροβιλιζόμαστε μαζί. Κατεβαίνουμε δεμένες ξανά και ξανά, να ζούμε μυριάδες ζωές παρέα, να κάνουμε το κόκκινο νήμα να γίνεται όλο και πιο δυνατό.
Γύρισα λοιπόν, μετά την προτροπή σου. Γύρισα να μάθω και να γιγαντωθώ. Και εσύ, πιστός στον λόγο που μου έδωσες ψηλά στους αιθέρες, γύρισες μαζί σου. Αλλά αθέτησες το εδώ. Δεν είσαι εδώ. ΄
Είσαι στις παρυφές της ζωής μου. Θεατής αόρατος προς εμένα. Ματιά που νιώθω πάνω μου, να με χαϊδεύει τρυφερά, αλλά που δεν καταφέρνω ποτέ να κλειδώσω μέσα στη δική μου ματιά.
Είσαι ο αόρατος εραστής όταν κάποιος άλλος με κατακτά.
Είσαι το αόρατο χέρι που με κρατά όταν στήριγμα άλλο δεν έχω.
Είσαι το φιλί που νιώθω στο πιο βαθύ μου όνειρο.
Είσαι το πάθος που βγάζω σε κάθε τι που κάνω.
Είσαι η αγάπη που σκορπίζω και ξοδεύω.
Είσαι η απόλαυση της μέρας που μόλις ανατέλλει.
Είσαι το κέντρο της ψυχής μου.
Είσαι αυτός που κάνει το κόκκινο νήμα μου να τεντώνεται, να πάλλεται, να είναι ζωντανό.
Αλλά εδώ δεν είσαι.
Σε ψάχνω. Σε ψάχνω γιατί τα αρχεία τα δικά μας μιλούν για αγάπη που χάνεται πίσω. Τότε που το σύμπαν δεν ήταν παρά μόνο μία κουκίδα.
Σε ψάχνω. Όπως και το 1877 που, εραστές και πάλι, με φυλάκισες στο πιο σκοτεινό μπουντρούμι για να μην με χάσεις.
Σε ψάχνω. Όπως και το 1922 που σε έχασα στη δίνη του πολέμου και έψαχνα να σε βρω με μόνο ένα γράμμα σου για παρηγοριά.
Σε ψάχνω. Όπως και τότε. Το 1972 που με στραγγάλισες γιατί σε απάτησα με τον αδερφό σου. Σε ψάχνω και στον φόνο ακόμη αδερφή ψυχή μου.
Ζήσαμε ζωές μαζί, ενωμένοι. Βίαιες ζωές αλλά και όμορφες ζωές. Μάθαν οι ψυχές μας και γιγαντώθηκαν.
Καμία όμως βία των άλλων ζωών δεν πονάει όσο η απώλεια σου σε αυτή εδώ τη ζωή. Μισή πορεύομαι. Μισή και σε ψάχνω σε κάθε αντρικό πρόσωπο που βλέπω. Σε κάθε αντρική αγκαλιά. Σε κάθε – ψεύτικη – υπόσχεση αγάπης. Ποιο μάθημα άραγε μαθαίνω με αυτό τον πόνο; Πόσο θα γιγαντωθούν έτσι οι ψυχές μας, θα σκαρφαλώσουν πιο ψηλά;
Σε βρήκα όμως. Σήμερα σε βρήκα. Άραγε ένιωσες και εσύ το κόκκινο μας νήμα πόσο έλαμψε, πόση ζωή εξέπεμψε όταν οι ρότες μας διασταυρώθηκαν;
Σε βρήκα. Σε βρήκα και σε γνώρισα από την ματιά σου. Αυτή η ματιά που με κοιτάει με νόηση από την απαρχή του κόσμου.
Σε βρήκα. Σε βρήκα και σε γνώρισα από τη ζεστασιά που γέμισε το κέντρο της ψυχής μου.
Σε βρήκα. Σε βρήκα και σε γνώρισα από την αύρα σου. Σε μύρισα και μύρισα την αρχαία μυρωδιά του έρωτά μας.
Σε βρήκα. Σε βρήκα και η ψυχή μου ψιθύρισε τον θυμό της στη δική σου. «Που ήσουν; Γιατί δεν είσαι εδώ;»
Και τότε η δική σου ψυχή ψιθύρισε την απάντηση:
«Δεν θα είμαι εδώ σε αυτή τη ζωή. Αυτό είναι το μάθημα που θα γραφτεί στα Ακασικά σου αρχεία. Ζωή μισή, να ψάχνεις. Να ζεις με κομμένη αναπνοή, με την ελπίδα. Να προσμένεις κάθε μέρα το ξημέρωμα, ελπίζοντας ότι το κόκκινο μας νήμα θα πάψει να τεντώνεται. Να μάθεις να ζεις και να αγαπάς χωρίς εμένα»

Σε άκουσα. Και δέχθηκα τη μοίρα μου. Δέχθηκα να ζω ζωή μισή, χωρίς την αγάπη σου. Στο θάνατο θα σε βρω. Πρέπει να γραφτεί και αυτό το κεφάλαιο στα Ακασικά μας αρχεία.