Άκου την καρδιά σου

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

Σαν χθες θυμάμαι που γέννησα τον γιο μου. Μήνες τον περίμενα, κι αυτός ήρθε κι έκανε αισθητή την παρουσία του από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Ως τότε το μόνο μου άγχος ήταν πως θα φτιάξω το δωμάτιο του, τι χρώμα θα βάψω τους τοίχους, τι καρότσι θα πάρω, και ποια σειρά βρεφικής περιποίησης είναι η καλύτερη. Ευτυχώς, είχα ανακαλύψει ένα φόρουμ μαμάδων και κάθε απορία μου λυνόταν άμεσα. Δεν έχω παράπονο από καμιά τους. Ήταν όλες εκεί να μου στοιχειοθετήσουν και να μου αναλύσουν, με λεπτομέρειες που θα ζήλευε κάθε πωλητής, τα υπέρ και τα κατά κάθε εν δυνάμει επιλογής.
Ως εδώ καλά. Και το μωρό ήρθε σπίτι. Αλλά, ΧΩΡΙΣ εγχειρίδιο χρήσης. Γιατί όλα καλά με τον κινητό εξοπλισμό του μωρού, αλλά από εκεί και πέρα το παιδί δεν είναι μια καλοκουρδισμένη μηχανή, με γρανάζια και εξαρτήματα συγκεκριμένων προδιαγραφών, να λειτουργεί με ακριβείς εντολές και πανομοιότυπους κανόνες. Το κάθε μωρό, το κάθε παιδί είναι ΜΟΝΑΔΙΚΟ, με δικό του χαρακτήρα, δικές του ανάγκες, δική του προσωπικότητα και ψυχή. Γι’ αυτό και καμιά μαμά, κανένα φόρουμ και καμιά ομάδα δεν είναι σε θέση να καλύψει 100% ανησυχίες και προβληματισμούς που έχουν να κάνουν με την ανατροφή του κάθε παιδιού, που είναι τόσο ξεχωριστό όσο και το dna του. Σαν ξεκινήσει η μουσική, όσο κι αν νομίζεις πως σου έχουν διδάξει καλά τα βήματα του χορού, χάνεις το ρυθμό, μπερδεύεσαι, κι όσο οι παριστάμενοι λένε ο καθένας το δικό του τα πράγματα χειροτερεύουν. Δεν φτάνει που βαδίζεις δειλά στις μύτες των ποδιών σου, οι ανασφάλειες σε πνίγουν και το άγχος κορυφώνεται. Κι αυτό δεν είναι καλό ούτε για κανέναν.
Λυπάμαι. Λυπάμαι πραγματικά που μου πήρε καιρό να αφήσω πίσω τις ανασφάλειές μου και να εμπεδώσω πως το μικρό πλασματάκι που είχα απέναντί μου δεν ήταν άβουλο, αλλά τουναντίον είχε λόγο στο μονοπάτι της κοινής μας ζωής. Τι σημασία έχει αν οι δέκα είκοσι τριάντα γνωστές μου μεγάλωσαν τα παιδιά τους μέσα σε ριλάξ, καρότσι, πάρκο; Το δικό μου ήθελε αγκαλιά. Γιατί να του την στερήσω; Γιατί να το αφήσω να κλάψει μέχρι να απογοητευτεί και να παραιτηθεί; Δεν είναι δείγμα αδυναμίας, ξεροκεφαλιάς ή απειρίας. Είναι δείγμα ιδιοσυγκρασίας το ότι αποφάσισα να συμμερίζομαι τα θέλω του, να αναπροσαρμόζω τη στάση μου ανάλογα με τις ανάγκες του. Μην βιάζεσαι λοιπόν, αγαπημένη φίλη και γειτόνισσα, να παρεξηγηθείς που δεν ενστερνίστηκα την άποψή σου. Το παιδί μου έχει μεγαλύτερη σημασία για μένα από ότι εσύ. Και δεν σου ζητώ συγγνώμη γι’ αυτό.
Είμαι άνθρωπος που ψάχνω, κι αν κάνω μια ερώτηση δεν είναι για να δώσω τη δική μου απάντηση, αλλά γιατί πραγματικά κάνω την έρευνά μου, τρόπον τινά, προτού καταλήξω σε ένα ασφαλές, για μένα, συμπέρασμα. Λάθος ή σωστό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι το συμπέρασμα είναι δικό μου και την ευθύνη των όποιων λάθος αποφάσεων και χειρισμών την έχω εγώ. Προτού λοιπόν σταθείς απέναντί μου έτοιμη να με λιθοβολήσεις, κάνε μια παύση και σκέψου ποια ακριβώς έχεις απέναντί σου. ΕΙΜΑΙ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ και η καθόλα υπεύθυνη για αυτό. Αν δεν συμφωνείς με τις επιλογές μου, λυπάμαι αλλά αυτές είναι. Οφείλεις να τις σεβαστείς, όπως σεβάστηκα κι εγώ την άποψή σου όταν σου τη ΖΗΤΗΣΑ, ή και όταν σε ΑΚΟΥΣΑ προσεκτικά χωρίς να σε διακόψω, παρόλο που πολύ θα ήθελα να σου πω ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ!
Σαν γεννήθηκε η κόρη μου ήξερα. Είχα πάθει κι είχα μάθει. Έμαθα πρώτα απ’ όλα να ακούω και να βλέπω το παιδιά μου. Έμαθα να κρατώ από όλα όσα μου λένε αυτά που ήταν καλύτερα για κείνο και την οικογένειά μας, όχι για μια άλλη οικογένεια με άλλες ανάγκες, υποχρεώσεις, διαφορετικά ωράρια και διαφορετικό πορτοφόλι. Έμαθα να τα αγκαλιάζω χωρίς να φοβάμαι μη και κάνω λάθος. Οι γνώμες των γύρω μας δεν αφορούν το δικό μας παιδί, αλλά εκφράζουν την εμπειρία από το δικό τους. Όσο κι αν τα δαχτυλάκια των μικρών παιδιών μοιάζουν, κι αν τα βάλεις δίπλα δίπλα μπορεί να μην καταλάβεις ποια ανήκουν σε ποιο, σαν κοιτάξεις όμως λίγο πιο πάνω θα καταλάβεις. Γιατί απλά θα δεις δυο παιδιά που δεν σε μοιάζουν σε τίποτα μεταξύ τους.
Αγαπητή μαμά, γνωστή και άγνωστη, ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά για κάθε προσπάθεια καθοδήγησής μου. Κάθε εμπειρία ευπρόσδεκτη μεν, στο πίσω μέρος του μυαλού μου δε. Το πώς μεγαλώνω το παιδί μου το αποφασίζω εγώ με τον μπαμπά του, και αλήθεια είσαι ελεύθερη να με κρίνεις γι αυτό εκ του αποτελέσματος. Να είσαι σίγουρη όμως ότι καμιά και κανείς δεν το αγαπά περισσότερο από μένα. Πίστεψέ με. Το παιδί ΜΟΥ είναι σε καλά χέρια. Στα χέρια των γονιών του. Όσο καλές και πετυχημένες είναι στη δική σου ζωή οι «σκηνοθετικές» οδηγίες που δίνεις απλόχερα, μην ξεχνάς πως το «έργο» διαδραματίζεται στο δικό μου σπίτι, στη δική μου οικογένεια, με πρωταγωνιστή το δικό μου παιδί. Πρακτικά αυτό σημαίνει πως μπορεί να υπάρχουν πολλές θεωρίες, πολλές επιστημονικές μελέτες, πολλές τακτικές, αλλά μία έχει πλήρη εφαρμογή στο παιδί μου, και η οποία προσδιορίζεται με τη βοήθεια εκείνου, και όχι ψάχνοντας σε ξένα χωράφια. Τι νομίζεις πως είναι η ανατροφή; Δουλειά φασόν; Εδώ δυο παιδιά μεγαλώνουν στην ίδια οικογένεια, κι όμως το καθένα χρήζει διαφορετικής αντιμετώπισης.
Φίλη μαμά, κι εσύ που σε λίγο θα γίνεις μάνα, συζήτα, διάβασε αλλά μην επηρεάζεσαι σε βαθμό να τρελαίνεσαι, να συγκρίνεις, να απογοητεύεσαι και να απαιτείς, έστω και υποσυνείδητα, να μπει το παιδί σε καλούπια που δεν φτιάχτηκαν για κείνο. Άφησέ το να εξελιχθεί, να παίξει μπάλα, ακούγοντας μεν τη δική σου φωνή, ελεύθερα δε, χωρίς να είναι αναγκασμένο να υιοθετήσει μια συμπεριφορά άλλου παιδιού που ζει σε άλλη αγκαλιά, με άλλα βιώματα και άλλες προτεραιότητες. Γιατί βρε μαμά αν εσύ η ίδια δεν κατανοήσεις πως κρατάς στην αγκαλιά σου ένα μοναδικό πλάσμα, που όμοιό του δεν υπάρχει στον πλανήτη, τότε πως περιμένεις από εκείνο να σε εμπιστευτεί; Μην αφήνεις τις ανασφάλειές σου να καταπιέζουν κι εκείνο κι εσένα. Δώσε σας χρόνο να γνωριστείτε, να νιώσετε ασφάλεια, όση ασφάλεια μπορεί να νιώσει κάποιος σε μια σχέση που συνεχώς εξελίσσεται και δοκιμάζεται. Μην είσαι αυστηρή με τον εαυτό σου. Μην αμφιβάλλεις για τις αλήθειές σου και μην απατάσαι. Κανένα παιδί δεν απαιτεί από το γονιό του να είναι τέλειος, αλάθητος και παντογνώστης.
Δεν θα σου πω τι να κάνεις. Σου είπα τι έκανα εγώ και τι συνεχίζω να κάνω. Ακολουθώ το ένστικτό μου. Παρατηρώ. Αφουγκράζομαι. Δοκιμάζω. Άλλες μέρες νιώθω πως τα κάνω όλα σωστά, και άλλες δεν. Δεν κοιτάω όμως αλλού για επιβεβαίωση, δεν αναζητώ ξένα «μπράβο». Εκείνα είναι οι κριτές μου. Τα μάτια τους, τα χαμόγελά τους, τα χέρια τους που με αγκαλιάζουν, τα πόδια τους που τρέχουν με και τα φέρνουν κοντά μου. ΟΛΟΙ έχουν γνώμη για τα ΠΑΝΤΑ. Αλλά ο δικός μου ΟΛΟΣ ο κόσμος, το δικό μου ΠΑΝ είναι εκείνα. Μια ευχή σου δίνω λοιπόν. Άκου την καρδιά σου…

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook