TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Άλεκτες Συμπληγάδες

Άλεκτες Συμπληγάδες

Κάτω από τον ίδιο ουρανό, σκεπάζει η νύχτα τους ανθρώπους. Το μουρμουρητό της πολιτείας, το τρίξιμο ενός χωριού, όλα κάτω από το πέπλο της νύχτας δείχνουν ήρεμα. Όταν τα βλέφαρα κλείνουν, οι αλήθειες ζωντανεύουν σα φαντάσματα, μισές στον κόσμο των ίσκιων και μισές στων ανθρώπων. Ίσα για να μπερδεύονται με τα όνειρά τους και να δυσκολεύουν τις ανάσες τους. Οι μουδιασμένες σκέψεις είναι βαριές στην καρδιά, απρόσκλητο πέταγμα μιας νυχτερίδας με στριγκή φωνή.

Τις φωνές των ανθρώπων τις ακούνε πολλοί, τις φωνές των ψυχών ποιος μπορεί να τις ακούσει; Σώματα εγκλωβισμένα σε νήματα του νου που δε λειτουργούν. Τι μπορεί να κάνει ένα κορμί, όταν ο νους δίνει ένα δικό του ολότελα διαφορετικό τραγούδι; Μιλώ για τον «ηλίθιο», τον «πειραγμένο», τον «τρελό». Η λίστα με τις ετικέτες που μπορεί να βάλει ο μέσος άνθρωπος σε τέτοια θέματα είναι ατελείωτη. Υποκριτικά η κοινωνία μας, βάζει την ετικέτα της, το στίγμα της, και χώνει στα σπλάχνα της τα «διαφορετικά» αυτά άτομα, κλείνοντας παράλληλα τα μάτια και τα αυτιά της. Ποιος δεν άκουσε ιστορίες που κάνουν την καρδιά να σφιχτεί, πόσα κεφάλια κουνήθηκαν βουβά με θλίψη όταν ακραίες εκφράσεις «των τρελών» παίρνουν δημοσιότητα. Μα μετά από αυτό το νεύμα, έρχεται η αμηχανία «και τι μπορώ εγώ να κάνω;» για να απαντήσουμε μόνοι μας βιαστικά «τίποτα» και να κλείσουμε με ανακούφιση και ικανοποίηση το θέμα σε ένα σκοτεινό και ανήλιαγο σημείο του μυαλού μας ώστε να μη μας απασχολήσει ξανά, να μην ακουστεί πάλι αυτή η φωνή. Σαν να μην υπάρχει πια, σαν να μην υπήρξε ποτέ και με την ευχή να μην το ξαναβρούμε μπροστά μας.

Είναι όμως κάποιοι άνθρωποι, που η μοίρα τους έβαλε –για να γελάσει άραγε μαζί τους;- δίπλα στα ιδιαίτερα αυτά άτομα. Μια μαμά με το παιδί της που έχει σχιζοφρένεια, κάποιος σύντροφος με το ταίρι του που έχει διαγνωστεί με κάποια διαταραχή, αδέρφια με παρανοϊκές διαταραχές, κοινωνιοπαθείς, αποφευκτικοί άνθρωποι λογιών-λογιών και μύριες διαγνώσεις που διασταυρώνονται. Ο κατάλογος δεν τελειώνει, ούτε οι διαγνώσεις υπάρχουν πάντα μια και δε φτάνουν όλοι στο κατώφλι ενός γιατρού. Οι μηχανισμοί για την διαχείριση αυτών των ανθρώπων είναι ελλιπείς και οι υποστηρικτικές δομές επίσης. Όταν οι πόρτες κλείνουν, οι πληγές χάσκουν ανοιχτές. Όποιος έχει βρεθεί κοντά σε τέτοιους ανθρώπους γνωρίζει καλά πόσο, τα απλά και καθημερινά πράγματα, γίνονται ένας άθλος συχνά ανυπέρβλητος.

Μια χούφτα ανθρώπων βρίσκεται δίπλα στις δυσκολίες χωρίς να το έχει επιλέξει. Έτσι έτυχε, έτσι κλήρωσε. Έχει το ρόλο του μαξιλαριού που απορροφά τους κραδασμούς και τα δαγκώματα. Είναι όμως και κάποιες μέρες που το μετέωρο λίκνο του νου βρίσκεται στο απόγειό του. Άλλοι το λένε “φεγγάρι”, άλλοι το λένε “έξαρση” κι άλλοι δεν το ονοματίζουν καν, απλά σφίγγουν την καρδιά για να περάσουν μέσα από αυτό και να βγουν όσο γίνεται πιο αλώβητοι. Οι στιγμές που το παράλογο ξεδιπλώνει τα αταίριαστα πέταλά του και προσπαθεί να πείσει χωρίς σκοπό για την ορθότητα της ύπαρξής του, χαρίζουν ένα μούδιασμα αμηχανίας σε όποιον βρίσκεται κοντά. Μια γεμάτη, πληγωμένη σιωπή που μοιάζει με σιωπηρή αποδοχή, χωρίς να είναι. Είναι μια σιωπηλή, πικραμένη, βαθιά αποκλειστική μοναξιά.

Τα λόγια μπερδεύονται μέσα στο μυαλό. Τι να πεις για να γίνει κατανοητό;

Οι ψυχικές ασθένειες έχουν τα σκαμπανεβάσματά τους. Εξάρσεις και υφέσεις. Αλλά η έξαρση που εμφανίζεται σε Χριστούγεννα, Πάσχα, Καλοκαίρι… ΔΕΝ παίζεται! Κάθε χρόνο μπορεί να νομίζει κάποιος πως τα έχει δει όλα και κάθε χρόνο είναι σίγουρο πως θα μάθει και κάτι καινούριο! Αυτή τη μοναξιά του ατόμου που είναι ΤΟΣΟ κοντά σε τέτοιους ανθρώπους ΔΕΝ βρίσκονται λόγια να περιγραφεί. Σα να χύνονται οι λέξεις από τα δάχτυλά και κάθε πρόταση γίνεται ξαφνικά άνοστη και ανούσια. Σαν να μην έχει καν νόημα να ασχοληθεί κανείς με αυτό… Η κοινωνία δε θέλει να ξέρει, δε θέλει να βλέπει, της αρέσει να κρύβει, να αποσιωπά, να κάνει πως δεν έμαθε. Χαίρεται που το θέμα αφορά τον διπλανό του και όχι τον ίδιο. Ακόμα και το χέρι, μπορεί να το απλώσει -έστω και με φειδώ- στον ίδιο τον νοσούντα ΑΝ αυτός ζητήσει υποτυπωδώς βοήθεια. Ο αφανής διπλανός, μένει μετέωρος. Ούτε νοσεί, ούτε είναι σε υγιές περιβάλλον. Ούτε βοήθεια, ούτε ηρεμία. Στην προσπάθειά τους να βοηθήσουν οι φίλοι, λένε “μια χαρά τα καταφέρνεις” (υποτίθεται πως δείχνει αποδοχή και τονίζει την αυτοπεποίθηση, έτσι; ) Κι όμως αγαπητοί μου, το μόνο που κάνει είναι να τονίζει τη μοναξιά. Πόσο δύσκολο είναι να μην έχει ένας άνθρωπος να μοιραστεί την επαγόμενη “τρέλα” που ζει. Τις παρανοϊκές ιδέες που προσπαθεί ο άλλος να του φορτώσει, τις πράξεις, τα λόγια, τις επιθέσεις, τους ψυχολογικούς εκβιασμούς και πιέσεις. Ενώ παράλληλα οφείλει να ισορροπεί γιατί έχει και τη δική του ζωή. Βρίσκεται λοιπόν ανάμεσα σε Συμπληγάδες. Από τη μια ο “δικός του” άνθρωπος που ζει ευτυχισμένος στο παράδοξα κουρδισμένο μυαλό του και από την άλλη η “φυσιολογική” ζωή στην οποία είναι αναγκασμένος να φιλτράρει και να αποσιωπά αυτή τη στρεβλή εικόνα, μην τύχει και της τσαλακώσει το “φαίνεσθαι” ενός “κανονικού” κόσμου.

Υπάρχουν και οι στιγμές της ύφεσης, όπου η ζωή κυλά ήρεμα, θα τολμούσα να πω σχεδόν φυσιολογικά. Τόσο που καμία φορά φτάνει κανείς στο σημείο να ξεχνιέται και να αναρωτιέται γιατί τόσο καιρό δεν απολάμβανε τα χρώματα του κόσμου και τις μυρωδιές της φύσης σε όλη τους την ένταση. Μετά από λίγο όμως μια νέα έξαρση τον επαναφέρει στην πραγματικότητα και τραβά το κουπί της “υποχρεωτικά μυστικής” του καθημερινότητας. Κανείς δεν ήταν εκεί για να τον ακούσει. Ούτε τότε, ούτε τώρα. Δεν φαίνεται καν στον ορίζοντα να αλλάζει κάτι σε αυτό το θέμα. Ένα άλεκτο, υποχρεωτικά θαμμένο “μυστικό” που κανείς δε ζήτησε. Μοναξιά. Ναι αγαπητοί μου, μοναξιά…

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Σπιλιάδα

Ακροβατώ μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, στο κατώφλι ενός παραμυθιού, πίσω από την ίριδα, φτερό στον άνεμο. Λίγο απ’ όλα και τίποτα.
Σπιλιάδα

Latest posts by Σπιλιάδα (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *