TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Άλλη μία φορά που δεν την πάτησες

Άλλη μία φορά που δεν την πάτησες

Άλλη μία φορά που δεν την πάτησες.
Είχες οχυρωθεί καλά. Εδώ και χρόνια φτιάχνεις το οχυρό σου χτίζοντας συμπαγείς τοίχους μέσα σου. Θεόρατους, πέτρινους, αδιαπέραστους τοίχους, οι οποίοι στέκονται επιβλητικοί γύρω από την πληγωμένη καρδιά σου και δεν επιτρέπουν στον εχθρό να εισβάλει. Αυτός είναι ο ρόλος τους άλλωστε.
Συγχαίρεις τον εαυτό σου. Γελάς χαιρέκακα στα μούτρα του κόσμου και υψώνεις το κεφάλι περήφανα καθώς προσπερνάς τη ζωή χωρίς να της επιτρέπεις να σε αγγίζει ουσιαστικά. Έχεις ήδη διαμορφώσει τη δική σου πραγματικότητα με ψευδαισθήσεις που αναισθητοποιούν το συναίσθημα σου. Οι τοίχοι σου είναι γεροί, αντιστέκονται.
Κυκλοφορείς μέσα στον κόσμο παρατηρώντας τα πάντα. Παρατηρείς τα βλέμματα, τις κινήσεις, τις αντιδράσεις των ανθρώπων γύρω σου. Όπως το άγριο ζώο επικεντρώνεται σε οποιαδήποτε ύποπτη κίνηση αντιλαμβάνεται γύρω του, κατεβάζει το κεφάλι και ετοιμάζεται να επιτεθεί, έτσι κι εσύ είσαι προετοιμασμένος για κάθε πιθανή ενέργεια τους. Άλλωστε, τόσα χρόνια που υπάρχεις, έχεις αναπτύξει μία έκτη αίσθηση που σε κρατάει σε επιφυλακή προκειμένου να επιβιώσεις. Είσαι εδώ σήμερα, είσαι αλώβητος, τα κατάφερες καλά.
Δεν θυμάσαι πότε ξεκίνησες να χτίζεις τοίχους. Καμιά φορά που ανατρέχεις νοερά στο παρελθόν σου προσπαθώντας να θυμηθείς εκείνη την πρώτη φορά που έβαλες το πρώτο τούβλο, το μυαλό σου χάνεται σε δαιδαλώδεις διαδρομές, σκοτεινά μονοπάτια, αχανείς εκτάσεις. Αγωνίζεσαι να θυμηθείς πότε άρχισε η διαδικασία, ένα απειροελάχιστο διάλειμμα στο στίβο της ζωής, κενό.
Δεν σε νοιάζει και πολύ όμως. Σημασία έχει ότι είσαι ασφαλής. Προστατευμένος. Πάμε παρακάτω.
Δεν δένεσαι με τους ανθρώπους. Το παρελθόν σου έχει αποδείξει ότι οι άνθρωποι προδίδουν. Σε προδίδουν χωρίς κανένα συναίσθημα, καταπατώντας κάθε ευαίσθητο στοιχείο της ψυχής σου που τόλμησες δειλά να τους παρουσιάσεις. Τι κι αν αγωνίστηκες να τους πείσεις ότι είναι αυθεντικά τα συναισθήματα σου; Τα συνέθλιψαν και προχώρησαν. Έβαλαν άλλο ένα λιθαράκι στον τοίχο που έχτισες. Τον έκαναν συμπαγή, ατόφιο.
Κάνεις επιφανειακές σχέσεις χωρίς συναίσθημα και νιώθεις ολοκληρωμένος μέσα από τη διαδικασία. Ποιος ο λόγος άλλωστε να προσπαθήσεις να γνωρίσεις τον άλλον καλύτερα; Αν το κάνεις θα λειτουργήσει αμφίδρομα και θα αναγκαστείς να χαλαρώσεις τις άμυνες. Ξέρεις όμως ότι αν γίνει αυτό, θα διαλυθείς όταν ο άλλος δει μέσα στην ψυχή σου. Εκείνα τα μαύρα κομμάτια σου, τα οποία ούτε εσύ ο ίδιος δεν ρίχνεις κλεφτές ματιές γιατί θα καταστραφεί η ύπαρξη σου. Πόσο μάλλον όταν θα περάσουν από την κριτική ματιά του άλλου. Και ξέρεις ποιο θα είναι το αποτέλεσμα. Η απόρριψη. Το τέλος.
Έχεις ξεχάσει πλέον ποιος είσαι. Πρέπει να επιβιώσεις σε ένα κόσμο που το αυθεντικό περιθωριοποιείται και μηδενίζεται προκειμένου να χωρέσει σε ένα κούφιο περίβλημα. Δεν επιτρέπεται να βγάλεις ευαισθησίες, θα σε τσακίσουν. Δεν επιτρέπεται να βγάλεις πόνο, θα σε κοροϊδέψουν. Στόχος σου είναι να αποδείξεις στους άλλους ότι είσαι δυνατός, καλύτερος από αυτούς, ο κυρίαρχος της ζωής.
Έχεις ξεχάσει πως έχεις περάσει μέσα από απίστευτο φόβο και πόνο για να καταλήξεις αυτός που είσαι τώρα. Κάθε χιλιοστό του τοίχου σου είναι χτισμένο μέσα από τραγικά γεγονότα. Δεν είσαι σίγουρος πλέον πόσο τραγικά υπήρξαν αλλά κάθε φορά που το μυαλό σου πάει σ’ εκείνα, νιώθεις μέσα στην ψυχή σου έναν ανείπωτο πόνο. Ένα θηρίο ξυπνάει και αρχίζει να ξεσκίζει αργά τα σωθικά σου. Γλύφει με ευχαρίστηση τα χείλια του νιώθοντας τον πανικό σου και στη συνέχεια σφιχταγκαλιάζει το είναι σου αγωνιζόμενο να γίνει ένα με αυτό. Θυμώνεις αφάνταστα που το μυαλό σου παίζει αυτά τα παιχνίδια. Εσύ σήμερα πρέπει να επιβιώσεις, όχι να θυμηθείς ένα αντίστοιχο περιστατικό προ αμνημόνευτων χρόνων. Τι σε νοιάζει το παρελθόν; Μόνο το παρόν σε ενδιαφέρει. Ούτε καν το μέλλον. Ο αγώνας για την επιβίωση.
Και κάπου εκεί μέσα σου υπάρχει μία ψυχή που κλαίει. Μία ψυχή που χάνει συγκινήσεις αφού ο τοίχος την έχει παγιδέψει. Μία ψυχή που ψάχνει απεγνωσμένα να ισορροπήσει, να εκφραστεί, να αγαπήσει, να δώσει. Μία ψυχή που έχει περάσει απίστευτο πόνο και φόβο σε όλη της την ύπαρξη αλλά παραμένει ζωντανή και θέλει να λάμψει. Ξέρει πως η ζωή είναι γεμάτη εμπειρίες, καλές και κακές. Πολλές φορές δεν είναι δίκαιη αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είναι και άδικη. Είναι απλά αυτή που είναι. Ξέρει πως τα πάντα μπορούν να γίνουν αν το πιστέψεις πραγματικά. Ξέρει πως κάθε γρατζουνιά της είναι και μία πολύτιμη εμπειρία. Αυτές οι γρατζουνιές την έφεραν εδώ που βρίσκεται σήμερα, το μόνο που έγινε λάθος είναι πως, αντί να σκάψει μέσα σ’ αυτές τις πληγές για να πάρει το μάθημα που θα την έκανε πιο φωτισμένη, αυτή έβαλε πάνω της ένα τραυμαπλάστ και συνέχισε την πορεία της. Και η κάθε πληγή έβαλε ένα ακόμα τουβλάκι στον τοίχο που δημιούργησε μέχρι που την τύλιξε και πλέον δεν ξέρει ποια είναι.
Πάρ’το επιτέλους απόφαση πως ο εχθρός δεν είναι έξω από τους τοίχους. Ο εχθρός είναι μέσα από αυτούς. Και την επόμενη φορά να την πατήσεις. Και να μάθεις από το πάθημα σου. Γιατί έτσι θα ανακαλύψεις ποιος είσαι πραγματικά χωρίς να αυτοπροσδιορίζεσαι από τους άλλους γύρω σου. Χωρίς να φοβάσαι να κοιταχτείς στον καθρέφτη. Και τα τούβλα θα αρχίσουν να καταρρέουν απελευθερώνοντας την ύπαρξη σου. Την ψυχή σου. Εσένα.
Καλώς όρισες στη ζωή.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Tet_or_ Alive

Ξεκίνησα ως ροκ και μέταλ εκπομπή. Κατέληξα να γράφω για τη ζωή μου. Αθεράπευτα αισιόδοξη, αγωνίζομαι να αποδείξω σε όλους (και σε μένα) ότι η ζωή είναι υπέροχη, ακόμα και τις στιγμές που δεν είναι. Στόχος μου είναι να γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου, να αγαπήσω άνευ όρων όλους τους ανθρώπους γύρω μου, κυρίως τον ηλίθιο συνάδελφο στο διπλανό γραφείο και να φτάσω στο σημείο όπου θα οδηγώ σε κατάσταση ζεν και δεν θα βρίζω τους άλλους οδηγούς. Για το τελευταίο δεν είμαι και τόσο σίγουρη.
Tet_or_Alive λοιπόν. Γιατί δεν αξίζει μόνο να ζεις. Χρειάζεται και να το ζεις.
Tet_or_ Alive

Latest posts by Tet_or_ Alive (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *