Amber Alert!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Χρόνια τώρα ο ουρανός ήταν ίδιος. Γκρίζος. Χωρίς σύννεφα. Ακόμα και τα καλοκαίρια γκρίζος ήταν, λες και ο ήλιος πενθούσε μαζί με την Άννα, και την κάθε ζωντανή-νεκρή Άννα. Μηχανικά έβαλε καφέ να πιει. Σκέτο. Πικρό. Και με την κούπα ανά χείρας κατευθύνθηκε στην μικρή αυλή του σπιτιού της, που περιστοιχιζόταν πλέον από ένα ψηλό σκεπασμένο με κισσό μαντρότοιχο. Εκεί, κοντά στις δεκάδες ανθισμένες ορτανσίες, τη μοναδική παρηγοριά στην άδεια της ζωή, το μυαλό της ταξίδευε στις στιγμές που έζησε, στις στιγμές που έχασε κι εκείνες που ήθελε πίσω.
Πολλές φορές κατηγόρησε τον εαυτό της. Ακόμα και οι κρίσεις πανικού και η αγοραφοβία, η ψυχολόγος της είχε πει πως ήταν μια μορφή αυτοτιμωρίας που η ίδια επέβαλε στον εαυτό της από τύψεις κι ενοχές. Άλλες τόσες φορές είχε σκεφτεί να δώσει ένα τέλος. Έπρεπε όμως να συνεχίσει. Να αναπνέει και να ζει όχι για κείνη, αλλά για τη μικρή της που σε λίγο θα έκλεινε 5 και που κάπου μακριά ίσως την είχε ανάγκη ακόμα. Ίσως. Μπορεί και όχι. Έπρεπε να συνεχίσει να σκέφτεται, να ψάχνει για να μπορέσει να λύσει την εξίσωση που τρία χρόνια τώρα της είχε γίνει εφιάλτης.
Ενάμιση χρόνων ήταν το κοριτσάκι της όταν εξαφανίστηκε. Έτσι απλά. Τόσο απλά. Λες και ήταν ένα παλιό ξεχασμένο παιχνίδι που χάθηκε σε μια μετακόμιση και δεν βρέθηκε ποτέ. Μα η Κατερίνα δεν ήταν παιχνίδι. Ήταν το παιδί της, που για ελάχιστα λεπτά της ώρας το άφησε μονάχο του να παίζει στην αυλή του σπιτιού τους, την περιφραγμένη με ξύλινο φράχτη για να κρατά μακριά τα αδιάκριτα βλέμματα τις στιγμές που χαλάρωνε μαζί με τη μονάκριβή της. Κι όμως. Ο φράχτης, όσο ψηλός κι αν ήταν, δεν ήταν αρκετός για να προφυλάξει τον θησαυρό της. Μια στιγμή. Τρία- τέσσερα λεπτά ήταν υπεραρκετά, όχι μόνο για να φέρει η ίδια λίγο νερό στη μικρή που είχε διψάσει από το παιχνίδι στο γκαζόν, αλλά και για να την χάσει. ΧΑΘΗΚΕ… ΑΠΑΓΩΓΗ είπαν οι ειδήσεις… Και μετά; ΣΚΟΤΑΔΙ. ΣΙΩΠΗ. Μια αβέβαιη αναμονή.
Όσο αδιάφορος και να είναι κάποιος, στο άκουσμα της είδησης μιας εξαφάνισης παιδιού συγκλονίζεται. Η κινητοποίηση όλων είναι άμεση, αλλά δυστυχώς οι έρευνες δεν έχουν πάντα αίσιο τέλος. Χιλιάδες παιδιά εξαφανίζονται και δεν βρίσκονται ποτέ, βυθίζοντας στην απόγνωση τις οικογένειές τους. Θύματα εμπορίου οργάνων; Θύματα σεξουαλικής κακοποίησης; Καταναγκαστικής εργασίας; Θύματα παρανοϊκών, άρρωστων σκέψεων και ενεργειών που παραμένουν ατιμώρητες; Δεν ξέρω αν έχει σημασία. Ξέρω όμως ότι η εικόνα ενός παιδιού να κλαίει από φόβο, αβοήθητο ανάμεσα σε άγνωστα και παγωμένα βλέμματα, ΜΕ, ΣΕ, ΜΑΣ καταρρακώνει.
Παιδιά μικρά, αθώα που παίζανε αμέριμνα και σε μια στιγμή το παιχνίδι μετατράπηκε σε εφιάλτη. Εφιάλτη με τέλος; Εφιάλτη χωρίς τέλος; Ποιο είναι το «μη χείρον» σε τέτοιες περιπτώσεις; Τι να ευχηθεί κανείς σαν οι εβδομάδες, οι μήνες, τα χρόνια περνάνε; Να προσευχηθεί για τη ζωή του χαμένου παιδιού; Κι αν η ζωή αυτή είναι ένα μαρτύριο σεξουαλικής κακοποίησης, πορνείας και πορνογραφίας; Αν η ζωή αυτή είναι ένας γολγοθάς οικονομικής εκμετάλλευσης; ΜΙΑ ΤΡΕΛΑ. Τι να πει κανείς σ’ αυτή τη μάνα; Σ’ αυτόν τον πατέρα; Κάνε υπομονή; Μη χάνεις τις ελπίδες σου; Έχε πίστη;.. Λόγια λόγια του αέρα. Κι ο πόνος φουντώνει, η καρδιά μαραζώνει, η ψυχή γερνά, το σώμα αρρωσταίνει. Πάνω από ένα τηλέφωνο, μπροστά σε μια πόρτα που περιμένεις να ανοίξει και να δεις εκείνο να τρέχει στην αγκαλιά σου.
Πώς και ποιος ανθρώπινος νους να το χωρέσει; Παιδιά εξαφανίζονται χωρίς να αφήσουν ίχνη και αγνοούνται για πάντα, σε μια εποχή που τσιγάρο να ανάψεις στην άλλη άκρη του πλανήτη είναι δυνατόν να σε εντοπίσουν πριν καν το σβήσεις. Παιδιά που δεν ξέρεις αν ζούνε ή πέθαναν. Παιδιά που δεν ξέρεις αν απήχθησαν για να ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΟΥΝ τα ίδια ως εργατικό δυναμικό σε παράνομες φάμπρικες επαιτείας, σε οίκους ανοχής (συνενοχής θα έλεγα εγώ) ή απλά, όσο τραγικό και υπέρμετρα κυνικό κι αν ακούγεται, για να πωληθούν τα όργανά τους, ώστε κάποια άλλα παιδιά, κάποια πολύ πιο πλούσια παιδιά, να ζήσουν. Εμπόριο ψυχών, εμπόριο κορμιών… Πραγματικά είναι μια τρέλα αν το σκεφτείς. Μια τρέλα που ζούνε καθημερινά χιλιάδες γονείς με την ελπίδα να ξαναδούνε τα παιδιά τους ζωντανά, να μάθουν την αλήθεια, να ξέρουν αν πρέπει να κλάψουν πάνω από ένα τάφο, έστω κι άδειο.
Με αφορμή την Διεθνή Ημέρα Εξαφάνισης Παιδιών μια ερώτηση μονάχα. Είναι τόσο δύσκολο να καταπολεμηθεί το εμπόριο παιδιών, παιδικής σάρκας, ή είναι πολλά τα λεφτά;…
Ξέρω πως το χρήμα κινεί γη και ουρανό, και δεν έχουμε τη δύναμη να τα βάλουμε μαζί του. Ξέρω επίσης πως η λύση που απομένει είναι μια. Το νου σας στα παιδιά σας. Μη αφήνετε μόνα τα πιο μικρά, δίχως επίβλεψη, ιδίως σε ανοιχτούς χώρους, ούτε για στιγμή. Μάθετε στα παιδιά να φωνάξουν, αν, χτύπα ξύλο, χρειαστεί «Δεν είναι η μαμά μου/ Δεν είναι ο μπαμπάς μου». Υποψιάστε τα πιο μεγάλα για τους κινδύνους που διατρέχουν. Τι σημαίνει παιδί είναι και πήγε στην πλατεία και στην παιδική χαρά να παίξει; Κι αν δεν επιστρέψει; Ακούστε τα παιδιά σας, τους επαναστάτες έφηβους, όχι για να μιλήσετε εσείς, αλλά για να ακούσετε τι έχουν αυτά να σας πούνε. Κάντε πράξη τα όσα τους διαβάζατε όταν ήταν μικρά. Θα σ’ αγαπώ ό,τι κι να γίνει λέει μια παιδική ιστορία. Ξαναδιαβάστε τη αν δεν τη θυμάστε. Μην επιτρέψετε στον έφηβο να ανοίξει την πόρτα από απόγνωση. Κι αν το κάνει, δείξτε την αγάπη σας, όχι το θυμό σας, με κάθε τρόπο σαν επικοινωνήσει μαζί σας.
Το νου σας στα παιδιά σας για να μην δείτε τις φωτογραφίες τους με τη σήμανση Amber Alert. Το νου σας προτού είναι αργά. Προτού ο ουρανός γίνει για πάντα γκρι.

https://www.hamogelo.gr/gr/el/eksafanismena-paidia:ambert-alert-hellas/

 

https://www.hamogelo.gr/gr/el/116000/

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook