Αν ακόμα νοιάζεσαι, φρόντισε να μην το μάθω ποτέ

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τρία χρόνια και κάτι, γεμάτα πάθος, ένταση, απογοήτευση, έρωτα. Τρία χρόνια φωνές, κλάματα, αγκαλιές κι υποσχέσεις. Τρία χρόνια γεμάτα όνειρα για ένα μέλλον κοινό. Τρία χρόνια περασμένα στο χθες, σφηνωμένα στη λήθη. Τρία χρόνια γεμάτα σκαμπανεβάσματα. Πληγωμένα «φύγε», δακρυσμένα «μείνε», ερωτευμένα «σ’αγαπώ». Τρία χρόνια παράνοιας, καψούρας, πόθου. Τρία χρόνια αγάπης, ζήλειας, θυμού.

Πάλεψα πολύ να φύγω οριστικά, ν’ απαγκιστρωθώ από πάνω σου, να ξαναβρώ εμένα. Πάντα έφευγα, μα πάντα γυρνούσα κοντά σου, χωνόμουν στην αγκαλιά σου, με γέμιζες φιλιά και ξεχνούσα γιατί είχαμε χωρίσει. Σαν να μη συνέβαινε τίποτα, σαν να ήταν όλα τέλεια. Μα δεν ήταν. Κι ούτε ήθελα να είναι. Ήθελα μόνο να είμαι καλά με τον άνθρωπο που αγαπάω. Ήθελα μόνο να είμαι εγώ χωρίς αυτό να σ’ ενοχλεί. Ήθελα μόνο να με δέχεσαι και να μ’ αγαπάς για ό,τι είμαι. Ίσως όμως ήταν πολύ αυτό που ζητούσα. Ίσως…

Σε ό,τι κι αν έκανα, σ’ έβρισκα μπροστά μου. Μα τι στα λέω τώρα, στα έχω γράψει πόσες φορές που, κούρασα και τον πιο υπομονετικό ακροατή. Μόνιμα σε μια επανάληψη να σου εξηγώ μέχρι να καταλάβεις. Να καταλάβεις τι ήσουν για εμένα, πώς ένιωσα, τι νιώθω ακόμα.

Πέρασαν πέντε χρόνια. Η παρουσία σου πάντα αισθητή στο μυαλό μου, ίσως όχι στην ίδια συχνότητα, αλλά πάντα εκεί. Κατάφερα όμως αυτό που ανέκαθεν έλεγα. Μια μέρα να μπορώ να συζητάω για εσένα χωρίς τα μάτια μου να στάζουν. Να μπορώ να σε σκεφτώ και μόνο να χαμογελάσω. Να μην πονάω πια για σένα, μόνο να χαίρομαι για ό,τι έζησα κοντά σου. Και είμαι υπερήφανη που τα κατάφερα. Να ‘μαι λοιπόν, εδώ. Τη νίκησα τη μάχη μου κι ας μου πήρε χρόνο και μεγάλο κόπο.

Είμαι καλά, ετοιμάζομαι για το μεγάλο βήμα. Παντρεύομαι. Το σκέφτηκα τόσες πολλές φορές αλλά είμαι σίγουρη πια. Μ’ έναν άνθρωπο που μ’ αγαπάει, με νοιάζεται, με στηρίζει. Μ’ έναν άνθρωπο που έχει όλα όσα ήθελα ποτέ μου. Άργησα για να δεχτώ την πρόταση όσο κι αν ήθελα να βροντοφωνάξω «ΝΑΙ» την ίδια στιγμή που μου το ζήτησε. Όχι γιατί αμφέβαλλα για εκείνον, ίσα- ίσα. Μα γιατί φοβήθηκα εμένα. Που όσο κι αν προχώρησα, δε σταμάτησα να σκέφτομαι τι θα γίνει αν σε δω.

Δε σε ξεπέρασα ποτέ. Απλά προσπέρασα και συνέχισα τη ζωή μου όπως έπρεπε να κάνω. Δεν έμπλεξα με τον πρώτο τυχόντα για να σε ξεπεράσω. Όλα αυτά τα «ο έρωτας με έρωτα περνάει» είναι η μεγαλύτερη μαλακία που άκουσα ποτέ μου. Ο έρωτας περνάει όταν ολοκληρώνεται, όταν κλείνει τον κύκλο του κι ανοίγει έναν καινούργιο. Όχι όταν μένει μισός. Όχι όταν λήγει άδοξα. Τότε, μένει το αγκάθι μέσα μας και μας τριβελίζει το μυαλό. Τι θα γινόταν αν έμενα. Τι θα γινόταν αν δεν ήμασταν τόσο ανώριμοι. Τι θα γινόταν, αν μετά από τόσα χρόνια βρισκόμασταν ξανά κι ήμασταν έτοιμοι πια να διαχειριστούμε τα συναισθήματά μας. Όλη την ώρα ερωτήσεις αναπάντητες και υποθέσεις. Τις μισώ τις υποθέσεις, όμως.

Μου πήρε χρόνο να ανασυντάξω τον εαυτό μου και να επιτρέψω σε κάποιον να με γνωρίσει ολοκληρωτικά. Μου πήρε χρόνο να εμπιστευτώ κάποιον. Δε φαντάζεσαι πόσο δύσκολο μου ήταν ν’ αφήσω κάποιον να με πλησιάσει. Να δώσω μια ευκαιρία να με κερδίσει. Να μην τον απορρίψω απλά επειδή δεν ήταν εσύ. Και πιο πολύ απ’ όλα, μου πήρε πολύ χρόνο να σε συγχωρήσω. Να σε συγχωρήσω που μ’ έκανες να ψάξω αλλού αυτά που ονειρευόμουν να ζήσω μαζί σου. Δεν ήθελα να τα ζήσω με κανέναν άλλον, ήταν όλα δικά μας τα όνειρα κι υποσχέσεις μα έμειναν μισές κι εμένα δε μ’ αρέσει τίποτα να μένει μισό.
Δεν είμαι σίγουρη αν τελικά σε συγχώρησα γι αυτό, ίσως απλά να το έθαψα τόσο βαθιά με το πέρασμα του χρόνου που μέχρι και τον εαυτό μου έπεισα πως τα κατάφερα.

Όμως τώρα είμαι εδώ. Με νέα όνειρα που, ένα- ένα, πραγματοποιούνται. Με καινούργιες υποσχέσεις που δε μένουν μισές. Με κάποιον που δε φοβάται να μ’ αγαπήσει έτσι όπως είμαι ακριβώς. Κι αυτό είναι το καλύτερο που μπόρεσα να κάνω. Είμαι ευτυχισμένη, αν με ρωτάς, ακόμα κι αν δεν έπαψα λεπτό να σ’ αγαπάω. Άλλωστε, δεν μπορείς να ξε-αγαπήσεις κάποιον. Οφείλεις να σέβεσαι το χρόνο που πέρασες και τις στιγμές που μοιράστηκες μαζί του. Θα είναι πάντα ένα κομμάτι σου που θα κουβαλάς, που θα σε στιγματίζει. Στο είχα πει αυτό κι εκείνο το βράδυ στο αυτοκίνητο που σου έδειξα το μικρό μου σημαδάκι με το μονόγραμμά σου. Κι εσύ θύμωσες που «λέρωσα» το σώμα μου και φώναξες. Θα το μετανιώσω είπες. Μα δεν έχω μάθει να μετανιώνω για τίποτα που θέλησα. Στη θέση του είναι, όπως κι εσύ βρίσκεσαι στη θέση που έχω επιλέξει να έχεις στην καρδιά μου. Και δεν πρόκειται να φύγεις ούτε εσύ, ούτε εκείνο.

Γιατί στα λέω όλα αυτά, θ’ απορείς, αφού είμαι έτοιμη να ντυθώ στα λευκά. Τι θέλω να κερδίσω. Τίποτα. Θέλω μόνο να είμαι εντάξει με τον εαυτό μου. Να ξέρω πως προτού δώσω τους όρκους αγάπης μου, θα έχω κλείσει ένα κεφάλαιο μια και καλή.

Τώρα που στα είπα όλα, λοιπόν, είμαι έτοιμη να κάνω το επόμενο βήμα. Με καθαρό μυαλό, καθαρή συνείδηση και έναν μεγάλο ενθουσιασμό γι αυτό που πρόκειται να γίνει σε λίγες ώρες. Ήθελα μόνο να σου πω κάτι τελευταίο. Θυμάμαι τα λόγια σου, τα πάντα θυμάμαι. Θα βρίσκεσαι εκεί είχες πει, εκείνη τη μεγάλη ώρα που θα με συνοδεύει κάποιος άλλος στα σκαλιά της εκκλησίας. Να παρακολουθείς αθόρυβα την τελετή για να σιγουρευτείς πως θα είμαι ευτυχισμένη. Έχω, λοιπόν, να σου ζητήσω κάτι.

Αν ακόμα νοιάζεσαι για εμένα, φρόντισε να μην το μάθω ποτέ.

 

Δ.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook