Αν έχεις τύχη…

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Είμαι από τα άτομα που οι περισσότεροι άνθρωποι γύρω μου αντιπαθούν. Όχι γιατί είμαι αυτή που είμαι, πιστέψτε με. Είμαι αξιαγάπητη ως άνθρωπος αν με γνωρίσετε (αν και κάποιοι άνθρωποι είμαι σίγουρη ότι έχουν εντελώς διαφορετική γνώμη από μένα, ειδικά κάποια συγκεκριμένα άτομα γύρω μου αλλά οκ, η αντιπάθεια είναι αμοιβαία οπότε και τους το συγχωρώ) αλλά έχω κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν.

Είμαι κωλόφαρδη με το παρκάρισμα.

Στείλε με στην Ερμού 12 το μεσημέρι Δευτέρας και θα βρω να σου παρκάρω στη Μητροπόλεως σχεδόν μπροστά στο μαγαζί που θέλω να πάω. Κατεβαίνω Σάββατο πρωί στην κεντρική αγορά με το αυτοκίνητο (αφού προηγουμένως έχω εισπράξει την απαξιωτική ερώτηση από τους γονείς μου «Ρε με δουλεύεις; Θα πάρεις το αυτοκίνητο για να κατεβείς εκεί κάτω; Που σκατά θα παρκάρεις;;;» και βρίσκω αμέσως θέση πάρκινγκ.

Εντάξει, μην είμαι υπερβολική. Έχω φάει κλήσεις για παράνομο παρκάρισμα. Πέντε. Και οδηγώ από τα 14 (παράνομα) και τα 19 (νόμιμα) οπότε άνετα το λες και κωλοφαρδία. Και σημειωτέον, κυκλοφορώ επί μονίμου βάσεως με το αυτοκίνητο μου.

Ο αδερφός μου δεν θέλει να μου μιλάει για το συγκεκριμένο θέμα. Κάθε φορά που κανονίζουμε να κάνουμε μαζί μία δουλειά στο κέντρο αρχίζει η συζήτηση «Καλά ρε, θα πάρεις το αυτοκίν….εε…. καλά άντε παράτα μας βλαμμένη, πάλι απέξω θα παρκάρεις». ‘Η κάνει το άλλο. Με παίρνει μαζί του στο δικό του αυτοκίνητο. Για κάποιο λόγο, είμαι πολύ τυχερή και όταν με έχεις ως συνεπιβάτη. Άντε, θα κάνεις ίσως δύο κύκλους παραπάνω απ’ ότι θα έκανα εγώ αλλά στανταράκι θα βρεις τη θεσούλα σου.

Όπως αντιλαμβάνεστε, το θέμα τύχη το κατέχω για πλάκα. Κι όμως.

Αν με ρωτούσες πριν χρόνια για την τύχη μου, αυθόρμητα θα σου απαντούσα ότι δεν είμαι καθόλου τυχερή. Μετά θα το σκεφτόμουν λίγο καλύτερα και θα σου έλεγα ότι είμαι τυχερή μέσα στην ατυχία μου. Θα σου απαριθμούσα όλες εκείνες τις φορές που δεν κέρδισα το τζόκερ, τις φορές που οι καθηγητές με σήκωναν να πω μάθημα τις μέρες που δεν ήξερα την τύφλα μου, τις φορές που οι επιλογές μου στο αντίθετο φύλο απέβησαν, το λιγότερο, καταστροφικές.

Σήμερα θα σου πω ότι είμαι από τους τυχερότερους ανθρώπους του κόσμου. Και όχι μόνο στο παρκάρισμα τελικά.

Πριν από δεκαπέντε χρόνια αντιμετώπισα ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας. Δεν χρειάζεται να επεκταθώ αλλά θυμάμαι τη στιγμή που οι γιατροί μπήκαν στο δωμάτιο και με ενημέρωσαν ότι από εκείνη τη στιγμή η ζωή μου θα αλλάξει. Τους κοίταζα και δεν μπορούσα να χωνέψω τι μου έλεγαν. Νόμιζα ότι με δούλευαν και πως από στιγμή σε στιγμή θα πεταχτεί κάποιος από αυτούς και θα μου πει «έλα ρε συ, πλάκα σου κάνουμε». Δεν το έκαναν. Και έφυγαν από το δωμάτιο χωρίς να γίνει αυτό που περίμενα. Έκανα εξετάσεις για αρκετό καιρό και κάθε φορά που έβγαιναν τα αποτελέσματα εγώ περίμενα κάποιος να μου πει την πολυπόθητη φράση. Ποτέ όμως.

Το πρώτο στάδιο μετά από μία απώλεια, μεταφορικά και κυριολεκτικά, λένε πως είναι η άρνηση. Καλά, ίσως όχι το πρώτο αλλά κάποιο στάδιο είναι. Έζησα στην άρνηση πάρα πολύ καιρό. Το θεώρησα ένα κακόγουστο αστείο που αποκλείεται να συνέβαινε σε μένα. Και μετά άρχισα να βρίζω θεούς και δαίμονες. Γιατί σε μένα; Τι κακό έκανα στη ζωή μου για να αξίζω τέτοια τύχη; Πόσο άτυχη είμαι τελικά;
Αυτό που δεν είχα συνειδητοποιήσει όλα αυτά τα χρόνια μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν ποια ήμουν. Πως λειτουργούσα στη ζωή μου. Τι δεχόμουν χωρίς να γκρινιάξω. Τι κατάπινα αδιαμαρτύρητα. Κατάπινα και κατάπινα και κατάπινα μέχρι που κάποια στιγμή ο εαυτός μου είπε φτάνει. Ως εδώ. Τρως τον εαυτό σου κάθε μέρα. Κάτι πρέπει να κάνεις γι αυτό, πρέπει να βάλεις ένα τέλος σ’ αυτή την παρωδία της ζωής σου.

Και αρρώστησα.

Και αναγκάστηκα να αλλάξω γιατί πλέον φοβήθηκα για τη ζωή μου.

Και ξαφνικά άρχισα να πετάω στα μούτρα των γύρω μου όλα αυτά που κατάπινα. Αποφάσισα να βγάλω προς τα έξω όλα αυτά που με αηδίαζαν, όλα αυτά που φοβόμουν, όλα αυτά που με θύμωναν, όλα αυτά που αν απλά τα εξωτερίκευα, δεν θα χρειαζόταν να δηλητηριάζω τον εαυτό μου κάθε μέρα όλο και περισσότερο.

Και άλλαξα.

Και ήρθε η γαλήνη στη ζωή μου. Και το πρόβλημα υγείας πλέον ανήκει στο παρελθόν για μένα. Γιατί δεν χρειάζεται πλέον να αυτοκαταστραφώ. Ηρέμησα και αγάπησα όλες τις πλευρές του εαυτού μου αφού τους έδωσα αυτό που τους άξιζε. Αποδοχή.

Αν με ρωτήσεις σήμερα για το συγκεκριμένο θέμα θα σου πω πόσο τυχερή είμαι. Γλίτωσα τα χειρότερα αφού πήρα τον έλεγχο της ζωής μου. Το μόνο που έκανα ήταν να αντιληφθώ ότι κάθε αναποδιά που μου συνέβαινε και εγώ το εκλάμβανα ως ατυχία ήταν απλώς ένα μάθημα που έπρεπε να πάρω για να με οδηγήσει σ’ αυτό που χρειαζόμουν τη δεδομένη στιγμή και, κατ’ επέκταση, στην αυτογνωσία.

Τελικά, άκυρο. Δεν είμαι κωλόφαρδη στο παρκάρισμα. Είμαι γενικά ένας πολύ τυχερός άνθρωπος. Όπως κι εσύ.

Εκτίμησε το.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook