Αγγίγματα καλοκαιριού

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Μερικά πράγματα δεν είσαι σίγουρος αν πράγματι συνέβησαν σε σένα ή αν είναι κάτι που είδες σε ταινία ή διάβασες σε κάποιο βιβλίο. Είναι τόσο μακρινά, τόσο θαμπά και περισσότερο πλέον σου έχει μείνει η αίσθηση παρά η ανάμνηση. Κοιτάζω το γιο μου, είναι 11 χρονών. Ξυπνάει σιγά σιγά το κορμί και οι αισθήσεις του. Χαμογελάω. Θυμάμαι…

Ήταν καλοκαίρι και κάναμε διακοπές στο εξοχικό μας κοντά στο θάλασσα. Κολλητή οικογενειακή παρέα, οι γείτονες – χρόνια φίλοι οι γονείς και τα παιδιά πάντα παιχνίδι μαζί. Υπέροχα ελληνικά καλοκαίρια. Τελευταία τάξη γυμνασίου εγώ, κοντινές ηλικίες και τα άλλα παιδιά. Θυμάμαι τώρα τα ονόματα τους, ένα ένα. Και χαμογελώ. Πόσο όμορφες στιγμές είχαμε ζήσει!

Ένα απόγευμα με φωνάζουν οι γονείς μου να μου πουν πως πρέπει να γυρίσουν στην πόλη, η γιαγιά ήταν λίγο αδιάθετη. Δεν ήθελαν να μου χαλάσουν τις διακοπές, άλλωστε πίστευαν πως δεν ήταν κάτι σοβαρό και σε μια-δυο μέρες θα επέστρεφαν, οπότε σκέφτηκαν να μείνω στο γείτονες και εγώ και η μικρότερη αδερφή μου, άλλο που δε θέλαμε και μεις. Έτσι κι έγινε, με χαρά μας υποδέχτηκαν.

Ακούγαμε μουσική, παίζαμε επιτραπέζια, κάναμε πλάκες. Ήταν τέλεια.

Το δεύτερο βράδυ που θα μέναμε στο σπίτι των γειτόνων, οι μεγάλοι είπαν πως θα πήγαιναν στο πανηγύρι σε διπλανό χωριό και ρώτησαν ποια παιδιά ήθελαν να ακολουθήσουν. Είπαν πως θα πήγαιναν όλοι, εκτός από τη φίλη μου που βαριόταν και για συμπαράσταση έμεινα κ εγώ. Μας είπαν πως θα γυρνούσαν ξημερώματα γιατί θα ακολουθούσε γλέντι. Να μέναμε στο σπίτι και πριν κοιμηθούμε να κλειδώσουμε το σπίτι.

Έφυγαν και εμείς βάλαμε να δούμε ταινίες στο βίντεο, είχαμε πάρει θρίλερ! Μέχρι τη 1 τη νύχτα, βλέπαμε τρομακτικές ιστορίες και γελούσαμε και διασκεδάζαμε με τον φόβο μας. Πήγαμε στο κρεβάτι μαζί, σβήσαμε τα φώτα και συνεχίσαμε να λέμε τρομακτικές ιστορίες και να γελάμε και να τρέμουμε από φόβο και αδρεναλίνη.

Ήμασταν 14 χρονών.

Θυμάμαι τις αγκαλιές και τα φιλιά. Θαμπά όλα. Μακρινά. Σαν να μην συνέβησαν σε μας.

Θυμάμαι μια γλύκα σε όλο το σώμα μου, μια ζεστασιά και μια αίσθηση αγάπης και οικειότητας. Θυμάμαι που λέγαμε η μία στην άλλη ‘σε αγαπάω’ και το εννοούσαμε με όλη της δύναμη της ψυχής μας. Θυμάμαι αγγίγματα και την καρδιά μου να πάει να σπάσει. Θυμάμαι πως ένιωθα σα να είχα μεθύσει και πως δεν είχα καμία αίσθηση ντροπής ή ενοχής. Θυμάμαι την αγάπη. Θυμάμαι τα πλεγμένα χέρια μας.

Οι γονείς και τα άλλα παιδιά γύρισαν ξημερώματα. Κάναμε πως κοιμόμασταν. Όταν κοιμήθηκαν όλοι, σηκωθήκαμε σιγά και βγήκαμε έξω. Καθίσαμε αγκαλιά αμίλητες και είδαμε το πρωί να έρχεται. Θυμάμαι την θλίψη στην καρδιά και τα δάκρυα. Τελείωνε το καλοκαίρι. Σιγά σιγά, τελείωναν και τα χρόνια τα αθωότητας. Αυτό δεν το ξέραμε ακόμα, μα από ένστικτο αντιλαμβανόμασταν πως κάποια πράγματα είναι πολύτιμα επειδή είναι μοναδικά.

20 χρόνια μετά.

Πριν λίγες μέρες, είδα το προφίλ σου στο facebook. Πρόταση για φιλία, είσαι φίλη φίλης. Στη φωτό σου είσαι αγκαλιά με τα παιδάκια σου. Μου ήρθαν δάκρυα στα μάτια. Τέτοια γλύκα στην ψυχή μου, είχα τόσα χρόνια να νιώσω!

Δεν θυμάμαι πολλά πράγματα, σαν ταινία, σαν απόσπασμα από βιβλίο.
Μα η γλύκα και η ζεστασιά είναι ακόμα νωπές!

Δεν σου έκανα αίτημα φιλίας, δε ξέρω γιατί. Ίσως γιατί θέλω να μείνει η στιγμή εκείνη στην αθωότητα μας, παγωμένη στο χρόνο, αναλλοίωτη.

Αν διαβάσεις αυτό το κείμενο και αναγνωρίσεις τον εαυτό σου, ελπίζω να γέμισε και η δική σου καρδιά γλύκα και ζεστασιά!

 

Summer

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook