Το παιδί μου είναι 8μιση ετών. Αμέσως μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων που πέρασαν, πρώτη μέρα γυρνώντας από το σχολείο, έκαιγε από τον πυρετό. Ίωση βαρβάτη που την ταλαιπώρησε αρκετές μέρες. Λόγω κρύου λοιπόν και πυρετού του παιδιού, κλειστήκαμε μέσα στο σπίτι, πάνω από μία εβδομάδα. Αναφέρω αυτό το γεγονός, επειδή τελικά αποδείχθηκε πως η κλεισούρα στο σπίτι, σε συνδυασμό με την αρρώστια της και την έλλειψη βιταμίνης D (είχε να εκτεθεί στον ήλιο πολύ καιρό, λόγω και κακοκαιρίας) συνετέλεσαν στο θέμα που αντιμετωπίσαμε.

Καιρό πριν, κατά διαστήματα, με ρωτούσε αν ξέρω την “ΑΝΝΑΜΠΕΛ”. Δεν είχα ιδέα, τη ρωτούσα τι είναι και μου έλεγε πως το συζητούσαν συνέχεια τα παιδιά στο σχολείο και πως πρόκειται για κάτι τρομακτικό στο ίντερνετ. Δεν ανησύχησα πολύ, επειδή έχουμε ρυθμίσει το τάμπλετ της να μην δείχνει υλικό ακατάλληλο για παιδιά, αλλά ούτως ή άλλως σχεδόν πάντα όταν είναι το παιδί στο ίντερνετ έχουμε το νου μας τι βλέπει.

Το Σάββατο που προηγήθηκε της ίωσης που μας ανάγκασε σε κλεισούρα για μέρες, είχαμε πάει σε φίλους για φαγητό και για να παίξουν τα παιδιά. Εκ των υστέρων έμαθα, πως ένα από τα παιδάκια είπε στην κόρη μου, έλα να σου δείξω κάτι τρομακτικό. Αυτό που της έδειξε ήταν το τρέιλερ από την ταινία “ΑΝΝΑΜΠΕΛ”. Μέχρι και σήμερα, δεν έχω δει την ταινία, ούτε πρόκειται, αλλά ξέρω πως είναι μια αρκετά σκληρή ταινία τρόμου, όπου πρωταγωνιστεί μια σατανική κούκλα. Ουσιαστικά, το μυστικό της εξαιρετικά δημοφιλούς ταινίας, είναι πως “παίζει” με παιδικούς φόβους ενηλίκων. Σκοπός της ταινίας είναι να τρομοκρατήσει ενήλικες, σίγουρα δεν την γύρισαν με στόχο να τη δουν παιδιά.

Το τρέιλερ που είδαν τα παιδιά, κράτησε λίγα μόνο λεπτά. Στη συνέχεια, το άλλο παιδάκι, περιέγραψε στην κόρη μου τους φόβους της σε σχέση με την ταινία και όλα όσα τρομακτικά συζητάνε τα παιδιά στο σχολείο για το συγκεκριμένο θέμα. Της είπε πως “βλέπει” την Άνναμπελ τις νύχτες, μέσα στο σπίτι της, πίσω από τον καναπέ. Το παιδί μου εκείνο το βράδυ δεν μου είπε τίποτα, ούτε έκανε ταραγμένο ύπνο. 2 μέρες μετά ξεκίνησε ο πυρετός.

3η μέρα της ίωσης το παιδί ψήνεται στον πυρετό. Είναι αργά τη νύχτα, και περιμένουμε να περάσει λίγο η ώρα να δώσουμε αντιπυρετικό. Ξαφνικά το παιδί πετάγεται από τον ύπνο του, και αρχίζει να κλαίει, να ουρλιάζει. Προσπαθούμε να την καθησυχάσουμε, μας λέει πως ακούει φωνές μέσα στο μυαλό της και εικόνες από την Άνναμπελ. Δίνουμε αντιπυρετικό, είμαστε δίπλα της, πέφτει ο πυρετός, κοιμάται. Και από τότε ξεκινάει ο εφιάλτης μας.

Το πρωί ξυπνάει το παιδί, με κλάματα. Ακούει φωνές μέσα στο κεφάλι της που της φωνάζουν δυνατά. Μας λέει πως ακούει και την ίδια τη φωνή της να της λέει κακά πράγματα. Το συζητάμε, μας λέει πως όλο αυτό ξεκίνησε από την Ανναμπελ, αυτά που είδε στο τρέιλερ και αυτά που λένε τα παιδιά στο σχολείο. Πολύ κουβέντα, της εξηγούμε, είναι πολύ λογικό παιδί, δείχνει να κατανοεί και προσπαθεί να το ξεπεράσει. Η κλεισούρα στο σπίτι συνεχίζεται, οι “φωνές” μέσα στο μυαλό της δυναμώνουν. Μιλάω και με άλλους γονείς, αντιμετώπισαν παρόμοια περιστατικά, παιδιά με οπτικές και ακουστικές παραισθήσεις, μετά από την ταινία που δυστυχώς δεν είναι εύκολο να την αποφύγει ένα παιδί, είναι ΤΟΠ θέμα για κουβέντα σε σχολεία και παρέες.

Το παιδί υποφέρει πολύ, αλλάζει η όψη του, ένα παιδί πολύ ανεξάρτητο και κοινωνικό μέχρι τότε, αλλάζει εντελώς, κολλάει πάνω μου, φοβάται τα πάντα. Την πρώτη μέρα που την έβγαλα από το σπίτι, πήγαμε για φαγητό. Ο χώρος εκεί δυστυχώς, αρκετά κλειστός, στριμωγμένος, σκοτεινός. Το παιδί κάνει ψυχωτικό επεισόδιο. Παγώνει, γίνεται κατακίτρινη και έρχεται και μου λέει ψιθυριστά “μαμά η Ανναμπελ είναι μέσα στο μυαλό μου, πρέπει να φύγουμε γρήγορα.” Παίρνω το παιδί και φεύγω, προσπαθώντας να την κάνω να συνέλθει, είναι κατάχλωμη με ύφος απόλυτου τρόμου! Το παιδί βιώνει εκείνη την στιγμή, ΖΕΙ έναν απόλυτο εφιάλτη. Μην ξέροντας τι άλλο να κάνω, αρχίζω να της τραγουδάω το frozen, της ζητάω να το πει μαζί μου. Δυνατά! Ξεκινάει δειλά, λίγες λέξεις τρομοκρατημένες. Από ένστικτο, της λέω πως η Άνναμπελ στο μυαλό της, φοβάται το τραγούδι και το γέλιο, τραγουδάμε ΔΥΝΑΤΑ, γελάμε δυνατά για να φύγει. Το παιδί συνέρχεται, βρίσκει το χρώμα του, μου λέει πως πέρασε.

Μόλις πάμε σπίτι, και χωρίς να με πάρει είδηση, του σκοτωμού μιλάω με 2 φίλες που με είχαν ενημερώσει πως το έχουν περάσει, η μία με το παιδί της, η άλλη το είχε πάθει η ίδια σε εφηβική ηλικία. Με καθησυχάζουν, μου επιβεβαιώνουν τα συμπτώματα, με συμβουλεύουν να μιλήσω σε ειδικό. Είναι Σάββατο, ποιον να βρω; Με τα πολλά, μιλάω με μία γιατρό, μου εξηγεί πως είναι παροδικό, συμβαίνει συχνά σε παιδιά, ναι έχει τη μορφή ψυχωτικού επεισοδίου, αλλά συνήθως είναι ακίνδυνο και περνάει – ΔΕΝ είναι σημάδι πως το παιδί έχει σχιζοφρένεια (ΝΑΙ, ΕΚΕΙ ΠΗΓΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ.)

Με συμβουλεύουν να εκτεθεί ΑΜΕΣΑ το παιδί σε ήλιο, η έλλειψη βιταμίνης D οδηγεί σε παραισθήσεις και τρόμους. Επίσης να δούμε άμεσα ωριλά, για εμβοές, που επιδεινώνουν μία κατάσταση, μπορεί να παραμορφώσουν έναν ήχο και να ακούγεται στο παιδί η ίδια η φωνή του αλλοιωμένη, τρομακτική, ξένη. Το πιο σημαντικό απ’ όλα να ΕΞΗΓΗΣΟΥΜΕ στο παιδί γιατί της συμβαίνει αυτό. Πως κάτι που ήταν αφορμή, ταυτόχρονα με τον πυρετό, τις εμβοές στα αυτάκια της και την έλλειψη βιταμίνης D, δημιούργησαν αυτό το θέμα.

Ξεκινάμε να τρέχουμε σε παιδικές χαρές και πάρκα, όλη μέρα, κυνηγάμε τον ήλιο. Τραγουδάμε πολύ, καθαρίζουμε τα αυτάκια μας σε ωριλά, παίρνουμε συμπληρώματα διατροφής, επιστρέφουμε (με φόβο ψυχής στο σχολείο). Σιγά σιγά το παιδί επανέρχεται. Την πρώτη μου ανάσα πως το παιδί μου είναι καλά, την πήρα μία μέρα που βαριόταν να διαβάσει και με ύποπτο χαμογελάκι μου λέει “μαμά, ακούω φωνές πάλι”. Πριν δεν τολμούσε να αστειευτεί με το πρόβλημα της, κέρωνε, “χανόταν”. Τώρα ήταν απλά ένα παιδάκι, που σαν παιδάκι ήθελε να γλιτώσει το διάβασμα. Της είπα πες ένα τραγούδι δυνατά να φύγουν οι φωνές και συνέχισε τα μαθήματα σου”, απάντησε “ωχούυ μωρέ” γελώντας περιπαιχτικά.

Έχουν περάσει 6 μήνες. Είναι η πρώτη φορά που συζητάω ανοιχτά το θέμα. Για το παιδί, δείχνει όλο αυτό να μην το θυμάται καν. Εγώ ακόμα δυσκολεύομαι να το ξεπεράσω, την εικόνα του παιδιού μου ‘χαμένο’ στο μυαλό της. Αφορμή για το κείμενο μου, είναι η αναφορά σε συζητήσεις σε ομάδες στο facebook, σε αντίστοιχα επεισόδια των παιδιών τους μετά την Άνναμπελ. Η συμβουλή μου, αν σας συμβεί είναι να κρατήσετε την ψυχραιμία σας, δυστυχώς είναι συνηθισμένο φαινόμενο. Μία ταινία τρόμου μπορεί να είναι αφορμή να πάθουν παιδιά ένα είδος μετατραυματικού σοκ. Μην το αγνοήσετε. Αναγνωρίστε τα σημάδια, μιλήστε με ειδικό, κάντε εξετάσεις για έλλειψη βιταμινών. Και υπομονή. Περνάει.

(Το παιδί, 6 μήνες αργότερα, συχνά μου ζητάει να κοιμηθεί μαζί μας. Δεν της το αρνούμαστε ποτέ.)

 

N.