Ανορεξία

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Μέτρησα, μέτρησα πάντα μετρούσα. Τώρα όμως για μια στιγμή, τώρα κάτι άλλαξε τώρα το είπα ή μάλλον προσπάθησα ανοιγοκλείνοντας το στόμα μου μπροστά στον καθρέφτη.

Τι δεν είναι αυτό αρκετό; Πρέπει να το φωνάξω δηλαδή; Αφού η αίσθηση είναι σαν πνίξιμο, φωνάζουν οι πνιγμένοι; Μόνο πιάνονται από φύκια ή από μεταξωτές κορδέλες ή από τα ίδια τους τα μαλλιά. Μαλλιά και ρούχα και βάψιμο και ωραίες εικόνες, ναι σαν κ αυτές θα ήθελα να μοιάζω. Μα οι φωνές, αυτές οι φωνές από όλους ότι δεν είμαι σαν και αυτές και συζητήσεις και κριτικές και όλοι τα ξέρουν όλα, μα δεν το βλέπουν, δεν το βλέπουν ότι είμαι καλά; Ποιοι είναι καλύτεροι, αυτοί που τα κιλά τους ξεχειλίζουν που τρώνε και τρώνε και δεν μπαίνουν καν στον κόπο να τα αποβάλουν;

Ακόμη και η ίδια μου η μάνα με πρόδωσε πρέπει λέει να με παρακολουθήσει κάποιος ειδικός, το βρήκαμε τώρα, άλλοι χρειάζονται ειδικό κυρία Μερόπη! Όχι μωρέ δεν φταίει και αυτή σαν κούκλα με μεγάλωσε και σαν κούκλα ήθελε να συνεχίσει να με βλέπει, αλλά εγώ βλέπεις έτρωγα και έλεγε στις φίλες “ωραία η μικρή έχει πρόσωπο τέλειο και ωραίο χαμόγελο μόνο που μου βγήκε λίγο φαγανή, της λέω να το κόψει και δεν με ακούει.” Και το άκουσα ρε μαμά αλλά εσύ πάλι δεν με εγκρίνεις, και τώρα να χάθηκε και το χαμόγελο.

Καλά είμαι σας λέω μόνο να μερικές μέρες σαν σήμερα τα σκέφτομαι λίγο, είναι που δεν έχω το κουράγιο να σηκωθώ από το κρεβάτι, όχι δεν το παθαίνω συχνά σας λέω έτυχε σήμερα να είμαι λίγο αδιάθετη. Όχι, όχι δεν έχω περίοδο, η περίοδος έχει να με επισκεφτεί λίγους μήνες. Τώρα που το σκέφτομαι ίσως να πρέπει να το δω και αυτό κάποια στιγμή.

Τι εννοείς ότι είναι και αυτό σημάδι ότι έχω αρρωστήσει … Δεν είμαι άρρωστη είμαι καλά σας λέω. Εντάξει και εμένα μου λείπει λίγο η παλιά μου ανεμελιά πριν ξεκινήσω να μετράω. Όμως το μέτρημα είναι καλό, δεν είμαι εγώ καμιά τυχαία να αφήνομαι τα τρώω και μετά να ξεχειλώνω. Μετράω λοιπόν θερμίδες, γραμμάρια συστατικά κιλά, μέρες, μήνες προσπάθειες.

Μετράω όσους με έχουν εγκαταλείψει. Μα γιατί δεν τους αρέσω, οι άνθρωποι είναι κομπλεξικοί και όλοι ζηλεύουνε που μπορώ να ελέγχω τον εαυτό μου σε τέτοιο βαθμό. Και οι άντρες και αυτοί μόνο το κορμί μου θέλανε και τώρα δεν το θέλουν και αυτό, ο Χ με έδιωξε λέει γιατί δεν μπορεί να με βλέπει άλλο να λιώνω. Μόνο ο μπαμπάς μου με αγαπούσε και τον είδα στον ύπνο μου σήμερα ψηλά από τον ουρανό και με έπιασε από το χέρι και με αγκάλιασε και μου είπε γλυκιά μου ήρθε η ώρα να το παλέψεις και εγώ ξύπνησα με έναν κόμπο στο λαιμό και κοιτάχτηκα στον καθρέπτη και άρχισα να ψιθυρίζω, στο κομοδίνο μου έχω μια κάρτα από ανθρώπους που ξέρουν πως να με βοθήσουν, λέει η φίλη μου η Α.

Σηκώνω το ακουστικό και ξεσπάω σε κλάματα  – εκτός από ψιθύρους το μόνο που μπόρεσα να πω ήταν ΒΟΗΘΕΙΑ θέλω να σταματήσω να μετράω, θέλω να ζήσω και να με αγαπήσω.

 

Βάσω Θώμου

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook