Ανθισμένες μπουκαμβίλιες και χαμένα όνειρα

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

 

Πόσο χώρο θέλουν τα χαμένα όνειρα των ανθρώπων για να χωρέσουν όλα μαζί ; Πόσο πόνο θέλουν τα χαμένα όνειρα να προσφέρουν στους ανθρώπους τους για να τους φέρουν μία στιγμή κοντύτερα στη λύτρωσή τους και πόσα δάκρυα πρέπει να χυθούν για να ξεπλυθεί από πάνω τους η πίκρα του ποτηριού που καλέστηκαν να πιουν και ας μην το ήθελαν και ας μη το ζήτησαν;

Δεν ξέρω να απαντήσω.

Κάπου κάτω από μία φορτωμένη με άνθη μπουκαμβίλια στο κέντρο της Αθήνας σε ένα ειδικό σχολείο κατοικούν επίγειοι Άγγελοι. Δε φωνάζουν με φωνή παρά μόνο ξέρουν να κραυγάζουν με τα βλέμματά τους που αποζητούν ένα χάδι, μία ανθρώπινη επαφή, ένα λόγο και ένα τραγούδι. Δε ζητούν σύνθετα μαθηματικά ούτε τους νοιάζει τι κρύβεται πίσω από τα λόγια του Ελύτη αλλά τους αρέσει να τραγουδούν «Γεια σου κύριε Μενεξέ» , να γραπώνουν δυνατά τη μέλισσα και χοπ να πηδούν χαρωπά με το μυαλό τους μια από δω και μια από κει!

Σήμερα πήγα στην καλοκαιρινή γιορτή του ειδικού σχολείο της μιας μου κόρης. Επικρατούσε ησυχία, τα πρόσωπα όλων μας σκαμμένα από την προσμονή και την αγωνία! Ξέρετε αυτές οι γιορτές δεν είναι σαν τις άλλες, μαζί με τη χαρά συνυπάρχει και ο πόνος και η πίκρα και ο θυμός και το γαμώτο! Όλα μαζί κάθονται στις καρέκλες των θεατών και περνούν ένα ένα τα συναισθήματα μπρος στα πρόσωπά μας που είναι σα μάσκες θαρρείς ακίνητες και βουβές.

Η γιορτή άρχισε και το θέμα από μόνο του πονάει! Είμαι σίγουρη ότι οι εκπαιδευτικοί δεν είχαν πρόθεση να μας πονέσουν και αν τα γαμημένα τα μυαλά μας δεν σκέφτονταν τόσο πολύ δε θα κάναμε το συνειρμό. Δείχνουν ένα γάμο! Το σκηνικό όλα στημένα πανέμορφα, τα παιδιά άλλα χαρούμενα και άλλα είναι αλλού, στο δικό τους κόσμο! Δε μας ενδιαφέρει όλους εμάς εκεί τους γονείς! Λιώνουμε σα κεριά για την ύπαρξή τους και μόνο , αν γελάνε είμαστε δυο φορές πιο ευτυχισμένοι και αν κλαίνε δυο φορές πιο δυστυχείς!

Γάμος λοιπόν! Πόσο ειρωνικό και πόσο σωστό συνάμα! Τα παιδιά μας έχουν έρθει σε αυτό τον κόσμο για πολλούς και διαφορετικούς λόγους! Ο καθένας γονιός από εμάς πιστεύει σε κάποιους από αυτούς ή μπορεί και σε όλους! Όμως ένα πράγμα ξέρουμε όλοι στα σίγουρα για τα καλά, γάμο με την έννοια που εμείς όλοι ξέρουμε δεν πρόκειται να τελέσουν ποτέ! Ίσως οι πιο ελαφριές περιπτώσεις είναι πιο τυχερές αλλά όλοι οι υπόλοιποι και ειδικά οι πλήρης εξαρτώμενοι από φροντιστή δεν έχουν καμία τύχη σε τέτοιου είδους ευτυχία.

Από την άλλη έχουν ήδη παντρευτεί την πάθησή τους! Αυτή θα τους συντροφεύει για πάντα, θα είναι η ευτυχία και η δυστυχία τους ,θα είναι εκεί στα καλά και στα άσχημα στην υγεία και στην αρρώστια… μέχρι το τέλος!

Τα παιδιά μας αυτά είναι ευτυχισμένα όσο εμείς είμαστε ευτυχισμένοι! Παίρνουν χαρά από τη χαρά μας και λύπη από τη λύπη μας. Τα λόγια μας δε σημαίνουν τίποτα για εκείνα ούτε οι ψεύτικες οι υποσχέσεις μας ότι δε στεναχωριόμαστε ή ότι δεν είμαστε βαθύτατα πληγωμένοι! Όσο περίτεχνα και αν κρύψουμε τον πόνο μας ,είναι σα μία γυάλινη πίστα με το πρώτο χτύπημα θα ραγίσει στο δεύτερο θα΄ χει σπάσει και στο τρίτο θα΄ μαστε ήδη στον πάτο του βυθού της λίμνης.

Η γιορτή ήταν πανέμορφη! Πως άλλωστε να μην ήταν. Η ανθισμένη μπουκαμβίλια , το ιερό μυστήριο του γάμου, οι άγγελοι επί γης και όλοι εμείς εκεί στρατιώτες υπάκουοι στις ανάγκες τους. Τα βουβά δάκρυά μας ακόμα αντηχούν στους ερειπωμένους ήχους του κλειστού για την ώρα σχολείου.. Είναι δύσκολο να γιορτάζεις τέτοιους γάμους! Από την άλλη η χαρά μας που είδαμε στα φωτισμένα πρόσωπα των παιδιών μας , τους γλυκούς ανθρώπους που τα φρόντιζαν μία ολόκληρη χρονιά να τα χορεύουν και να τα γλυκοτραγουδούν καταλάγιασαν για την ώρα τα θεριά που σκίζουν τις σάρκες μας τα βράδια και ματώνουν το είναι της δόλιας μας ψυχής.

Για την ώρα υπόσχομαι να παλέψω ξανά με τη δυστυχία μου , να τη γονατίσω και να την κρύψω καλά μέσα στο μπαούλο της ψυχής μου βαθιά, όσο πιο βαθιά γίνεται να μη φτάνει στα μάτια μου να μη την αντικρίσει ποτέ ο Άγγελός μου και στεναχωρηθεί .. Θα την αφήνω μόνο τα βράδια σα εγκαταλελειμμένο σκυλί να αλωνίζει κάτω από τα κλειστά μου βλέφαρα όσο ο ύπνος θα κάνει τη δουλειά του.. και το πρωί ; Α! το πρωί θα την έχω κρύψει στα έγκατα, στα πιο βαθιά μπουντρούμια του είναι μου για σένα Μαριώ μου! Για να μη σκιάσει ποτέ η δική μου δυστυχία τα δικά σου μάτια που μπορεί να μη βλέπουν αλλά μπορούν να καταλαβαίνουν … Να καταλαβαίνουν τη φουρτούνα μου ή τη μπουνάτσα μου!
Για την ώρα λοιπόν υπόσχομαι…

Για την ώρα…

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook