Αντηλιακό

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Χτύπησε το ξυπνητήρι, αν και ο ήλιος είχε ήδη βγει εδώ και ώρα. Τώρα την άνοιξη, στη χώρα που μένουμε, ξημερώνει από τις 4.00 πμ. Είναι 5.00 πμ και πρέπει να σηκωθώ αμέσως. Πάω στην κουζίνα και ετοιμάζω το μεσημεριανό του παιδιού. Ανοίγω το παράθυρο της κουζίνας και έρχονται μυρωδιές από τσιγαρισμένα κρεμμύδια και κάρυ. Σήμερα το μενού του δικού μου παιδιού έχει ζυμαρικά και δεν γινόταν να τα ετοιμάσω από χθες. Πρέπει να τα βράσω τελευταία στιγμή.
Στο σχολείο επιμένουν σε υγιεινή διατροφή και περνάει ένας δάσκαλος στο μεσημεριανό διάλειμμα για να ελέγχει τι τρώει το κάθε παιδί. Στο τέλος της εβδομάδας αναρτούν στατιστικά για την κάθε τάξη, ανάλογα με το αν τρώνε φαγητό της προκοπής ή «σκουπίδια». Σε ξεμπροστιάζουν κανονικά, αν και κάπως ομαδικά! Ξυπνάω μισή ώρα νωρίτερα, αλλά όλα είναι υπό έλεγχο. Μια χαρά, συνεχίζουμε συγκεντρωμένοι!

Έξι παρά τέταρτο και ξυπνάω το παιδί. Το τσαντάκι με το φαγητό έτοιμα στην τσάντα του και φεύγω να ντυθώ κι εγώ. Ξυπνάει κι ο άντρας μου για τη δουλειά. Έχει ξημερώσει για τα καλά πια. Σηκώνω τον μικρό με γλυκόλογα γιατί, κλασικά, έχει τα νεύρα του. Δεν πρέπει να χάσουμε το λεωφορειάκι. Και δεν πρέπει να χάσουμε κι εμείς την «σωστή» ώρα για να διασχίσουμε την πόλη πηγαίνοντας στη δουλειά. Εδώ αν χάσεις το σωστό δεκάλεπτο, θα κολλήσεις στην κίνηση για μιάμιση ώρα και η άφιξη στην ώρα σου, πάει περίπατο! Συγκεντρώνομαι κι άλλο…

Ο μικρός τεμπελιάζει σήμερα. Τον πάω με παρακάλια στο σαλόνι φάει το γάλα με τα δημητριακά και γυρνάω στο δωμάτιό του να ανοίξω παράθυρα και να ετοιμάσω τα ρούχα του σχολείου. Τη σχολική βερμούδα ή το μακρύ παντελόνι; Τη βερμούδα λέει, έχει ζεστάνει για τα καλά. Βγάζω τις υποχρεωτικά μαύρες κάλτσες, την μπλε σκούρα βερμούδα του σχολείου, τη μπλε σκούρα γραβάτα και ψάχνω το πουκάμισο. Δεν έχω καθαρό πουκάμισο να βάλει; Ψάχνω ανάμεσα στα άλλα και παθαίνω πανικό. Αρχίζω να ψάχνω για το σήμα του σχολείου στις τσέπες και έτσι εντοπίζω ένα από τα σχολικά κάτω από ένα λευκό. Δεν το έβλεπα. Πρέπει να βάλω πλυντήριο και στεγνωτήριο γυρνώντας, γιατί άπλωμα σε τόση σκόνη δεν αντέχεται! Φυσικά και θα μπουν, τα ελέγχω όλα, κανένα πρόβλημα.

Έξι και τέταρτο μπαίνει να ντυθεί ο μικρός στο δωμάτιό του. Κλείνει την πόρτα να μην τον ενοχλούμε (..και τον βλέπουμε!! Θεέ μου, η εφηβεία μας χτυπάει την πόρτα!). Του λέω ότι έχει δέκα λεπτά. Γυαλίζω τα μαύρα παπούτσια του σχολείου, ετοιμάζω καφέ στα θερμός για εμάς, κλειδιά, γυαλιά ηλίου. Τα γυαλιά ηλίου του παιδιού;; Το καπέλο;; Αν δεν έχουν καπέλο δεν βγαίνουν στο γρασίδι στην αυλή. Έχουν αυστηρούς κανονισμούς. Θα πρέπει να απασχοληθούν με τα παιχνίδια που έχουν στους εσωτερικούς χώρους. Συγκέντρωση. Που είχαμε μείνει;; Στο καπέλο. Το καπέλο του σχολείου, όχι άλλο! Στην τσάντα του κι αυτό.

Βγαίνει ο μικρός, μαζεύω τα τελευταία και φεύγουμε όλοι. Τον συνοδεύουμε στη στάση με τον άντρα μου, έχουμε περιθώριο. Ωραία μέρα σήμερα! Μάλλον όχι πολύ ζεστή ακόμα, αλλά έχει ήλιο… ήλιο…. Ήλιο;; Πως θα βγει το παιδί σε τόσο ήλιο; Το αντηλιακό;; Μισό λεπτό…. Να σου βάλω αντηλιακό και φεύγουμε, να αρχίσουμε την μέρα. Θα είναι μια όμορφη συνηθισμένη μέρα!

Ανοίγω το αντηλιακό και βάζω στο χέρι μου. Ο μικρός στέκεται και ξέρω ότι έχω δύο λεπτά πριν μου πει «φτάνει»!
Και μυρίζω, χωρίς να το θέλω, το αντηλιακό. Ορκίζομαι ότι δεν το ήθελα!

Ξαφνικά όπως το πιάνω στο χέρι μου, έρχεται και με χτυπάει η Ελλάδα στη μύτη! Κι εκείνο εκεί ακριβώς το δευτερόλεπτο, με σφίγγει όλη η Ελλάδα της μνήμης μου. Η άμμος, το καλοκαίρι, η θάλασσα, το κλείσιμο των σχολείων, οι βόλτες, οι φίλες, τα ποδήλατα, τα βράδια με τα κουνούπια, το αλάτι στα μαλλιά, οι σαγιονάρες, η μάνα μου που μας έψαχνε, τα καρπούζια, τα σταφύλια, τα αδέρφια μου, τα σεντόνια που σκεπαζόμασταν, τα φιδάκια που έκαιγαν στις βεράντες, τα παγάκια στον φραπέ, τα τραπεζάκια έξω, οι ταβέρνες, τα παγκάκια στις πλατείες, οι παρέες, οι φίλοι μου, οι φίλοι μου, οι φίλοι μου. Γιατί είμαι εδώ;; Τι έγινε; Γιατί δεν είμαι λίγο κι εκεί; Κι εδώ κι εκεί. Γιατί το δικό μου παιδί δεν θα έχει τέτοιες αναμνήσεις; Είναι ωραίες οι αναμνήσεις της Ελλάδας, θα καταφέρω να τις έχει κι ο γιός μου;; Δεν πειράζει να έχει κι άλλες, επιπλέον αναμνήσεις! Αλλά είναι κρίμα να του λείπουν εκείνες!

«Φτάνει» ακούω. Τέλος δίλεπτου και δεν έχω προλάβει να του βάλω καθόλου. Τον πασαλείβω όπως όπως και φεύγουμε για τη στάση. Βρίσκουμε τους άλλους δύο συμμαθητές του με την ίδια σχολική στολή και έρχεται ο οδηγός στην ώρα του. Ο πιτσιρικάς είναι χαρούμενος και περνάει καλά με τις παρέες του. Θα είναι μια όμορφη μέρα! Κι αν δεν είναι, θα την κάνουμε.

Πάμε για το γκαράζ, να πάρουμε το αυτοκίνητο και σκύβω η άκαρδη και μυρίζω τα δάχτυλά μου και ξαναχάνομαι. Άραγε, όταν ο γιος μου μυρίζει αντηλιακό, τι αναμνήσεις πλημμυρίζουν το μυαλό του; Είναι δείκτης ευτυχίας να χάνεσαι στην μυρωδιά του αντηλιακού; Μπορούν κι άλλοι να ξυπνήσουν όλη την ανάμνηση μιας πατρίδας, μέσα από μία μυρωδιά; Τι μυρωδιά έχει η πατρίδα για τον γιο μου; Τι μυρωδιά έχει η πατρίδα μας; Να θυμηθώ να τον ρωτήσω…

 

Κ.Λ

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook