Από το “για πάντα” στο “μου τέλειωσε”.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Το παλιό, πολυαγαπημένο μου κινητό πνέει τα λοίσθια. Φαίνεται πως ολοκληρώνει κι αυτό τον κύκλο του, τελειώνει τη διαδρομή του. Τελικά, όλα είναι κύκλος, όλα τελειώνουν, τίποτα δεν κρατά για πάντα. Μαραζωμένο και ταλαιπωρημένο από τον χρόνο και τη συνεχή χρήση του, με περιμένει να του δώσω την εντολή της απενεργοποίησης, το σήμα για το οριστικό τέλος. Λίγα αρχεία μόνο περιμένουν για να μεταφερθούν στον υπολογιστή και μετά θα το αφήσω να περάσει στη λήθη. Ξαφνικά, μια συγκεκριμένη φωτογραφία από τη μνήμη της συσκευής “παγώνει” μπροστά στα μάτια μου. Καλοκαίρι 2015, διακοπές, στο νησί. Κι εμείς μαζί, να πιστεύουμε στο “για πάντα μαζί” και να το επισφραγίζουμε με το δικό μας λουκετάκι, με τα αρχικά των ονομάτων μας χαραγμένα πάνω του. Λες και “κλειδώναμε” ένα “για πάντα”, υπογράφοντας τη συμφωνία της καρδιάς. Κι όμως, κανένας από τους δυο μας δεν μπορούσε τότε να φανταστεί πόσο κοντά ήταν το τέλος. Ούτε καν το πόσο αφελές και ουτοπικό ήταν αυτό το “για πάντα”….

Κοιτάζω ξανά τη φωτογραφία με τα δεκάδες λουκέτα και τον ωκεανό στο βάθος, να περιμένει ανυπόμονα την έκβαση των “για πάντα”. Πόσοι άραγε πριν από εμάς πίστεψαν σε αυτό… Και πόσοι ακόμα μετά από εμάς! Ασυναίσθητα, μου δημιουργείται η ανάγκη και η επιθυμία να σου τηλεφωνήσω. Θέλω πολύ να σε ακούσω, να θυμηθούμε λίγο ποιοι ήμασταν και να μιλήσουμε για το ποιοι είμαστε τώρα. Σχηματίζω τον αριθμό σου -ακόμα τον θυμάμαι απ’ έξω- κι ετοιμάζομαι να πατήσω το πλήκτρο της κλήσης. Το χέρι μου από μόνο του πηγαίνει στο κουμπί της ακύρωσης. Δεν θες να με ακούς, μου το έχεις δηλώσει. Δεν το αντέχεις, δεν μπορείς να το διαχειριστείς. “Θα με καλέσεις μόνο αν πεθαίνεις”, μου είχες πει κατηγορηματικά. Οποιαδήποτε άλλη επαφή μαζί μου, σου κάνει κακό. Γαμώτο, γιατί να μην μπορούμε να τα πούμε για λίγο έστω, να θυμηθούμε και να αναπολήσουμε; Γιατί έπρεπε να εξελιχθούν έτσι τα πράγματα μεταξύ μας; Γιατί το “ναυάγιο” του “για πάντα” μας, να διαλύσει και τον παραμικρό δίαυλο επικοινωνίας ανάμεσά μας;

Αυτό που με πληγώνει περισσότερο απ’ όλα, είναι το ότι δεν μπόρεσες, ή έστω δεν θέλησες ποτέ να προσπαθήσεις να κατανοήσεις τη στάση μου. Επικεντρώθηκες στο “μου τέλειωσε” που σου είχα πει ανάμεσα σε πολλά άλλα, και μ’ αυτό με καταδίκασες αμετάκλητα. Αρκέστηκες στο να με κατηγορήσεις εν μέσω λυγμών, για το ότι διαγράφω μονομιάς τρία ολόκληρα χρόνια κοινής πορείας. Ότι είμαι ένας “στυγνός καιροσκόπος”, που η καρδιά του είναι πέτρινη και δεν μπορεί να νιώσει απολύτως τίποτα, που δεν μπορεί να αγαπήσει αληθινά, που ενδιαφέρεται μόνο για την καλοπέραση του. Πόσο έξω έπεσες, αλήθεια! Πόσο μακριά από την πραγματικότητα είναι όλα αυτά που πιστεύεις! Λοιπόν, όχι. Δεν είμαι το “τέρας” που νομίζεις, το αδηφάγο συναισθηματικό “βαμπίρ” που έχεις κατά νου. Δεν θα έμενα ποτέ σε κάτι που δεν πίστευα. Κι αν νομίζεις ότι διέγραψα αυτά τα τρία χρόνια με περισσή ευκολία, πλανάσαι. Μία προς μία θυμάμαι τις στιγμές μας, μπορώ να σου τις παραθέσω. Δεν έπαιζα καθόλου μαζί σου λοιπόν, όταν διέσχιζα ογδόντα χιλιόμετρα κάθε δυο μέρες, για να μπορέσω να περάσω λίγες ώρες μαζί σου. Κι άλλα τόσα το επόμενο πρωί, για να γυρίσω πίσω. Δεν προσποιήθηκα ποτέ όταν χανόμασταν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και μας έβρισκε το ξημέρωμα ενωμένους. Το χαμόγελό μου ήταν το πιο αληθινό που έχει υπάρξει ποτέ, όταν λικνιζόμουν με τον -μέχρι τότε- εκνευριστικό ήχο του ξυπνητηριού, επειδή εσύ κοιμόσουν στο πλάι μου. Η σπίθα στα μάτια μου κάθε φορά που κοιταζόμασταν, ήταν πιο αληθινή από οτιδήποτε άλλο. Οι βόλτες μας στην πόλη και το άγγιγμα των χεριών μας, ήταν μακράν το “καταφύγιό” μου. Το φαγητό που μοιραζόμασταν, ο καφές που βάζαμε στη μέση και “παλεύαμε” για το ποιος θα καταφέρει να πιει τη σαντιγύ. Οι μικρές αποδράσεις μας, που φάνταζαν βγαλμένες από παιδικό ταξιδιωτικό παραμύθι. Οι ώρες μας στο τηλέφωνο, προσπαθώντας να γεφυρώσουμε το εμπόδιο της απόστασης. Ακόμα και οι χαζοκαυγάδες μας, αληθινοί ήταν κι αυτοί. Τίποτα ψεύτικο, τίποτα προσποιητό.

Ύστερα, ήρθε η φθορά. Η φυσική φθορά του χρόνου, που συμβαίνει σε πολλούς, αν όχι σε όλους. Και, ναι, μου τέλειωσε! Απλά, λιτά, χωρίς περιπλοκότητες και χωρίς συγκεκριμένη αιτιολογία. Υπάρχει κι αυτό το “είδος” εξέλιξης στις ανθρώπινες σχέσεις, ξέρεις. Είναι η κατάσταση κατά την οποία αρχίζει κανείς σταδιακά να αισθάνεται ότι αυτό που έχει φθίνει, παρακμάζει. Και είναι απόλυτα φυσιολογικό, αγάπη μου. Ώσπου κάποια στιγμή, έρχεται το τέλος, το σημείο στο οποίο πρέπει να μπει τελεία κι ο κύκλος να κλείσει. Επειδή δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο, όχι επειδή “απλά” επέρχεται η πλήξη, όπως θεωρείς. Δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση, δεν το διαχειρίζεται κάποιος ελαφρά τη καρδία. Κι αν εκλαμβάνεις ειρωνικά το “αγάπη μου”, πάλι σφάλεις. Αγάπη υπάρχει και θα υπάρχει για πάντα για σένα, βαθιά ριζωμένη στο μέσα μου. Σκέψου, είναι άλλο πράγμα η αγάπη, κι άλλο το απόλυτο του “για πάντα μαζί”. Το σώμα “γεννά” στην πορεία του καινούργιες ανάγκες κι επιθυμίες και η ψυχή σε οδηγεί σε μονοπάτια άλλα, διαφορετικά. Και είναι προτιμότερο να διακόψεις κάτι που γνωρίζεις ότι έχει τελειώσει, από το να το αφήσεις να αργοσβήνει. Υπάρχουν κι αυτοί που δεν μπορούν να το αντιληφθούν και δεν τους επηρεάζει. Τυχεροί άνθρωποι! Εγώ, όμως, δεν έχω “φτιαχτεί” από τέτοια συστατικά…

Φτάσαμε κι εμείς σε αυτό το κομβικό σημείο, λοιπόν. Εκεί, που συνειδητοποιείς πως το όλο πράγμα έχει τελειώσει. Εκεί, που πρέπει να πάρεις τη βαθιά σου ανάσα και να φύγεις. Δεν πρέπει να υπάρχει πισωγύρισμα σε αυτά. Αν είχα μείνει, θα είχα συμβιβαστεί με κάτι ψεύτικο και προσποιητό. Αν είχαμε επιμείνει σε κάτι που είχε ουσιαστικά ολοκληρωθεί, θα ήμασταν δυο δυστυχισμένες ψυχές. Δεν θα το άντεχα αυτό, αγάπη μου. Ούτε για μένα, ούτε για σένα. Δεν θα μας άξιζε κάτι τέτοιο. Αποθηκεύω τη φωτογραφία αυτή στη μνήμη του υπολογιστή, και όλα όσα “κουβαλά” στη μνήμη της ψυχής μου. Ελπίζω μόνο κάποτε να καταλάβεις, να μπορέσεις να με κατανοήσεις. Δεν φυλακίζονται οι ψυχές σε εγκόσμιες συνθήκες, να το θυμάσαι αυτό. Τα λουκέτα των “για πάντα” είναι απλώς δημιουργήματα ταπεινά. Μακάρι κάποια στιγμή να σπάσεις κι εσύ το “λουκέτο” του θυμού σου για μένα, και να καταλάβεις…

 

ΘΑΝΑΣΗΣ ΝΑΚΟΣ

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook