Απώλεια

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Πόσες φορές ξεκίνησα να γράφω. Το μυαλό μου όμως κενό και ταυτόχρονα γεμάτο από ένα σωρό ιδέες, ένα σωρό ιστορίες. Ποσά μισοτελειωμένα πρόχειρα ,πόσα κείμενα που περιμένουν ένα τέλος. Είναι δύσκολο πολύ να σου μιλάει το μυαλό, έρχονται στιγμές που εύχομαι να μπορούσα να το κάνω να σταματήσει. Αποφάσισα να το αφήσω να ξεκουραστεί. Κι ευχόμουν να αργήσει να έρθει η μέρα που θα ήθελα να γράψω για το συγκεκριμένο θέμα.

Καλοκαιρινή κι ηλιόλουστη η μέρα που αποφάσισες να ξεκουραστείς. Όπως ηλιόλουστη ήταν κι καρδιά σου ,όπως το φως που σκορπούσες στους γύρω. Έφυγες πλήρης ημερών ,έτσι συνηθίζεται να λένε όταν αναφέρονται στο θάνατο ηλικιωμένου. Εμένα όμως δεν μου έφτασαν ρε γιαγιά ,θα έδινα τα πάντα έστω και για μια ακόμη μέρα μαζί σου. Ίσως ακούγεται εγωιστικό ,καθημερινά χάνονται νέοι άνθρωποι ,παιδιά που δεν πρόλαβαν να ζήσουν. Εγώ όμως πονάω. Πονάω πολύ. Ήσουν ο καλύτερος άνθρωπος που γνώρισα. Οι πιο όμορφες μου αναμνήσεις ήταν συνδεδεμένες μαζί σου.

Το ήξερα εδώ και καιρό, το περίμενα κι ήμουν σίγουρη ότι θα είμαι έτοιμη. Υπήρξαν στιγμές που παρακαλούσα να φύγεις ,να ξεκουραστείς. Οκτώ χρόνια σε ένα κρεβάτι μετά το εγκεφαλικό που σε σακάτεψε. Οκτώ χρόνια που επικοινωνούσες μόνο με το βλέμμα. Πονούσα μόνο που σ’ έβλεπα έτσι. Εσένα που σε φώναζα σβουρίτσα, που πάντα κάτι έκανες, που ήθελες να τα προλαβαίνεις όλα.

Με το ζόρι έφτανες το 1,50 ύψος. Πόση λεβεντιά κουβαλούσες όμως. Από παιδί βασανισμένη ,μεγαλωμένη από μια χαροκαμένη μάνα ,χωρίς να έχεις γνωρίσει ποτέ τον πατέρα σου. Σχολείο δεν πήγες ποτέ, με το ζόρι έγραφες το όνομα σου. Από πιτσιρίκι έτρεχες στα χωράφια για το μεροκάματο. Ποτέ όμως δεν σ’ άκουσα να παραπονιέσαι. Πάντα δυνατή κι αισιόδοξη. Πάντα έβρισκες το καλό σε ότι κι αν συνέβαινε.

Γιαγιά μικρή, σε έλεγα γελώντας. Από πιτσιρίκι ακόμη σε περνούσα στο ύψος. Πάντα όμως χωρούσα στην αγκαλιά σου. Ήταν μαγική εκείνη η αγκαλιά. Λες και χωρούσε τον κόσμο όλο. Ήμουν η πρώτη σου εγγονή. Κι όταν ήθελα να πειράξω τα υπόλοιπα εγγόνια σου, τους έλεγα ότι είσαι περισσότερο δική μου. Ότι σ’ έχω πιο πολλά χρόνια γιαγιά από όλους. Μας έκρυβες στην αγκαλιά σου όταν μας μάλωναν. Έκανες δήθεν κι εσύ ότι τους μαλώνεις. Κι εγώ χαιρόμουν που ήσουν εκεί ,που δεν θα άφηνες ποτέ κανέναν να με πειράξει.

Ανάβω τσιγάρο κι είναι σαν να σ’ ακούω. Μη μαρ’μάναμ ,μου έλεγες. Τώρα το έσβησες, μην καπνίζεις τόσο πολύ. Θα μαυρίσουν τα μέσα σου. Κι εγώ γελούσα και σου φύσαγα τον καπνό και έλεγα να πάρεις ένα να καπνίζουμε μαζί. Τι καλή παρέα κάναμε οι δυο μας ρε γιαγιά. Πίναμε το καφεδάκι μας και τα λέγαμε ώρες ολόκληρες. Ήξερα ότι μπορούσα να σου πω ότι ήθελα. Ήρθες να μ’ επισκεφθείς μέχρι κι όταν σπούδαζα στο εξωτερικό κι ας μην είχες ταξιδέψει ποτέ πριν μόνη σου. Ήρθες γιατί στο ζήτησα ,γιατί σε χρειαζόμουν. Τι βόλτες ατέλειωτες κάναμε. Κι όταν σε πήγα στο πολυκατάστημα σταμάτησες μπροστά στις κυλιόμενες κι αρνιόσουν να βάλεις το πόδι σου “στο μηχάνημα”. Ο κόσμος είχε κάνει πίσω μας ουρά κι εγώ έκλαιγα από τα γέλια.

Τι να πρωτοθυμηθώ από σένα. Ποτέ δεν σ’ άκουσα να διαμαρτύρεσαι για κάτι ,ποτέ δεν σ’ άκουσα να κατηγορείς κάποιον. Κι ας αδικήθηκες, κι ας σε πόνεσαν. Δεν ήξερες να κρατάς κακία σε κανέναν. Ήλιος φωτεινός ήσουν πάντοτε. Κι οι συμβουλές σου ήταν γεμάτες αγάπη και καλοσύνη. Κι ας δυσανασχετούσα μερικές φορές. Ας λέω εγώ ,έτσι μου έλεγες ,οι γιαγιάδες είναι για να συμβουλεύουν.

Αλήθεια ,δεν περίμενα ότι θα πονούσα τόσο από την απώλειά σου. Πονάω όμως γιαγιά μου ,πονάω πολύ. Ανοίγω την πόρτα του δωματίου σου και περιμένω να σε δω. Ξαπλώνω στο μαξιλάρι σου και ψάχνω τη μυρωδιά σου. Κι ενώ νόμιζα ότι θα φοβηθώ ήμουν εγώ αυτή που έκλεισε τα ματάκια σου,η πρώτη που σ’ αγκάλιασε και σου ευχήθηκε καλό ταξίδι.

Σε πολλούς φαίνεται υπερβολικός ο πόνος μου. Για τους περισσότερους ήσουν ακόμη μια γριά. Για μένα όμως ήσουν η γιαγιά μικρή μου. Η δική μου γιαγιά. Καλό ταξίδι γιαγιάκα μου. Σ’ ευχαριστώ τόσο πολύ σβουρίτσα μου λατρεμένη.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook