TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Απολογισμός μια μεγάλης αλλαγής

Απολογισμός μια μεγάλης αλλαγής

Άγιε μου Βασίλη,

Τις τελευταίες μέρες γυρίζει έντονα στο μυαλό μου ο απολογισμός αυτής της τόσο γεμάτης χρονιάς. Άλλαξαν πολλά. Για την ακρίβεια όλος μου ο κόσμος και το χρονικό όλων όσων έζησα ήταν κάτι που ήθελα πολύ να το αποτυπώσω για να το διαβάζω ξανά. Ένα χρονικό που διάλεξα να το γράψω μέσα από τις καθοριστικές για τη σχέση μου με το φαγητό στιγμές, καθώς και μέσα από τους ανθρώπους που συνάντησα αυτή τη χρονιά γιατί αυτά έφεραν και τις μεγαλύτερες αλλαγές στον κόσμο μου. Ένα χρονικό για το πόσο και πως μπορεί να αλλάξει ένας άνθρωπος, εντός εκτός και επί τα αυτά!

Το 2017 ήταν μία υπέροχη χρονιά. Μετά από ένα πολύ άσχημο 2016 που βυθισμένη σε μια απύθμενη θλίψη πέρυσι τέτοιο καιρό παρακαλούσα κλαίγοντας να φύγει, έζησα ίσως την πιο όμορφη χρονιά της ζωής μου.

Θυμάμαι άλλη μία χρονιά που είχα ξαναπεί πως ήταν η χρονιά μου για εντελώς διαφορετικούς λόγους, αλλά από τις μνήμες που ανασύρω δε νομίζω να ήταν τόσο έντονα τα συναισθήματα μου όσο τώρα. Ίσως να φαντάζει τόσο μεγάλο αυτό που βιώνω, γιατί το 2016 είχε μόνο κακές στιγμές, ίσως όμως και να ήταν όντως η χρονιά μου το 2017. Αν και πια πιστεύω πως τα καλύτερα είναι μπροστά! Γιατί «τις πιο όμορφες μέρες μας δε τις ζήσαμε ακόμη»…

Τα 30 μου με βρήκαν το φετινό Απρίλιο ήδη να έχω αρχίσει να αλλάζω όσα πόνεσαν. Να αφήνω πίσω,ουσιαστικά, ανθρώπους που η σκέψη τους και μόνο με έβλαπτε. Κι εκείνη την ίδια μέρα των γενεθλίων μου είχα το πρώτο δώρο από τη ζυγαριά μου. Μία ακόμη αλλαγή δεκάδας. Εκείνη την ημέρα ξύπνησα 119,8 κιλά όταν πριν από 2 μήνες ήμουν 140 παρά κάτι κιλά. Είχα πια μπει για τα καλά στο νόημα του πειθαρχώ, με προσέχω και με αγαπώ και παλεύω για κάτι καλύτερο. Είχα αρχίσει να πιστεύω πως όλα τα άσχημα μπορούν να μείνουν πίσω. Όχι από μόνα τους. Αλλά γιατί εγώ θα παλέψω για να τα αλλάξω. Τα φαντάσματα πολλά. Η προσπάθεια μεγάλη. Μα κάθε ένα βήμα μπροστά, με έκανε και πιο δυνατή.

Λίγες μέρες μετά έκανα την πρώτη μου εκδρομή για το 2017. Στη ζωή μου είχε έρθει ήδη μία καινούρια φίλη την οποία ο δρόμος της, την είχε οδηγήσει στα Χανιά. Στον τόπο που υπήρχε ήδη ένα πρόσωπο που ήθελα πολύ να συναντήσω. Έτσι δειλά έκανα το πρώτο μου ταξίδι με τα καινούρια μου μυαλά, έχοντας αφήσει πίσω μου φοβίες για μετακινήσεις και κρίσεις πανικού. Πέρασα δύο υπέροχες, γεμάτες μέρες. Περπάτησα μεγάλες αποστάσεις και συγκινήθηκα που αν και ακόμη ήμουν στα 116 κιλά μπορούσα να ζω λίγο καλύτερα σε σχέση με τον προηγούμενο καιρό που για να παρευρεθώ κάπου σήμαινε πως θα είχα παρκάρει απ’ έξω. Είχα στο μυαλό μου αυτό που με είχε διδάξει η ψυχανάλυση που έκανα τους τελευταίους μήνες. Ένα βήμα τη φορά. Ένα σκαλάκι, ώστε να πέσεις κοντά αν χρειαστεί να πέσεις πίσω.

Το καλοκαίρι με βρήκε χαρούμενη, με ακόμη περισσότερους νέους ανθρώπους στη ζωή μου, που είχαν αρχίσει να γίνονται κομμάτι της καθημερινότητας μου. Πολλά και μεγάλα συναισθήματα. Έπιανα τον εαυτό μου να έχει αρχίσει να αλλάζει και εσωτερικά. Είχα μάθει πια να αφήνομαι. Να εμπιστεύομαι ανθρώπους, να ζητάω βοήθεια. Να παραδέχομαι πως δε τα μπορώ όλα μόνη μου και να βασίζομαι σε όσους έλεγαν είμαι εδώ για σένα. Για περισσότερο από ένα μήνα πάλευα με τη ζυγαριά μου στα 100+. Το όνειρο μου, ο πρώτος μου μεγάλος στόχος ήταν το διψήφιο. Ένα νούμερο που ποτέ δεν είχα δει στη ζυγαριά τα τελευταία 13 χρόνια. Αποφασίζουμε να πάμε διακοπές για camping. Εγώ που ήμουν ικανή να πληρώσω 200€ τη βραδιά σε δωμάτιο προκειμένου να κοιμηθώ σε μαλακόστρώμα και μεγάλο δωμάτιο, κοιμήθηκα μία εβδομάδα στο πάτωμα σε μία σκηνή κάτω από τα αστέρια.Ξυπνούσα και γελούσα γιατί πονούσαν τα κόκαλα μου στο στέρνο που πια είχαν αρχίσει να βγαίνουν στην επιφάνεια κάτω από τα στρώματα λίπους που είχα διώξει. Ήταν οι καλύτερες διακοπές της ζωής μου. Η ελευθερία που ένιωθα μέσα από όσα μπορούσα να κάνω χωρίς να σκεφτώ ή να προσπαθήσω με έκανε να νιώθω πως είχα κατακτήσει τον κόσμο ολόκληρο. Πως πια μπορώ να κάνω τα πάντα. Ξυπνούσα και ένιωθα ελεύθερη κι ευλογημένη. Προσπαθούσα να θυμάμαι πως όλα αυτά τα κατάφερα εγώ. Σε κόντρα και σε πείσμα πολλών αρνητικών βιωμάτων. Δεν μου χαρίστηκαν. Δεν ήρθαν να με βρουν. Έφαγα παγωτό (fat free και με stevia αλλά παγωτό) για να διαπιστώσω για πρώτη φορά σε 30 χρόνια ζωής πως είναι άλλη φάση να τρως για απόλαυση και όχι από συνήθεια.

Γυρίζοντας από το camping κάνω συνειδητά την πρώτη μου παρασπονδία. Τρώω ένα κομμάτι καρπούζι κι επενδύω το χρόνο μου στις σκέψεις γύρω από το τι σημαίνει αποφασίζω να φάω κάτι που δεν επιτρέπεται, αλλά μπορώ να σταματήσω σε αυτό το ένα κάτι. Μερικές μέρες μετά η ζυγαριά μου κάνει το χατίρι και μου φέρνει το διψήφιο. Οκ. Party. Δε μπορώ να μιλήσω για όσα ένιωσα εκείνη την ημέρα. Τα πάντα ξαφνικά πήραν άλλη διάσταση. Η δύναμη που μπορείς να αντλήσεις από την επίτευξη ενός τεράστιου στόχου είναι απερίγραπτη. Λίγο μετά έρχεται και η δευτερότριτησυνειδητή παρασπονδία. Είχα πει πως θέλω να τελειώσω αυτό το ταξίδι χωρίς σταγόνα αλκοόλ – εγώ που έπινα ανέκαθεν και αρκετά – αλλά η χαρά μου ήταν τόσο μεγάλη που δύο βράδια ήπια από ένα δάχτυλο gin. Ένα ακόμη μάθημα για εμένα. Να ελέγξω κάτι που ποτέ πριν δεν είχα ελέγξει. Με το φόβο του ότι είναι πολύ εύκολο το ένα δάχτυλο να γίνει τρία, τέσσερα ποτά μέχρι να τελειώσει το καλοκαίρι έχω πιεί και δυόμιση ακόμη σφηνάκια τεκίλας στη μεγάλη χαρά των ξημερωμάτων που ζούσα. Απολάμβανα τόσο πολύ την καινούρια μου ζωή, τις νύχτες που τελείωναν το επόμενο πρωί, που κάτι που φάνταζε πριν πολύ δύσκολο, προσπάθησα να μπορέσω να το κρατήσω στο δικό μου χέρι. Δεν έχει σημασία πόσο βραστό κοτόπουλο έφαγα μετά από κάθε σφηνάκι. Σημασία είχε που μπορούσα να ελέγξω και να διαχειριστώ τις επιλογές μου.

Το φθινόπωρο με βρήκε να έχω κόψει τα πάντα για μία ακόμη φορά. Μέσα σε μία ατέρμονη ανυπομονησία για το τέλος, είχα αποκλείσει από τη διατροφή μου οτιδήποτε μπορούσε να με πάει έστω και μισή ώρα πίσω, για να διαπιστώσω έντρομη μία μέρα, πως όσο πιο πολλά είναι αυτά που στερούμαι (χωρίς να είναι και απαραίτητο) με τόσο μεγαλύτερη φόρα θα πέσω όταν θα πω ας δοκιμάσω. Τρώω το πρώτο μου μεγάλο χαστούκι σε αυτό το ταξίδι, διαπιστώνοντας πως δεν έχω δουλέψει αρκετά τα προβλήματα μου με το μέτρο. Πως πιέζοντας τα όρια μου τόσες πολλές φορές όλους αυτούς τους μήνες που πέρασαν, δεν κατάφερα να μάθω να ζω υπό περιορισμούς και πως συνέχιζα να είμαι καλή μόνο υπό απαγορεύσεις. Βρήκα χέρι για να πιαστώ. Για να βγω από την τρύπα που πήγα κι έπεσα κι έδωσα το χρόνο στον εαυτό μου να κάνει λάθη. Να φάω πολύ περισσότερο από αυτό που επιτρεπόταν σε συγκεκριμένη ποσότητα, μέχρι να φάω λίγο περισσότερο μέχρι να φτάσω να τρώω τόσο όσο επιτρεπόταν. Πέρασε ένας μήνας με πολύ μικρές απώλειες που στο τέλος του με βρήκε πιο δυνατή και πιο έτοιμη να αντιμετωπίσω αυτό το τόσο όσο που έπρεπε να βάλω στη ζωή μου πια.

1η Οκτωβρίου του 2017. Μακράν η μέρα μου. Η καλύτερη μέρα της χρονιάς που πέρασε. Μια από τις πιο δυνατές μέρες ολόκληρης της ζωής μου. Τον περασμένο Οκτώβριο είχα κατέβει στην πεζοπορία της παγκόσμιας ημέρας πρόληψης για τον καρκίνο του μαστού. Είχα περπατήσει το ένα από τα δύο χιλιόμετρα κι αυτό με τα βίας. Ήταν η στιγμή που έκλαψα και αποφάσισα πως πρέπει επιτέλους να κάνω κάτι για μένα. Ένα χρόνο μετά κάπου στα 40+ λιγότερα κιλά τρέχω τα 5 χιλιόμετρα με ένα τεράστιο χαμόγελο. Η μέρα μου τελειώνει με τον πιο παράδοξο τρόπο. Αλλά με έναν τρόπο που καθόρισε και το επόμενο διάστημα. Και με μία ακόμη διαπίστωση. Οι μέρες μου πια, μπορούν να περιέχουν τα πάντα. Τα πάντα όμως. Γιατί ζω. Γιατί μπορώ. Γιατί οι αντοχές μου είναι άλλες. Εντελώς διαφορετικές από αυτές που είχα συνηθίσει να έχω τα τελευταία 14-15 χρόνια.

Ο Νοέμβριος με βρίσκει να έχω μόλις γυρίσει από μία ακόμη εμπειρία. Ένα ταξίδι στη Ρουμανία που με έκανε να ζήσω τη μέρα που περπάτησα 22 χιλιόμετρα χωρίς να το καταλάβω. Γιατί μπορούσα. Γιατί όλα πια ήταν εύκολα. Γιατί τίποτα πια για να το κάνω δε χρειάζεται σκέψη. Σε αυτό το ταξίδι ήταν η πρώτη φορά που χάλασα τη διατροφή μου παρατεταμένα για τέσσερις ημέρες. Όλα ξεκίνησαν από ένα φαγητό της τοπικής κουζίνας που δοκίμασα. Και μιας και το δοκίμασα, είπα να φάω ότι μου είχε λείψει όλο αυτό τον καιρό. Συνειδητά. Παλεύοντας με το μέτρο αλλά χωρίς τύψεις για την απόφαση μου. Γύρισα ικανοποιημένη γιατί είχα καταφέρει να κρατήσω στο δικό μου χέρι τη σχέση μου με το φαγητό και τη ζυγαριά σταθερή. Το να επιστρέψω στο πρόγραμμα μου για μένα ήταν παιχνιδάκι. Ήξερα και πώς να το κάνω και το ήθελα και τόσο πολύ που ήταν πανεύκολο. Ο Νοέμβρης ωστόσο ήταν ένας πολύ δύσκολος συναισθηματικά μήνας. Είχα χάσει τις ισορροπίες μου στην προσωπική μου ζωή κι αυτό δυσκόλευε τη σχέση μου με το φαγητό. Πέρασα μέρες αφαγίας γιατί δεν είχα καμία όρεξη, για να ακολουθήσει μέρα που έφαγα και οι τύψεις με ξεπέρασαν τόσο που προτίμησα να βγάλω ότι είχα φάει. Τρομακτικό το συναίσθημα. Ο φόβος μου μεγάλος. Δε μπορούσα να αποδεχτώ τι είχα κάνει. Δεν είχα μάθει να έχω ενοχική σχέση με το φαγητό. Περνάει κι αυτό και μετά από όλα αυτά, 9 μήνες αφότου είχα ξεχάσει τι σημαίνει υπερφαγία, βρέθηκα εκτός ελέγχου να κάνω υπερφαγικά επεισόδια και να μη μπορώ να σταματήσω. Δεν ήξερα πως. Για πρώτη φορά δεν ήξερα πώς. Τρόμαξα γιατί οι ποσότητες που μπορούσα να καταναλώσω μετά από 50 χαμένα κιλά έμοιαζαν με αυτές του προηγούμενου χρόνου. Τα κατάφερα όμως και ξαναβρήκα τις ισορροπίες μου παρά την κινούμενη άμμο που συνέχιζα να περπατάω και για άλλη μία φορά πήρα το μάθημα μου. Αποδέχτηκα την κατάσταση μου για να μπορέσω να την προσπεράσω. Και τα κατάφερα μαθαίνοντας πως η αποδοχή κάθε πτυχής του εαυτού μου είναι καθοριστικής σημασίας για να ξεπεράσω κάθε εμπόδιο που θα συναντούσα.

Εν τω μεταξύ η ζωή μου άλλαξε για τα καλά. Ευτυχισμένη. Χαρούμενη. Ερωτευμένη. Με μένα πρώτα και πάνω απ’ όλα, αλλά και με έναν άνθρωπο που ήρθε για να με αλλάξει λίγο ακόμη. Τόλμησα να αφήσω την ευτυχία μου στα χέρια κάποιου άλλου, τόλμησα να εκφράσω όσα νιώθω. Να ανοίξω τα χαρτιά μου, να εμπιστευτώ και να ζητήσω να με εμπιστευτούν. Κι έτσι η ίδια η ζωή με εξέπληξε.

Και κάπως έτσι με βρίσκει αυτός ο χρόνος στο τελείωμα του, γεμάτη από νέες εμπειρίες. Γεμάτη από καινούριους φίλους και με μια μεγάλη αγάπη. Να έχω ζήσει στο έπακρο μέρες και νύχτες. Να έχω ξεχειλίσει από συναισθήματα. Να έχω ζήσει χιλιάδες στιγμές που μου έδωσαν πίστη και δύναμη. Να έχω πάρει άπειρα μαθήματα και κυρίως να έχω μάθει να με ακούω. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή πίεσης ή χαράς. Να έχω αλλάξει ριζικά. Πλέον 53 κιλά λιγότερη από όσα με βρήκε η περσινή αλλαγή του χρόνου. Μα και με μια ψυχή αλλαγμένη τόσο που κι εγώ απορώ. Χωρίς φόβους πια, με το ίδιο και ακόμη μεγαλύτερο πάθος για ζωή, έχοντας μάθει να μιλάω για μένα και να αφήνομαι. Έχοντας απέναντι μου έναν άνθρωπο που για 3 μήνες προσπαθούσα να μην ερωτευτώ ή αγνοούσα πως είχα ήδη ερωτευτεί να με κοιτάει στα μάτια και να μου μιλάει για ένα μαζί που έχει ο ένας τον άλλον παρά το οτιδήποτε δύσκολο πέρασε ή θα έρθει. Το κρατάω για να το ξαναπώ και μετά από μήνες, αλλά είναι ότι καλύτερο μπορούσε να μου συμβεί.

Πάντα έλεγα πως οι μέρες μου πρέπει να τελειώνουν με έναν τρόπο που θα λέω αν πεθάνω απόψε, έχω κάνει κι έχω νιώσει όλα όσα θα ήθελα ακόμη κι αν η λίστα μου έχει άλλα τόσα.

Μέσα στην ωραιότερη περίοδο της ζωής μου λοιπόν άγιε μου Βασίλη το μόνο που εύχομαι για τη νέα χρονιά είναι υγεία. Υγεία για να απολαύσω όσα κατάφερα. Γιατί σήμερα, τώρα πια έχω μάθει την ουσιαστική ερμηνεία της λέξης ευτυχία. Και εύχομαι και κάτι ακόμη αν και είναι στο δικό μου χέρι. Πολλές δυνατές στιγμές, γιατί αν όχι έτσι τότε πως;

Καλή Χρονιά! <3

 

Κατερίνα Χρήστιδου

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

TheBluez Guest

Αφήνω εδώ μια ιστορία, λίγες σκέψεις, δυο κουβέντες. Είμαι επισκέπτης, αναγνώστης, ένας φίλος, μια παρέα.
TheBluez Guest

Latest posts by TheBluez Guest (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *