Απωθημένο

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Και έτσι ξαφνικά μετά από 22 χρόνια τα αισθήματα που νόμιζες ότι ήταν τόσο καλά θαμμένα, ξαναβγαίνουν στην επιφάνεια της ψυχής.

Ένα αίτημα φιλίας που δεν περίμενες πότε ότι υπάρχει περίπτωση να γίνει, σου ξυπνάει αναμνήσεις και σε πλημμυρίζει με αρώματα και μνήμες τόσο όμορφες και τόσο γλυκές. Και βλέπεις την φωτό προφίλ και η καρδιά χτυπάει σε ρυθμούς τρελούς και το κάνεις αποδοχή με φόβο και πάθος. Ένας «φίλος ήρθε απόψε απ τα παλιά, φορτωμένος με χιλιάδες αναμνήσεις. …».

Και ξεκινάνε τα μηνύματα. Αθώα στην αρχή για να μάθουμε τα νέα ο ένας του άλλου, τα νέα από φίλους που μπορεί να έχουμε δει ή να έχουμε ακούσει και κάπου εκεί ανακουφίζεσαι. Ευτυχώς σκέφτεσαι δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Ευτυχώς. Γιατί δεν θα’ ξερες πως να το αντιμετωπίσεις. Όχι τώρα που τα πράγματα στο σπίτι είναι κάπως. Όχι τώρα που όλα είναι σε τεντωμένο σχοινί και προσπαθείς να κρατήσεις τις ισορροπίες.

Βράδυ Σαββάτου που είσαι μόνη γιατί ο σύζυγος για μια ακόμη φορά έχει κανονίσει και έχει βγει με αντροπαρέα και έχεις λιώσει στο φατσοβιβλίο για να ηρεμήσεις και να χαλαρώσεις, ακούς τον ήχο του messenger και βλέπεις μήνυμα του. «Πως και μέσα τέτοια ώρα;», «Χαλαρώνω», «Μόνη;». «Ναι….Καληνύχτα πάω για ύπνο».
Κάτι σε κρατάει από το να συνεχίσεις την συζήτηση. Κάτι πλανιέται ή και πάλι όχι, μπορεί να είναι η ιδέα σου.

Την άλλη μέρα σε άσχετη στιγμή, ένα καινούργιο μήνυμα. Για κάποιο λόγο φοβάσαι να το ανοίξεις και τελικά έχεις δίκιο. «Να ξέρεις σε σκέφτομαι συνέχεια». Από την στιγμή που σε βρήκα στο Facebook μόνο εσένα έχω στο μυαλό μου». Και δεν ξέρεις τι να κάνεις. Ή μάλλον ξέρεις τι πρέπει να κάνεις αλλά δεν θέλεις. Μετά από πολύ καιρό κάποιος δείχνει ενδιαφέρον για σένα και σου αρέσει. Δεν απαντάς ποτέ αλλά αυτός συνεχίζει. Κι εσύ εκεί να τα διαβάζεις χωρίς ποτέ να απαντάς και σιγά σιγά όλο αυτό σου αλλάζει τη διάθεση. Σε κάνει να χαμογελάς πιο πολύ στη διάρκεια της μέρας όταν τα σκέφτεσαι και να κοιμάσαι πια πιο ήρεμα τα βράδια. Και εν μέρει έχεις κοιμίσει την συνείδησή σου ότι δεν κάνεις τίποτα κακό αλλά ο άγγελος στον ώμο σου, σου ψιθυρίζει ότι είναι ΛΑΘΟΣ όλο αυτό. Λάθος για τον σύζυγο, λάθος για αυτόν που τα μηνύματα του γίνονται ολοένα και πιο τολμηρά, λάθος για τη γυναίκα του. Λάθος, λάθος, λάθος.

Κι όμως εσύ θες να το ζήσεις έστω κι έτσι. Θες να νιώσεις και πάλι επιθυμητή έστω και πίσω από μια οθόνη ενός υπολογιστή. Είπαμε η συνείδηση κοιμάται. Και ένα βράδυ παίρνεις την απόφαση να απαντήσεις. Ένα βράδυ αργά που όλοι στο σπίτι κοιμούνται κι εσύ έχεις βάλει κρασί να πιεις και οι αναστολές έχουν πάει βόλτα. Και ζεις… Ω ναι πίσω από μια οθόνη υπολογιστή. Ζεις κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό, κάτι τολμηρό κάτι που ποτέ δεν θα τολμούσες στην πραγματική ζωή.

Μιλάτε συνέχεια στην διάρκεια της ημέρας, με μικρά μηνύματα χωρίς ίχνος ερωτισμού και τα βράδια όταν όλοι κοιμούνται εσείς εκεί. Να μιλάτε με μηνύματα γεμάτα ερωτόλογα και πάθος. Και οι μέρες περνούν και εσύ ζεις στον φανταστικό κόσμο που έχεις φτιάξει για σένα και γι αυτόν.

Και ξαφνικά μια μέρα η συνείδηση ξυπνά και ξυπνάς κι εσύ. Και ξαφνικά μια μέρα νιώθεις τέτοια λύπηση για τον εαυτό σου που σε τσακίζει. Τέρμα πια τα μηνύματα, τέρμα όλα. Απλά ζητάς και πια απαιτείς να σταματήσει όλο αυτό, πριν ξεφύγει η κατάσταση και πληγωθούν άνθρωποι που δεν φταίνε σε τίποτα. Το μόνο που κρατάς είναι ένας ακόμα “φίλος” στο Facebook για να μπορείς έστω να τον βλέπεις.

Και το απωθημένο της νιότης σου παραμένει απωθημένο για πάντα.

E.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook