April

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Είπα να γράψω και εγώ την ιστορία μου. Δεν είναι 500-800 λέξεις. Δεν με νοιάζει αν θα δημοσιευθεί. Απλά ήθελα να τα πω.

Από μικρή ανεξάρτητη και φευγάτη ποτέ δεν ήθελα να παντρευτώ. Ποτέ δεν ήθελα να κάνω παιδιά. Μέχρι που γνώρισα εκείνον. Δεν τον ερωτεύτηκα απο την αρχή. Αλλά με κέρδισε με τον καιρό. Μαζί του ένιωσα ασφάλεια και θέλησα να κάνω όλα εκείνα που σνόμπαρα. Όλα εκείνα που θεωρούσα ότι δεν ήταν για μένα! Καλά λένε πως ότι κοροϊδεύεις το λούζεσαι!

Έμεινα έγκυος σχετικά γρήγορα και πέρασα μια καλή εγκυμοσύνη. Άγχος, χαρά, ετοιμασίες, μα πιο πολύ αυτή η γλυκιά προσμονή να δω το μικρό ανθρωπάκι που «έφτιαχνα»! Είχα ΠΗΤ 14-06-2013 και μπήκα για πρόκληση τοκετού με χαμόγελο. Τίποτα δεν προμήνυε εκείνο το λαμπερό πρωινό του Ιούνη αυτό που θα ακολουθούσε. Και κάπου εδώ να σας πω βέβαια πως η ιστορία μου θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί σπλάτερ αν αναλογιστώ το αίμα που υπήρχε. Πάνω στο γιατρό. Πάνω στη μαία. Γενικά στο δωμάτιο. Αίμα δικό μου. Θα μπορούσα να είμαι πρωταγωνίστρια στο greys anatomy. Θα έπαιζα καλύτερα την april θαρρώ. Κατάλαβες γιατί;

Ώ ναι η καισαρική μου έγινε χωρίς νάρκωση!

Τώρα που το ξανασκέφτομαι μπαααα δεν θα ήμουνα καλή. Γιατί εγώ δεν θα φώναζα έτσι. Βασικά δεν φώναξα. Δεν ούρλιαξα. Γιατί δεν ούρλιαξα;
Ίσως αν το έκανα ο πόνος να ήταν λιγότερος. Ίσως αν το έκανα να καταλάβαινε και ο γιατρός ότι κάτι δεν πάει καλά.

Ούσα έγκυος αναρωτιόμουν πότε θα νιώσω μάνα. Σαν όλες τις έγκυες χάιδευα την κοιλίτσα μου και της μίλαγα αλλά δεν το ένιωθα ακόμα. Η μαμά μου μάλιστα μου έλεγε ότι μάνα θα νιώσω όταν αντικρίσω το μωράκι μου για πρώτη φορά. Ούτε καν!

Η στιγμή που ένιωσα μάνα ήταν παγωμένη και κοφτερή. Σαν το νυστέρι στο δέρμα μου. Το πρώτο, αχ εκείνο το πρώτο κόψιμο. Και το δεύτερο και το τρίτο. Έσφιγγα τα δόντια και δεν μίλαγα Δεν σάλευα ούτε τα βλέφαρα. Είχα κολλήσει το βλέμμα στην πίεση και στους σφυγμούς. Μην ανέβουν.

Κάτσε ήρεμη μου έλεγα. Δεν πονάς! Δεν σε σφάζουν! Το μόνο που μέτραγε ήταν να προλάβεις να βγεις εσυ, καρδιά μου. Υπέμεινα τον πόνο. ΤΟΝ πόνο. Να σε τραβάνε βίαια από μέσα μου.

Και όταν σε έβγαλαν ένα κενό. Ένα κενό στο μυαλό. Ένα κενό στο κορμί. Εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να κλάψεις. Μέχρι που άκουσα το κλάμα σου. Σαν να μίλησες θαρρώ. Εδώ είμαι μανούλα.

Η νάρκωση με έπιασε αργότερα στο ράψιμο αλλά πλέον δεν είχε σημασία. Γιατί εσύ ήσουν εδώ! Ευχαριστώ το Θεό που μου έδωσε δύναμη και άντεξα να σε γεννήσω!

 

Μάγια

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook