ΑΡΕΝΑ

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Πως βρέθηκες εδώ; Θυμάσαι; Όχι; Ναι; Δεν έχει σημασία τώρα πια! Η ώρα πλησιάζει! Το νιώθεις, το ακούς, το μυρίζεις, το γεύεσαι! Κάθε αίσθησή σου είναι σε πλήρη διαύγεια και η αδρεναλίνη, ω ναι αυτή η μαγική ουσία, σου έχει κυριεύσει νου και σώμα έτσι ώστε να νιώθεις ήδη το αστρικό σου σώμα εκτός! Μια στιγμή όμως, πάρε μια ανάσα. Έτσι! Βάστα! Άκου! Κοίτα γύρω σου στο κελί, δεν είσαι μόνος σου! Όλα τα αγρίμια πριν τη μάχη έχουν το ίδιο βλέμμα. Νομίζεις πως σε κοιτούν, αλλά το μόνο που κοιτούν είναι το κάγκελο που τους κρατά κλειδωμένους. Νομίζεις πως σε ακούν, αλλά το μόνο που ακούν είναι ο ήχος του αλαλάζοντα κυμβάλου. Χώνεις το πρόσωπό σου μέσα στα χέρια σου σε απόγνωση. Δε νιώθεις έτοιμος, πως θα ριχτείς στη μάχη απροετοίμαστος; Πως θα κερδίσεις όλους αυτούς τους ορκισμένους εχθρούς σου; Ποια δύναμη μέσα σου θα σε κρατήσει και αυτή τη φορά ζωντανό, όρθιο; Δεν είναι η πρώτη σου, αλλά μπορεί να είναι η τελευταία σου.

Οι ιαχές του φιλοθεάμων κοινού σας είναι τόσο δυνατές που τρίζουν τα θεμέλια των κελιών σας, τα τύμπανα δεν σταματούν να χτυπούν με λύσσα και ο κόσμος εκεί έξω σας περιμένει. Δεν περιμένουν τίποτα από εσάς. Αυτό όμως που περιμένουν είναι ένα καλό θέαμα! Ένα όχι ότι κι ότι θέαμα, ένα θέαμα με τις σάρκες να σκίζονται από το κόκαλο, με αίματα που θα βγαίνουν πίδακες μέσα από το σώμα σας, με δόντια που θα πετιόνται αλλά αυτοί θα τρέχουν για να τα μαζέψουν από κάτω σαν αδηφάγα σκυλιά, και που μετά θα τα περνάνε κολιέ και θα καμαρώνουν με τα μικρά «σωματικά» σας λάφυρα από τη μάχη που εσείς δώσατε σώμα με σώμα. Δεν είστε τίποτα για αυτούς. Ή μήπως τελικά είστε; Ω, ανόητοι που είστε! Φυσικά και είστε! Είστε η τροφή τους. Ζούνε από σας, τζογάρουν στα κορμιά σας, οι γλώσσες τους αλειμμένες αλάτι και λεμόνι είναι εκεί, παραμονεύουν στις σκιές μόνο για να γλύψουν λίγο τις πληγές σας και να σας δουν πόσο πολύ θα πονέσετε μετά από αυτό, αυτή είναι η καύλα τους, αυτή είναι η μοναδική τους ευχαρίστηση. Και όταν πέσετε κάτω νεκροί και αποκαμωμένοι από τον αγώνα σαν ύπουλα όρνεα θα πέσουν απάνου σας να ρουφήξουν κάθε ρανίδα αίματος, ιδρώτα και σπέρματος που έχετε μέσα σας. Γιατί οι θεατές σας όχι δεν έχουν ψυχή ,την πούλησαν στο γερο-διάβολο για να μπορέσουν να πάρουν το πολυπόθητο εισιτήριο για να παρακολουθήσουν την Αρένα.

Εσύ που είσαι στα κελιά μαζί με τους άλλους απλά την πάτησες. Η καργιόλα η ζωή σου την έπαιξε και εσύ τώρα στέκεσαι μαζί με τους άλλους ματωμένος, κουρασμένος και χαμένος. Καλείσαι να σκοτώσεις το διπλανό σου για να επιβιώσεις άλλη μία μέρα στην Αρένα. Δε θέλεις να προσφέρεις καμία ευχαρίστηση στις ύαινες που σε περιμένουν αλαλάζοντας το όνομά σου έξω από το κελί σου, αλλά τίποτα άλλο δεν σου έχει μείνει να πολεμήσεις, από την ψυχή σου. Εσύ δεν την πούλησες και αρνείσαι να την πουλήσεις κάθε φορά που έρχεται ο σακάτης να σου την παζαρέψει για ένα ψωροεισητήριο. Είσαι πεισματάρης, αυτό είσαι, ένας καργιόλης πεισματάρης! Δε θες την ευκολία σου, θες να υποφέρεις γιατί σκοπεύεις να κατοσταρήσεις τις νίκες σου. Τότε και μόνο θα αφεθείς ελεύθερος ,θα υψώσεις το ανάστημά σου και θα ελευθερωθείς ως άλλος Προμηθέας από τα δεσμά σου.

Να’ σαι λοιπόν έτοιμος τελικά. Αυτός θα είναι ο 100ος σου αγών. Ο σακάτης είναι έξω από το κελί σου, όπως κάθε φορά και σε κοιτάζει λάγνα. Σε θέλει διακαώς πια. Το χαμόγελό του σκληρό, μέσα από το στόμα του βγαίνουν φίδια ,το ανοίγει να σου μιλήσει και το δηλητήριό του ξεχύνεται άβυσσος μέσα από αυτό. Τα μάτια του δυο κόχες πια μαύρες που πλέουν σε βάρκες κόκκινες σα της φωτιάς τα βάθη. Η προσφορά του είναι σχεδόν δελεαστική. Θα είσαι κοντά του, θα τρως τα καλύτερα πτώματα, θα γλύφεις τα καλύτερα αιδοία, θα έχεις ότι θες αρκεί να δεχθείς το εισιτήριο με ένα μικρό μόνο αντάλλαγμα… τι άλλο; Την ψυχή σου.

Το σκέφτεσαι. Δεν είναι κι άσχημα, μήπως δεν κουράστηκες όλο αυτόν τον καιρό; Πόσες φορές νόμισες ότι θα γινόσουν τροφή; Πόσες φορές μπήκες στο παραπέντε πριν κλείσει η καγκελόπορτα του κελιού σου και ακουστεί ο ήχος της σάλπιγγας των Αγγέλων;
Σε έχει σχεδόν αγκαλιάσει ο σακάτης νομίζοντας ότι σε έπιασε στον ύπνο, νομίζοντας ότι επιτέλους έγινες δικός του, γιατί μια τέτοια ψυχή αξίζει πολλά για εκείνον.

Ξύπνα! Βιάσου! Γιατί μόλις τα κύμβαλα πάψουν ο αγώνας ξεκινά και πρέπει να μπεις μέσα.
Σηκώνεις το βλέμμα σου, είναι σκοτεινά ήρεμο. Ο κύβος ερρίφθη. Ο σακάτης δεν μπορεί καν να σε αγγίξει και καθώς η απόφαση καίει πάνω στο κορμί σου, αυτός έχει ζαρώσει δίπλα σου ουρλιάζοντας χωρίς φωνή με πρόσωπο μία μάσκα από άτριχο ροζιασμένο δέρμα που έχει καεί. Μία φορά ακόμη είπες στο εαυτό σου, όπως κάθε φορά, η ψυχή σου αξίζει πολλά περισσότερα από αυτά που της προσέφεραν και για αυτά θα παλέψεις μέχρι να λευτερωθείς.

Σήκωσε στιβαρά το σπαθί σου. Τα κύμβαλα έπαψαν, τα κελιά άνοιξαν. Εμπρός τι περιμένεις;
Τίποτα. Και έτσι μπήκες μέσα με ορμή, αποφασισμένος, χωρίς φόβο και σάρωσες. Δε σου άρεσε να θερίζεις τους ανθρώπους σα στάχυα που πέφτουν, χωρίς ίχνος δισταγμού, δε σου άρεσε να ουρλιάζει ξετρελαμένο το κοινό σου το όνομά σου, δε σου άρεσε που για να λευτερωθείς έπρεπε να δρέψεις τόσες ψυχές..
Όμως σου κληρώθηκε πριν καιρό ο δρόμος σου και όσο σκληρό και αν είναι εσύ πάντα θα προτιμάς την Αρένα.. μέχρι το τέλος …

“…It is not the critic who counts; not the man who points out how the strong man stumbles, or where the doer of deeds could have done them better. The credit belongs to the man who is actually in the arena…”(Theodore Roosevelt)

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook