TheBluez.gr » 🤣 The FunnyBluez » Ασφαλιστικών Ταμείων το ανάγνωσμα

Ασφαλιστικών Ταμείων το ανάγνωσμα

Ως γνήσια εργασιομανής και φύσει επιχειρήν, μετρώ κάμποσα χρονάκια ως ασφαλισμένη στο ν φορέα ελεύθερων επαγγελματιών. Είκοσι τρία συναπτά έτη ανελλιπούς αφαίμαξης και τελικά σήμερα ήγγικεν η ώρα που έπεσα και εγώ όπως χιλιάδες άλλοι καθημερινώς στην ανάγκη του ασφαλιστικού μου φορέα.
Δεν ήθελα να τους πάρω λεφτά. Προς Θεού.
Χρόνια τώρα παρότι πληρώνω τις εισφορές μου, που είναι κάτι παραπάνω από υψηλές, προτιμώ για χάριν ευκολίας κ αποφυγή ταλαιπωρίας, ό,τι ιατρικό χρειάζομαι να το πληρώνω ιδιωτικά. Ένα ρημάδι χαρτί ήθελα μονάχα. Μια βεβαίωση για επέκταση δραστηριοτήτων. Δηλαδή να τους δίνω από δω και πέρα έξτρα χρήματα. Ζεστά. Δουλεμένα με κόπο και χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα εδώ που τα λέμε, μιας και το να χρησιμοποιήσεις τις υπηρεσίες που σου παρέχουν εγκαίρως και όταν πραγματικά τις χρειάζεσαι, μοιάζει με ιστορία που διαδραματίζεται σε κάποιο σύμπαν του Τόλκιν.
Γενικά φημίζομαι για την υπομονή μου σε ότι αφορά τις δημόσιες υπηρεσίες. Δεν με νοιάζει η χαρτούρα, δεν αγκομαχώ στις ουρές. Όλα αυτά βέβαια όταν είναι στο πλαίσιο του λογικού. Πάω λοιπόν που λέτε, εν έτει 2018 στο εφκα-τεβε-οαεε (δεν μπορώ πια να παρακολουθώ τις αλλαγές στο όνομα, νισάφι!). Κέντρο Αθήνας. Μεγάλο δηλαδή, με χιλιάδες υπαγομένους. Μπαίνω 9 και μισή το πρωί. Χωρίς να έχω καν πιει καφέ. Κρατήστε το αυτό, έχει σημασία. Τρία γκισέ που εξυπηρετούν βεβαιώσεις και ρυθμίσεις. Ωραίαααα λέω. Αμ δε! Αυτόματα τα δύο γκισέ κλείνουν – Οκ το ένα από όσο είδα μετά εξυπηρετούσε με παραδόσεις χαρτιών. Ουσιαστικά ένα έμενε για να εξυπηρετεί όσους έπαιρναν νούμερα. Παίρνω το 9. Τέλεια. Ναι; όχι! Είχαν ήδη δοθεί τα πρώτα 140 και ξανά άρχιζε η αρίθμηση από την αρχή! Κάθομαι και περιμένω. Ο Ιώβ με ξανθό μπουκλέ μαλλί, τα είπαμε αυτά. Έχει πάει ήδη 11.00. Ακόμα είναι στο 19. Καλώς εχόντων των πραγμάτων θα εξυπηρετηθώ μια βδομάδα μετά το Πάσχα. Έχουμε ακόμα Φλεβάρη.

Παρατηρώ τους υπαλλήλους. Η πέρα δεξιά υπάλληλος έχει ένα ακουστικό στο αυτί. Πλησιάζω και ακούω να δίνει με λεπτομέρειες συνταγή για τα τέλεια μπιφτέκια. Σημειώνω τα υλικά και πάω στον διπλανό υπάλληλο. Αυτός μοιάζει να συμπληρώνει έντυπα μετά μανίας. Σκύβω προς το μέρος του μόνο και μόνο για να ανακαλύψω πως είναι δελτία του ΠΑΜΕ στοίχημα. Έχω ένα σιγουράκι για το βράδυ αλλά δεν του το λέω του μπούστη. Όλοι οι υπόλοιποι υπάλληλοι πράγματι εργάζονται. Παραβλέπω το γεγονός ότι από τα 13 γκισέ, εξυπηρετούν μόλις τα έξι και συνεχίζω να παρακολουθώ τους εργαζομένους. Το μηχάνημα που βγάζει τους αριθμούς προτεραιότητας μας έχει προ πολλού αφήσει χρόνους έτσι φωνάζουν οι ίδιοι τον εκάστοτε αριθμό που θα εξυπηρετήσουν. Με ελαφρές παραλλαγές όμως, καθώς μόλις μπήκε από την πόρτα ο μπατζανάκης της υποδιευθύντριας και μια καβλίτσα που γουστάρει ο γκισέ νούμερο 4 οπότε και τους φωνάζουν να εξυπηρετηθούν εκτός σειράς για να μην περιμένουν. Κοιτώ στον τοίχο. Ένας μεγάλος πίνακας γράφει «με σεβασμό στον ασφαλισμένο του οαεε, Γεράσιμος τάδες, διοικητής» παίρνω ένα μαρκαδοράκι, πάω από κάτω και γράφω «μας τρολάρεις Γερασιμάκο Ε;».

Ένας κύριος με ένα μωράκι σε καρότσι ζητάει εκτός σειράς μια πληροφορία. Η υπάλληλος τον καντηλιάζει και τον στέλνει να περιμένει στην ουρά. Δυο ώρες μετά του λέει ότι υπάγεται σε άλλο οαεε, να πάει εκεί. Πάω διακριτικά και φτύνω μέσα στον καφέ της.

Από δίπλα ο μοναδικός ταμίας του ορόφου σταματά και κλείνει το ταμείο για διάλειμμα. Παίρνω το πακέτο του και βάζω μέσα στα τσιγάρα του στρακαστρούκες. Πάντα να έχετε πρόχειρες μερικές παιδιά. Δεν ξέρετε πόσο χρήσιμες είναι. Ο γεράκος στο γκισέ 12 μόλις πληροφορείται ότι εδώ και 64 νούμερα περίμενε σε λάθος σειρά και ότι το γκισέ που θα έπρεπε κανονικά να περιμένει έκλεισε νωρίτερα σήμερα πριν μόλις 5 λεπτά για αδιευκρίνιστους λόγους.

Σαν από θαύμα βρίσκομαι επιτέλους μπροστά στο γκισέ. Ο τύπος όμως μου λέει ότι σε λίγο κλείνουν και δεν προλαβαίνει να με εξυπηρετήσει. Δεν έχω λέει και κάποια χαρτιά. Στην ερώτηση που να ξέρω ποια χαρτιά ήθελαν, απαντούν ότι όφειλα να πάρω τηλέφωνο. Έχω εδώ και δύο βδομάδες που καλώ κάθε μέρα και μετά από μισάωρο έκλεινε η γραμμή. Δεν είναι δικό μου θέμα λέει ο τύπος. Του χώνω ένα δεξί κροσέ μέσα από την τρύπα στο τζαμάκι που τον βρίσκει στη μελιτζανοειδή μύτη του. Αρχίζω να ουρλιάζω ότι τους πληρώνω το ένα τρίτο των εσόδων μου, γι’ αυτό επιθυμώ, μάλλον απαιτώ, να με εξυπηρετεί άψογα και ευγενικά ως υπάλληλος όλων μας εκεί μέσα. Γελάει με θράσος μέσα στα μούτρα μου και μου λέει πως για τα παράπονα μου να απευθυνθώ στον προϊστάμενο, -ο οποίος λείπει σε άδεια- και ήδη περιμένουν 20 άτομα έξω από το γραφείο του προσωρινού αντικαταστάτη του. Βγάζω τη γόβα (γιατί είχα ντυθεί κιουρία αφού είχα να κάνω με δημόσια αρχή μη χε) και με το τακούνι προσπαθώ να θρυμματίσω το τζάμι ώστε να έχω πρόσβαση στην καρωτίδα του και να του δείξω με την ευγένεια που με χαρακτηρίζει, που θα του χώσω τις συμβουλές του για τα παράπονα μου. Πριν προλάβω να διαλύσω τον γυάλινο τοίχο που μα χωρίζει, νιώθω δύο φουσκωτούς να με πιάνουν αλά μπρατσέτα κ να με σβαρνίζουν προς την έξοδο. Τα πλήθη των ασφαλισμένων χειροκροτούν με φρενήρη ρυθμό και εγώ αλαλιάζω «τη βεβαίωση μου ρε καριόληηηηη». Στα δεξιά μου βλέπω με την άκρη του ματιού τον Μάικλ Ντάγκλας όπως ήταν στο σκυλίσια ημέρα να μου κάνει το σήμα της νίκης και να μου πασάρει στη χούφτα μια χειροβομβίδα. Του χαμογελώ σαρδόνια, τραβώ την περόνη με τα δόντια και τη πετώ μέσα από τα γκισέ.

Καμπούυυυμμ.

Πονώ παντού. Βρίσκομαι πεσμένη στο πάτωμα μέσα σε μια λίμνη υγρού. Συνειδητοποιώ ότι είναι το σαλάκι που μου έχει τρέξει καθώς αποκοιμήθηκα στην καρέκλα και έπεσα στο πάτωμα. Όλα τα γκισέ έχουν κλείσει. Μια κύρια με ακουστικά, καθαρίζει τραγουδώντας. Κοιτώ τριγύρω. Κάποιος μου βούτηξε το χαρτάκι! Προφανώς αυτό είναι το τίμημα που πληρώνω για τα δολοφονικά μου ένστικτα. Ας είναι.. Θα ξανάρθω αύριο πάλι μπας και εξυπηρετηθώ. Να θυμηθώ μόνο να έχω φάει πιο ελαφριά την προηγούμενη και να έχω κοιμηθεί καλά.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Κέλλυ Σ.

-que serra-
Αν οι λέξεις ήταν σάρκα θα ήταν ο ένας και μοναδικός αδιαφιλονίκητος εραστής που θα διάλεγα. Αν ήταν τόπος θα έχτιζα εκεί το τσαρδί μου και δεν θα επιθυμούσα ποτέ να ταξιδέψω οπουδήποτε αλλού. Αν ήταν γεύση θα έτρωγα ώσπου να ξεχειλίσω. Ευτυχώς θεοί! Οι λέξεις είναι λέξεις και έτσι μπορώ να προσπαθώ που και που να τις τιθασεύω αντί αυτές να με ελέγχουν.
Κέλλυ Σ.

Latest posts by Κέλλυ Σ. (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *