Aτέλειες

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

 

Στο καπώ του αυτοκινήτου μου υπάρχει ένα μεγάλο μπάλωμα από σκουριά. Σκούρο καφέ, δεσπόζει αγέρωχα σε ευκρινές σημείο με ασημί φόντο. Πριν δύο χρόνια το πήγα στο μηχανικό μου να το φτιάξει και αφού το έτριψε, του έριξε ένα ασημί σπρέι από πάνω (καμία σχέση με την απόχρωση του αυτοκινήτου, έπαθα σοκ όταν το είδα) με αποτέλεσμα να συνεχίσει να μαδάει το χρώμα γύρω από το σημείο που έφτιαξε. Το αποτέλεσμα φαντασμαγορικό. Όποιος το βλέπει μου το επισημαίνει πάντα με την παρατήρηση «Πωωω πως είναι έτσι το αυτοκίνητο; Μα καλά, γιατί δεν κάνεις κάτι γι’ αυτό;»

Όταν αγόρασα το αγοράκι μου (όπως το αποκαλώ χαϊδευτικά, πάντα είχα «αγόρια» αυτοκίνητα για κάποιο λόγο) από έναν αγαπημένο άνθρωπο σε εξευτελιστική τιμή πρόσεξα αμέσως ότι είχε ένα πρόβλημα με το χρώμα του. Κάποιο κατασκευαστικό λάθος ανάγκαζε το χρώμα του να πεταχτεί σε κάποια σημεία με αποτέλεσμα να φτάσει τώρα που το έχω εγώ να έχει τα μπαλώματα από σκουριά.

Το φιλαράκι μου είναι ένας ήρωας. Τέσσερα χρόνια τώρα δεν έχει παρουσιάσει κανένα μηχανολογικό πρόβλημα και είναι πάντα εκεί έτοιμο να με ταξιδέψει όταν με πιάνουν τάσεις φυγής και θέλω να βρεθώ σε θάλασσα ή βουνό, έχει σταθεί σιωπηλός παρατηρητής των δακρύων μου μετά από πόνους και απογοητεύσεις, συμμετέχει με χαρά όταν βάζω δυνατά μουσική και τρέχω στην εθνική και είναι πάντα πρόθυμο να πάρει μέρος στις παιδιάστικες κόντρες που κάνω στο δρόμο με σταθερότητα και ασφάλεια. Είναι ό,τι καλύτερο έχω στη ζωή μου, μετά τους αγαπημένους ανθρώπους μου. Κι ας είναι εξωτερικά «άσχημο» όπως το έχουν χαρακτηρίσει.

Σε μία κοινωνία όπου έχει καθιερωθεί η τελειότητα, άψυχα αλλά και έμψυχα όντα όπως εσύ κι εγώ αγωνιζόμαστε να επιβιώσουμε προσπαθώντας να ακολουθήσουμε αυτή τη νόρμα. Ο,τιδήποτε ατελές κατακρίνεται και περιθωριοποιείται ενώ το όμορφο, το τέλειο κερδίζει πάντα το θαυμασμό και την εκτίμηση. Εντυπωσιακές γυναίκες και άντρες κερδίζουν στο στίβο της ζωής ενώ στο κατόπι τους ακολουθούν μέτριοι εμφανισιακά άνθρωποι που αγωνίζονται να επιβιώσουν με μόνο όπλο, αν το διαθέτουν κι αυτό, έναν υπέροχο εσωτερικό κόσμο.

Πρόσφατα έγινε χαμός στο διαδίκτυο με το καυστικό, ερειστικό και, κατά τη γνώμη μου, ρατσιστικό ποστ Θεσσαλονικιού, ο οποίος θεωρεί ότι χαλάνε την αισθητική του οι αγύμναστες γυναίκες με τα ζελεδένια από την κυτταρίτιδα σώματα που, χωρίς ντροπή, φοράνε το μπικίνι τους και λιάζονται στην παραλία δίπλα του έχοντας άγνοια της κάκιστης ημίγυμνης όψης τους. Ο συγκεκριμένος τύπος, ηλικίας γύρω στα σαράντα, περίτρανα υποστήριξε με ύφος καρδιναλίων σε όλα τα ΜΜΕ, μετά το σάλο που δημιουργήθηκε από το ποστ του, ότι ήταν μια χιουμοριστική δημοσίευση χωρίς καμία καυστικότητα και ρατσισμό και δεν μετανιώνει σε τίποτα αλλά όλοι εμείς έχουμε το πρόβλημα που δεν καταλάβαμε το… χιούμορ του.

Δεν είναι, δυστυχώς, ο μόνος. Χιλιάδες άντρες και γυναίκες κατακρίνουν καθημερινά τους ανθρώπους που είναι διαφορετικοί από αυτούς, ανθρώπους με σωματικές ατέλειες που απέχουν παρασάγγας από το πρότυπο της τελειότητας. Έχω γυναίκες συναδέλφους, ο οποίες, παρά τη μέτρια εμφάνιση τους, στην πρώτη ευκαιρία θα πουν για τη συνάδελφο του άλλου γραφείου: «Για ποια λες ρε συ; Εκείνη με την τεράστια κωλάρα που φοράει τα κολλητά ρούχα;» «Ποια μωρέ; Τη χοντρή λες;» «Αναφέρεσαι σ’ αυτή με τη μυταρόνα ή στην άλλη με τα στραβά δόντια;» Η γυναίκα με τα παραπάνω κιλάκια θα χαρακτηριστεί θεόχοντρη ενώ ο άντρας μετρίου αναστήματος θα γίνει ο στούμπος. Σε συζήτηση μαζί τους γιατί το κάνουν αυτό θα δηλώσουν κατηγορηματικά ότι δεν τους κρίνουν, αυτοί ΠΟΤΕ δεν κρίνουν, απλά οι άλλοι είναι έτσι, πως αλλιώς να τους περιγράψουν. Ναι, αυτό δηλώνουν.

Έχοντας ζήσει σε μία κοινωνία που ανέκαθεν υποστήριζε ότι το πάχος είναι ασχήμια και η χάλια εμφάνιση κλείνει όλες τις πόρτες που θα μου ανοίξει η ζωή και αντιδρώντας εκ φύσεως σ’ αυτή την πεποίθηση, φρόντιζα να αποδείξω (λανθασμένα ίσως γιατί εγώ πλήρωνα το τίμημα μετά) ότι η εξωτερική εμφάνιση δεν μετράει. Έχοντας πάρει και χάσει αμέτρητα κιλά όλα αυτά τα χρόνια, έχω αντιμετωπίσει πεποιθήσεις που μου δημιούργησαν ανασφάλεια για την εξωτερική μου εμφάνιση, δέχτηκα κακεντρεχή σχόλια που με έκαναν να σκύψω το κεφάλι και να πληγώσω ακόμα περισσότερο την αυτοεκτίμηση μου και πάλεψα για να δείξω στον κόσμο ότι είμαι ένα υπέροχο πλάσμα ακόμα και με παραπάνω κιλά. Έπρεπε να φτάσω γύρω στα 35 για να καταλάβω ότι το μυστικό σ’ αυτή τη ζωή είναι να αποδεχτώ ότι ποτέ δεν θα αποκτήσω επίπεδη κοιλιά και λεπτή μέση αφού τα γονίδια μου δεν το έχουν, τι να κάνουμε, αλλά θα είμαι πάντα μία γυναίκα με «τονισμένη θηλυκότητα» και να μάθω (ακόμα κι αν μερικές φορές πέφτω ψυχολογικά, άνθρωπος είμαι κι εγώ) να αγαπώ τον εαυτό μου για όλα αυτά τα χαρίσματα που διαθέτει η ψυχή μου και με κάνουν διαφορετική και υπέροχη.

Εσύ λοιπόν που έχεις στραβά δόντια, εσύ που έχεις παραπάνω κιλά από το κανονικό, εσύ με την φαλάκρα, εσύ με το πλαδαρό, γεμάτο κυτταρίτιδα σώμα, εσύ ο κοντός, η πολύ ψηλή, ο λιγότερο προικισμένος, εσύ λοιπόν θυμήσου ότι η τελειότητα βρίσκεται μέσα σου κι αυτό δεν πρόκειται ποτέ κανείς να σου το πάρει. Το έχεις αποκτήσει επάξια γιατί είσαι μοναδικός έτσι ακριβώς όπως είσαι αυτή τη στιγμή και για πάντα. Και μάθε να ψάχνεις αυτούς τους ανθρώπους γύρω σου που αναγνωρίζουν την τελειότητα σου. Ψάξε, υπάρχουν και είναι πολλοί.

«Παιδάκι μου το αυτοκίνητο σου έχει σαπίσει, δε νομίζεις ότι είναι ώρα να το πουλήσεις και να αγοράσεις ένα καλύτερο;» με ρώτησε ο πατέρας μου μία μέρα που τον πήγαινα σε μία δουλειά.

Όχι μπαμπά, το αγοράκι μου είναι τέλειο έτσι ακριβώς όπως είναι και το αγαπάω. Δεν θα το αποχωριστώ για κανένα λόγο.

 

 

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook