Μια ζεστή, φθινοπωρινή λέμετώρα ημέρα, έπεσε η ιδέα μες στη μεσημεριανή ντάλα να πάμε για καφέ κάπου όπου, θεωρητικά, θα είχε περισσότερη δροσιά από το μέσο προορισμό στο κέντρο της Atene. Δροσιά, αεράκι, ο ήλιος να πέφτει κάπου αλλού και όχι πάνω στο δόξα πατρί του κεφαλιού μας, όλα έμοιαζαν ιδανικά!
*καμπάνα χτυπάει πένθιμα
Σιγά μην γινόταν έτσι απλά και αβασάνιστα πραγματικότητα αυτό το σενάριο. Που νομίζετε ότι είστε, στα talk show του βλαμμένου του Κοέλιο που έλεγε ότι «αν θέλεις κάτι πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί και…»; – Ναι εντάξει παιδιά, χάρηκα για τη γνωριμία, πλοκ.
Για να δούμε, το χρονολόγιο εκείνης της αποφράδας μέρας μέχρι το μεσημέρι:

11:30: Μέρα είπαμε, όχι αξημέρωτη ώρα από ‘κείνες που ανοίγουν οι φούρνοι και έχει φορτηγά στην Εθνική Οδό Αθηνών – Βυζοτραβίτσας που ξεκινάνε την πρωινήν βάρδιαν. Κάπου εδώ, ανεβαίνουμε κάτι ανηφόρες προς το παρόν, αλλά όλα είναι καλά. Είμαστε στον πολιτισμό ακόμα βλέπετε.

11:40: Το GPS αποφάσισε για άλλη μια φορά να έχει δύο παρόμοιες τοποθεσίες με κάνα δυο γράμματα διαφορά (η Κηφισίας έχει πολλή πλάκα σ’ αυτό το κομμάτι να ξέρετε, έχει 3 σετ από νούμερα επειδή #φταίει_η_Μέρκελ, στο γκουγκλ μαπζ έχει και Λεωφόρος Κηφισίας, και Λ. Κηφισίας και Λεωφ. Κηφισίας – ναι, καμία ελπίδα για την ανθρωπότητα) και μας έστειλε σε ένα κωλόστενο στη μέση της ανηφόρας αντί για το ειδυλλιακό πάρκο που ψάχναμε πιο ψηλά.

11:43: Ελεγχόμενη κατάβαση κατηφόρας 500 μοιρών ευχόμενος τα φρένα να είναι σε πιο καλή κατάσταση απ’ ότι θυμόμουν. Η εν λόγω απορία θα μου λυθεί οριστικά εντός της επόμενης ώρας ή κάπου εκεί.

11:47: Βρήκαμε το σωστό δρόμο. “Φχαριστώ γκουγκλ. Εγώ πάντα σ’ αγαπούσα και το ξέρεις. Μη με στέλνεις στου διαόλου τον πατέρα τσάμπα και βερεσέ. Δεν είμαι βουλευτής να έχω τόσο ελεύθερο χρόνο.”

11:58: Φτάσαμε στην είσοδο του ας πούμε πάρκου. Έχει και εσωτερικούς δρόμους. Καλή φάση, θα μας πάει μέχρι την είσοδο του Café “Για Το Πάρκο Κομπλέ” το οποίο δε λέγεται έτσι βέβαια αλλά λεφτά για μηνύσεις δεν περισσεύουν άρα έτσι θα το λέμε. Café ΓΤΠΚ. Οποιαδήποτε άλλη ομοιότητα με άλλο ακρωνύμιο τιμωρείται με πλοκ μπαν ντιλίτ.

12:03: Το GPS έχει ένα σύνδρομο κατωτερότητας και δεν είναι πολύ σίγουρο για τους εσωτερικούς δρόμους εις το πάρκον. Χμμ. Αποφασίζω να το εμπιστευτώ για λίγο και ας μην κουνιέται το στίγμα ιδιαίτερα. Δε μπορεί, θα ξέρει καλύτερα από μένα που δεν έχω ματαξανάρθει εδώ!

12:09: Φτάνουμε στο τέλος του πάρκου, η νταρντάνα του GPS δεν ψήνεται να μας πει ξανά «σε 200 μ. στρίψτε δεξιά» ή κάτι τέτοιο, γιατί το GPS δείχνει ότι κινούμαστε κάπου στο άπειρο, εκεί που δεν έχει δρόμους, πολιτισμό, άσφαλτο ή ανθρώπινα κατασκευάσματα στο νησί του Πάσχα. Πρώτο προειδοποιητικό καμπανάκι.

12:12: Εντάξει μωρέ, ας κάνω αναστροφή, θα βγούμε πίσω. Κάνω.

12:16: Η εκδιδομένη γυνή εντός του GPS αποφάσισε να ξαναμιλήσει, χωρίς το στίγμα να κουνιέται πάλι πολύ βέβαια μη φανταστείτε. «Σε 150 μ… … … στρίψτε αριστερά!»

12:17: Αυτό το ‘αριστερά’ που λέει αυτή φαίνεται να δείχνει σε μια κατηφόρα. Απότομη κατηφόρα. Χωρίς άσφαλτο. Με λακκούβες και πετραδάκια. Δε μπορεί να είναι από ‘δω πέρα η είσοδος για αυτό το café, αποκλείεται, πολύ ρουστίκ και rural και Δεξ’α Τραχανοπλαγιά μοιάζει. Αλλά που ξέρεις; Μπορεί να ‘ναι εκεί, κάτω από την κατηφόρα στα δεξιά, φαίνεται να έχει θέα πιάτο την Αθήνα, μπας και το κάνανε στην άκρη για να έχει θέα; Ε, πάμε κάτω.

12:17:30’’: Βάση της κατηφόρας. Επιτέλους, φτάσαμε (?!). Oh, my sweet summer child και που να ‘ξερες… Δεξιά από την κατηφόρα, έχει τίποτα, το κενό, χώμα, πωςτολένε, και 2-3 τύποι απροσδιορίστου καταγωγής μάλλον πίνουν κάτι. Coca cola δεν το ‘λες. Χμμ… ΟΚ, πάμε πίσω, πόσο δύσκολο να ‘ναι πια, σωστά;

12:19: Τονίζω σ’ αυτό το σημείο ότι στη βάση της κατηφόρας, 2 μέτρα πίσω είχε τουχάκι και γκρεμό. Κοντολογίς, να πάρεις φόρα για να ανέβεις, χλωμό ως και κάτασπρο, κάτι σαν το δέρμα μου όταν ήμουν μικρός και πρωτοέβγαινα στην παραλία για το τελετουργικό των πολεμιστών Απάτσι. Αλλά εντάξει, δεν ήταν και 50 μέτρα ψηλή μωρέ… Πάμε πάνω!

12:20: Ο ανίερος συνδυασμός από πετραδάκια, λακκούβες, κλίση και τα συναφή προκαλεί το αυτοκίνητο να φτάσει μέχρι τη μέση της ανηφόρας και πάει παιδιά, αυτό ήτανε, finito la musica, passato la festa. Τι εννοάς θέλεις να ανέβεις και την υπόλοιπη; <Σπινιάρει και σβήνει το αυτοκίνητο>

12:21: Εντάξει, θα έτυχε, συνεχίζουμε με θετική διάθεση και τουπέ «σιγά τώρα μια μικρή στραβή ήταν, δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ, σε τα μας» (Σε αυτό το σημείο να υπενθυμίσω βάσιμα ότι αν ακούσετε αυτή τη φράση κατά τη διάρκεια του σεξ, δεν πρέπει να την πιστέψετε, επ’ ουδενί, μαλακίες σας λένε, άχτουνγκ άχτουνγκ!). Πάμε πάλι να ανεβούμε από τη μέση της ανηφόρας…nope.

12:22: Από τη βάση της ανηφόρας ξανά…nope. Τρεις φορές μπρος-πίσω. Μπα. Καλά ρε φίλε, εντάξει φάγαμε στις διακοπές, ΠΟΣΟ ΠΙΑ;!

12:25: Μετά από πρόχειρο διαλογισμό, ζεν και επίκληση στον Κθούλου μήπως και εμφανίσει κανένα πλοκάμι από την R’lyeh και πιάσει τον δούλο του και τ’ αμάξι μαζί και τα πετάξει 200μ. πιο πέρα πριν ξαναχαθεί στην διάσταση των Dreamlands, μάλλον τα πράγματα είναι δύσκολα ‘δω πέρα…Oh, fuck.

12:27: Μαγεία! Υπάρχει ένα δρομάκι που πάει αριστερά! Σίγουρα αν το ακολουθήσω θα ξαναβγαίνει στο κυρίως πάρκο από κάποια πιο φυσιολογική ανηφόρα! ΣΩΘΗΚΑΜΕ, ΧΩΡΙΑΝΟΙΙΙΙ, Ο ΝΤΑΟΥ ΤΖΟΝΙΣ ΞΑΝΑΝΕΒΗΚΕ *χαρμόσυνος ήχος από καμπάνες

12:28: Ξεκινάμε χαρωποί για το δρομάκι που, ήθελα να πιστεύω, θα ήταν η παράκαμψη της ανηφόρας και η απαρχή της άφιξης στο café που είχα κοζάρει στο GPS σχεδόν 1 ώρα πριν. Ε ναι, αρκετά ταλαιπωρηθΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ *You know nothing, John without the Snow

12:32: Εντάξει, προχωράει λίγο πιο πέρα μωρέ το δρομάκι και δεν έχει κάνει στροφή ακόμα, αλλά όλα καλά, το ‘χουμε, δεν τρέχει τίποτα…και κάπου εδώ φτάνουμε σε ένα αδιέξοδο. Αδιέξοδο-αδιέξοδο, όχι από αυτά της σχέσης της Ελλάδας με τον αντικαπνιστικό νόμο, ή αυτό στο οποίο βρίσκεται το πιστωτικό όριο μιας κάρτας μετά από τριήμερο λεφούσι στα Zara και τα Ikea. Όχι, όχι. Κανονικό! Με πέτρινο τοίχο μπροστά μας και ένα αγροτικό μπροστά στον τοίχο, Datsun, Nissan, Lada Niva, θα σας γελάσω, δεν πρόσεξα. Πρέπει να γυρίσουμε πίσω στην κατηφοροανηφόρα του Εωσφόρου. Με όπισθεν. Σε ένα δρόμο που χωράει-δε-χωράει ένα αυτοκίνητο στα τρελά κέφια. Δεύτερο προειδοποιητικό καμπανάκι. Τρίτο. Χορωδία από καμπανάκια. ΝΤΙΝΓΚ-ΝΤΟΝΓΚ ΚΑΛΩΣΗΡΘΑΤΕ ΚΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΣΤΟ ATHENS TROPHY!!!

12:38: Έκανα ένα τσιγάρο μισογελώντας-μισοκλαίγοντας όταν συνειδητοποίησα το τι έγινε ακριβώς. Είπα μερικά Γαλλικά, από τα καλά και τα ακατάλληλα δι’ ανηλίκους, όχι τα Je suis bien, je m’ appelle Jean και τέτοια φλώρικα, τα άλλα τα λιμανίσια. Α ρε Café ΓΤΠΚ μεγάλη η χάρη σου…τεράστια!!!

12:48: Μετά από περίπου 962 μανούβρες αριστερά, δεξιά με ακρίβεια εκατοστών (αν δεν είχες ακρίβεια εκατοστών, ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΕΙΣ ΜΟΥΛΕ ΤΗΣ ΛΑΣΠΗΣ, είπαμε δεν έχει χώρο ο δρόμος το κατάλαβες; Βουνό με πέτρες αριστερά, αυλές δεξιά, δε σε χάλασε. Να μην ερχόσουν!) καταφέρνω να φτάσω, καλά μη χαίρεστε, στα μισά της απόστασης με όπισθεν, 10-20 σβησίματα μηχανής, πέτρες χώμα λακκούβες…Αχ, τι κόσμος μαμά!

12:50: Στο σημείο αυτό ο δρόμος που ούτως ή άλλως δεν έχει χώρο ούτε για να περάσει μεσαία γάτα μαζί με το αυτοκίνητο (αν είναι θρεφτάρι, λολ, απλά όχι) αρχίζει και φαντάζει απειλητικός. Μέρα μεσημέρι (πήγε μεσημέρι, ε) και σκεφτόμαστε ότι θα ανοίξει καμία από τις ερειπωμένες αυλές σπιτιών και θα μας ορμήξουν τρελοί χωρικοί που αποφάσισαν να γυρίσουν το Resident Evil 8: Macabre Attica με τις δικές μας σάρκες για ορντέβρ.

12:51: Όλα τα ‘χαμε, περικοκλάδες και κλαδιά στ’ αριστερά του δρόμου μας έλειπαν. Μαντέψτε: Μπήκαν μέσα στο ανοιχτό παράθυρο, ήρθα πιο κοντά με αυτό το δέντρο απ’ όσο είχα έρθει σε όλο το Λύκειο με τα κορίτσια-prudes της εποχής. Ναι, δεν το ζω αυτό το πράγμα όμως, έτσι…

12:52: Έκλεισα το παράθυρο και με άγρια επιφωνήματα χαράς ξεπεράσαμε και το δέντρο!

12:55: Φτάσαμε πίσω στην ανηφοροκατηφόρα!!! Ναι, το ξέρω, είστε και σεις όσο χαρούμενοι ήμασταν και ‘μεις σε εκείνη τη φάση. Βέβαια, έμενε να την ανέβουμε κιόλας…

12:57: Με αποφασιστικότητα μεγαλύτερη και απ’ αυτή Έλληνα υπουργού οικονομικών όταν θα πήγαινε στις Βρυξέλλες να πει «ΟΧΙ ΣΕ ΟΛΑ» στο ΔΝΤ (και θα έπαιρνε, βασικά, τρία, για απάντηση), ανεβαίνω την ανηφόρα, αργά-αργά, μετά πιο γρήγορα και κινούμενος στις άκρες που είχαν λιγότερα χαλικάκια…και…και…και…

12:58: ΤΕΡΜΑΤΙΖΕΙ ΤΟ ATHENS TROPHY ΜΕ ΧΡΟΝΟ 1 ΩΡΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΨΙΛΑ ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ, ΝΕΟ ΡΕΚΟΡ ΠΙΣΤΑΣ!!! Θα μεταβούμε στο Café ΓΤΠΚ για την τελετή βράβευσης!

13:00: Τελικά το GPS εννοούσε να στρίβαμε σε ένα παράδρομο μερικά μέτρα πιο πέρα, γιατί έτσι, για την αλητεία. Μαντέψτε: Το Café ΓΤΠΚ που για πάρτη του γίνανε όλα τα παραπάνω; Κλειστό!

13:05: Πήγαμε σε άλλο café, 5’ από το πρώτο. Δεν είχε δροσιά. Δεν είχε θέα. Μας έπεφτε η αντηλιά στα μούτρα. Αλλά δεν είχε σημασία. Ήμασταν νικητές. ‘Ημασταν ελεύθεροι. ‘Ημασταν τροπαιούχοι. Και ορκισμένοι να μην ξαναπατήσουμε ποτέ εδώ, σε ακτίνα 5 χλμ.