Συντάκτης: Γιάννης Σιδέρης

Γιάννης Σιδέρης

Γεννήθηκα ένα πένθιμο του φθινοπώρου δείλι... (ψέματα, Γενάρη γεννήθηκα αλλά δεν έχει καμία σημασία). Από μικρός ήθελα να γίνω ξυλοκόπος και το διαλαλούσα με τον ευφάνταστο, πλέον, τρόπο λέγοντας “Θέλω να γίνω πριονός!” (ξυλοκόπος με πριόνι). Από τότε κατάλαβα ότι έχω πολύ μούρλα για να την αφήσω να συσσωρεύεται. Ξεκίνησα να γράφω σε τετράδια, θρανία, τοίχους, πίνακες, λαδόκολλα από σουβλάκια. Μέχρι που βρέθηκε το μαγικό πληκτρολόγιο και πλέον ταλαιπωρώ τους πάντες στο διαδίκτυο. Είμαι 23 χρονών ανάποδα, μου αρέσουν οι φράουλες και τα τζετ σκι. Στον ελεύθερο μου χρόνο, το παίζω σοβαρός (πολύ σπάνιο) και διαβάζω (ακόμα πιο σπάνιο).

Τίμα τον πατέρα σου

Τίμα τον πατέρα σου

The BlueBluez
0
856
«Ντίνα, τα μάζεψες τα σεντόνια;» Η θεία Μερόπη συνέχιζε τον τροπάρι της στον ίδιο εκνευριστικό τόνο και μετά την κηδεία. Στιγμή δεν την είχε αφήσει σε ηρεμία την Κωνσταντίνα. Να φροντίσει το λευκό ύφασμα να δένει σωστά στο φέρετρο της μάνας της, να εξυπηρετηθούν όλοι οι καλεσμένοι, να ...
Φοίβος

Φοίβος

The BlueBluez
0
904
Χτύπησε το χέρι του στο τραπέζι. Εκείνη τον κοίταξε με τις άκρες των ματιών της σκυμμένη πάνω από τη σούπα. Το μπολ ταρακουνήθηκε ελαφρά, χύνοντας λίγο από το περιεχόμενό του στο τραπέζι. «Γρήγορα στο δωμάτιό σου, μαλακιστήρι!» φώναξε φτύνοντας σάλια και μπίρα πάνω της. Εκείνη άφησ ...
Ο πύργος με τα ξεσκονόπανα

Ο πύργος με τα ξεσκονόπανα

The BlueBluez
0
820
Η Άννα ήθελε να του καρφώσει το αγγούρι στον κώλο. Ερχόταν πάντα τις ώρες που είχε τρελή δουλειά, μία ουρά ατελείωτη πελατών με γεμάτα καλαθάκια που περιείχαν λαχανικά για ζύγισμα. Και πάντα, μα πάντα, με τα λιγδιασμένα του δάχτυλα που βρώμαγαν τυρίλα, τα οποία σκούπιζε επιδεικτικά στ ...
Ένα χειμωνιάτικο πρωί

Ένα χειμωνιάτικο πρωί

The BlueBluez, Writers Favs
0
1.7 k
Τράβηξα τα σκεπάσματα πάνω μου. Το ένα πόδι γυμνό, στο άλλο μία κάλτσα τρύπια. Από μικρή ήμουν πολύ ανήσυχη στον ύπνο. Είτε κοιμόμουν μόνη, είτε με παρέα. Το παγωμένο, πρωινό αεράκι, ανατρίχιαζε το ημίγυμνο σώμα μου. Δεν ήθελα να γυρίσω να τον κοιτάξω. Το νυσταγμένο βλέμμα μου έπεσε πάν ...
Απολεσθέντα

Απολεσθέντα

The BlueBluez
0
771
Ήταν σίγουρος ότι είχε χαθεί. Άφησε κάτω την μικρή βαλίτσα του, πήρε δύο βαθιές ανάσες από τη μύτη, εξέπνευσε αργά κι έκλεισε τα μάτια. Μετά το check in, ευθεία. Στρίβω δεξιά προς την έξοδο Β21. Περνάω τις τουαλέτες, ανεβαίνω τις κυλιόμενες και μετά- «Κύριε, είστε εντάξει;» Μί ...
Για μια θέση στον κόσμο

Για μια θέση στον κόσμο

TheBluez Voices
0
694
Η κάθε μία στη θέση της! Η κάθε μία στη θέση της, μας έλεγαν από μικρές. Γεννηθήκαμε μέσα σε μία λίστα με κανόνες και μπήκαμε από μικρές πίσω από κάγκελα. Πώς μιλάμε, πώς φερόμαστε, πώς αντιδράμε. Εσύ, ψηλή, στάσου λίγο πιο πίσω. Γείρε το κεφάλι δεξιά, να φαίνεται ο λαιμός σου. Τα ...
Ρηξικέλευθος

Ρηξικέλευθος

TheBluez Voices
0
130
Ένας βούρκος υποκρισίας. Τρεις πέφτει, τέσσερις σηκώνεται. Ανεμοδαρμένες αγάπες, βουτηγμένες στην υπερβολή. Δειλία. Συμπεριφορά παιδιού, νταηλίκια γυμνασίου, λαρύγγια γεμάτα χολή και λάσπη. Εκείνος σκυμμένος. Δαρμένος, πληγωμένος, σκισμένα παπούτσια. Γύρω του, τοίχος. Πέτρα, ασβέστης, ...
Πίσω από τις κουρτίνες

Πίσω από τις κουρτίνες

The BlueBluez
0
207
Ο Τάσος ήταν πάντα ο άνθρωπος πίσω από την κουρτίνα. Στεκόταν ευθυτενής φορώντας το καλό του κουστούμι, ένα φθαρμένο και μπανταρισμένο καπέλο, ένα γλυκό χαμόγελο που στόλιζε το κουρασμένο του πρόσωπο κι άνοιγε την κουρτίνα σε αυτούς που πρωταγωνιστούσαν. Σε μία παράσταση, σε μία βράβε ...
Ο καλύτερος τους φίλος

Ο καλύτερος τους φίλος

The BabyBluez
0
257
Ο Μιχάλης είχε έναν κολλητό που τον έλεγε Φιλαράκο. Ο Φιλαράκος χαιρετούσε τον Μιχάλη κάθε πρωί που ξυπνούσε τρίβοντας τα μάτια του, τον βοηθούσε να δέσει γρήγορα τα κορδόνια του για να μη φωνάζει η μαμά, του υπενθύμιζε να πάρει το παγούρι του μαζί στο σχολείο ώστε να μην πίνει με ...
Η βροχή σου

Η βροχή σου

The BlueBluez
0
356
Ο Άγης δεν ήθελε να πεθάνει. Κρατούσε γερά το κινητό του, σφίγγοντας το ολοένα και περισσότερο, φυλακίζοντας τη δόνηση στα δάκτυλά του. Ήχο κλήσης δεν άκουγε, τ' αυτιά του είχαν βουλώσει από την επικείμενη λιποθυμία. Τον καλούσε η Νίκη, ήταν σίγουρος, μπορούσε να την καταλάβει ακόμα κ ...
Μία συνηθισμένη μέρα

Μία συνηθισμένη μέρα

The BlueBluez
0
271
«Καλησπέρα, γύρισα». «Γεια σου, πώς είσαι; Πώς πήγε η δουλειά;» «Πως να πάει, τα ίδια Παντελάκη μου που λένε...» «Κατάλαβα... να βάλω να φας;» «Ναι, αν μπορείς. Η μικρή;» «Μέσα παίζει. Φέρε τη τσάντα σου να την κρεμάσω». «Άσε με, ρε γυναίκα, μπορώ κι εγώ. Δεν είμαι ανάπηρος» ...
Τόσα δίνω, πόσα θες;

Τόσα δίνω, πόσα θες;

The BlueBluez
0
253
Ο Ηρακλής τράβηξε τους σύρτες, ανέβασε τα ρολά και κοίταξε το εσωτερικό του μαγαζιού του. Η «Αυλόπορτα» του έκλεινε δύο χρόνια λειτουργίας και δεν ένιωθε ότι είχε αγαπήσει κάτι περισσότερο απ' αυτό. Ήταν το παιδί του, η κληρονομιά των δικών του. Έβγαλε τα τραπεζάκια έξω, τις πολύχρωμες ...
Η τέταρτη διάσταση

Η τέταρτη διάσταση

The BlueBluez
0
219
Η κιμωλία σύρθηκε στον μαυροπίνακα αφήνοντας έναν χαρακτηριστικό, εκνευριστικό ήχο. «Σε τι κόσμο ζούμε, κυρίες και κύριοι;» Ένα χέρι υψώθηκε στο αμφιθέατρο κι ο καθηγητής Αγγέλου έδωσε τον λόγο. «Δύσκολο και ψυχοπονιάρικο, κύριε καθηγητά». Γέλια απλώθηκαν στην αίθουσα κι ο καθηγητής ...
Τρέχουμε τώρα, Αλεξάκο

Τρέχουμε τώρα, Αλεξάκο

The TerrorBluez!
0
240
Αυτό είναι ένα σωστό τρολ. Ο Αλέξης είχε κολλήσει και χάζευε την οθόνη του υπολογιστή του. Kαρφιτσωμένη ανάρτηση στην κορυφή του e-shop, τιμή ευκαιρία (σίγουρα είχε πληρώσει το κάτι παραπάνω για να φαίνεται η αγγελία του πρώτη- πρώτη), σχόλιο που έμοιαζε με κακογραμμένο αστείο επ ...
Η Κοραλλία κι ο Μάνθος

Η Κοραλλία κι ο Μάνθος

The BlueBluez
0
204
Ο Μάνθος ήταν ένας άνθρωπος αόρατος. Μπορούσες να τον σκουντήξεις καταλάθος στο λεωφορείο και να συνειδητοποιήσεις ότι τόση ώρα δεν τον είχες προσέξει καν. Να τον προσπεράσεις στον δρόμο και να μην ακούσεις καν τα βήματά του. Κανείς δεν ενδιαφερόταν για την παρουσία του και κανείς δε ...