Συντάκτης: Ζωή Ναούμ

Ζωή Ναούμ

Δασκάλα στο επάγγελμα και στην ψυχή, γεμάτη αντιθέσεις και σε μια συνεχή πάλη με τον εαυτό μου, καθώς το ανήσυχο πνεύμα μου δεν ηρεμεί ποτέ. Γράφω, για να συμφιλιωθώ με τα σκοτάδια μου.

Η τελευταία της νύχτα

Η τελευταία της νύχτα

The BlueBluez
0
810
«Τζακ! Τζακ! Έλα εδώ, αγόρι μου! Άσε την κοπέλα!» «Όχι, όχι, αφήστε τον, δε με ενοχλεί! Μα τι όμορφο σκυλάκι είναι αυτό! Πόσων ετών είναι;» «Τεσσάρων.» «Τον έχετε από κουτάβι;» «Όχι, τον υιοθέτησα σε μεγάλη ηλικία, δεν ήταν προγραμματισμένο…» «Αχ, μπράβο σας! Κάνατε μία πολύ καλ ...
Γιορτάζω, που λέτε…

Γιορτάζω, που λέτε…

TheBluez Voices
0
447
Όμορφο πράγμα να σε θυμούνται οι άνθρωποι, να μπαίνουν στη διαδικασία να αφιερώσουν λίγο χρόνο για να σου ευχηθούν, να σε κάνουν να νιώθεις ξεχωριστός! Κάθε ευχή κι ένα χαμόγελο, κάθε τηλεφώνημα και μια υπενθύμιση των σχέσεων που δημιουργούμε μεγαλώνοντας. Και τα δώρα; Αχ, τα δώρα ...
Για τον μαθητή μου με αγάπη

Για τον μαθητή μου με αγάπη

TheBluez Voices
0
776
Συναντηθήκαμε στην πόρτα του σπιτιού του. Εκείνος είχε σκυμμένο το κεφάλι, εγώ φορούσα ακόμα τη μάσκα της χαράς. «Τι έχεις, αγάπη μου;» «Χάσαμε στον αγώνα…» Και βουρκώνει. Και πέφτει η μάσκα, διαλύεται σε κομματάκια. Εκείνη τη στιγμή, στην είσοδο του σπιτιού. Και βουρκώνω κι εγώ. ...
Η καλή νοικοκυρά…

Η καλή νοικοκυρά…

The FunnyBluez
0
2 k
Α, ρε μάνα! Α, ρε μάνα! Που μαγείρευες τραγουδώντας όταν ήμουν μικρή, που φρόντιζες να μη λείπει τίποτα από το σπίτι, που διακοσμούσες κάθε γωνία με όλο το μεράκι του κόσμου, που κάνεις τα καλύτερα σουτζουκάκια και την καλύτερη τούρτα μόκα, που… (εντάξει, μάνα; φτάνει τώρα; το έκανα ...
Ένα ζευγάρι φτερά

Ένα ζευγάρι φτερά

The BlueBluez
0
834
«Εγώ γιατί δεν μπορώ να πετάξω, όπως τα πουλιά;», είχε ρωτήσει τη μητέρα της κάποτε. Δε θα ήταν πάνω από 4 χρονών. Εκείνη είχε βάλει τα γέλια και της είχε εξηγήσει ότι οι άνθρωποι δεν πετάνε, γιατί δεν έχουν φτερά. Από τότε, κάθε χρόνο, τη στιγμή που έσβηνε τα κεράκια των γενεθλίων τη ...
Το μυστικό της ελιάς

Το μυστικό της ελιάς

The BlueBluez
0
537
  Κάποτε, βυθισμένη σε βαθιά μελαγχολία και πλήρως απογοητευμένη από τους ανθρώπους, στράφηκα στη γέρικη ελιά του περιβολιού μου, ζητώντας τη συμβουλή της και μια δόση παρηγοριάς. Αιωνόβια ήταν, δεν μπορεί, κάτι παραπάνω θα ήξερε για όσα με βασάνιζαν… «Υπάρχει η ευτυχία ή είνα ...