Beatae conjugis additum stellis honorem*

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Ο Ηλίας είχε ερωτευτεί την Δήμητρα σφοδρότατα. Με όλη του την ψυχή και το μυαλό. Τις πρώτες μέρες που βρεθήκανε, δεν ξεκολλούσε τα μάτια του από πάνω της. Ένιωθε και ήταν σίγουρος για αυτό, πως ήταν η γυναίκα της ζωής του. Μιλούσε συνέχεια για αυτή στους φίλους του. Τους είχε ζαλίσει. ” Η Δήμητρα το ένα, το άλλο, και μου έφτιαξε ένα καταπληκτικό φαγητό, και μου είπε το ένα, και είναι πολύ γλυκιά, σχεδόν αθώα, όταν κοιμάται… Σαν το απάτητο χιόνι πάνω στα ψηλά βουνά” έλεγε και ξανά έλεγε…

” Άσε μας ρε φίλε, τι ξέρεις εσύ από έρωτες! Πότε ήταν η τελευταία φορά που είχες γυναίκα πλάι σου; Θυμάσαι; Όταν ήμαστε φοιτητές! ” Του απάντησε ο φίλος του ο Σταύρος.

Τον τάραξε ο τρόπος που του μίλησε. Η αλήθεια ήταν βέβαια πως οι έρωτες που ζούσε ο Ηλίας, είχαν ένα ποιητικό, σχεδόν τραγικό στοιχείο μέσα τους. Ο ίδιος, ερωτεύονταν σε τέτοιο βαθμό, ώστε ενθουσιαζόταν και ερωτεύονταν τον ίδιο τον έρωτα, ζούσε το συναίσθημα και τον συνέπαιρνε, χωρίς όμως να αποφεύγει να πληγώνεται.

Ο παιδικός του φίλος από την άλλη, δεν ήθελε να βλέπει το ίδιο έργο από την αρχή. Είχε σιχαθεί να τον μαζεύει φρεσκοχωρισμένο, από μπουζούκια, ξενυχτάδικα, μπουρδέλα, μεθυσμένο, να μυρίζουν τα ρούχα του τσιγάρο. Ήθελε να δει τον φίλο του ευτυχισμένο. Παιδικοί μεν φίλοι, αχώριστοι, αλλά στους έρωτες, τους χώριζε άβυσσος.

” Λοιπόν! Τέρμα τα Δήμητρα και οι αγάπες! Σήμερα θα της πεις πως θα βγούμε οι δύο μας! Ανδρικά!”

” Ρε Σταύρο, ξέρεις πως δεν της αρέσει να ξενυχτάω, άσε που δεν θέλω να την στενοχωρήσω, είναι που…”

” Είναι που είσαι φλώρος ρε! “, Αντέτεινε ο Σταύρος. ” Δεν μπορείς να βάλεις όρια ποτέ ρε παιδί μου; Δεν μπορείς να πεις αυτό που θες; Δεν ακούω κουβέντα! Και εννοείται ότι θα έχουμε παρέα! “

” Έγινε, θα δω πως θα τα μπαλώσω” συνέχισε ο Ηλίας, και δώσανε ραντεβού για το βράδυ που ακολουθούσε.

Μεγάλη η παρέα, σε ένα μαγαζί με ζωντανή μουσική, και είχε φροντίσει ο Σταύρος να έχει και ανάλογες αιθέριες υπάρξεις… Ήλπιζε ότι θα έκανε τον Ηλία να μην είναι τόσο εξαρτημένος συναισθηματικά. Και είχε δίκιο… Από ώρα ο Ηλίας είχε πλησιάσει την Στέλλα, όλο και πλησίαζαν κοντύτερα… Τα μάτια τους άστραφταν… Ήταν θέμα χρόνου, να συμβεί το μοιραίο…

Το επόμενο πρωί, το τηλέφωνο του Ηλία είχε 52 αναπάντητες κλήσεις, μηνύματα εξοργισμένα. Τα 39 ήταν της Δήμητρας, τα 12 του Σταύρου, και μια κλήση με έναν αριθμό άγνωστο προς εκείνον.

Δίπλα του ήταν η Στέλλα, ακόμα κοιμόταν στο κρεβάτι δίπλα του. Ζαλισμένος από το ποτό και την ασωτία που έκρυψε το σκοτάδι, πήρε τον αριθμό.

– Καλημέρα σας, είδα μια κλήση από τον αριθμό σας…

– Καλημέρα κύριε, είστε ο αρραβωνιαστικός της Δήμητρας;

– Ναι, ψέλλισε… συμβαίνει κάτι;

– Ξέρετε, η σύντροφος σας είχε ένα ατύχημα τα ξημερώματα…

– Πώς είναι; που βρίσκεται; Θέλω να της μιλήσω! Σας παρακαλώ!

– Ελάτε στο νοσοκομείο, παρακαλώ πολύ, είναι και οι δικοί της εδώ…

Τα νέα ήταν τραγικά. Η Δήμητρα, στην προσπάθεια της να εντοπίσει τον Ηλία, πήρε το αυτοκίνητο, έβαλε μπροστά, αλλά στο ύψος της κεντρικής οδού, στον αριθμό 52, ένα αυτοκίνητο πέρασε με κόκκινο…

Ο Ηλίας δεν συγχώρησε ποτέ τον εαυτό του.

Ο πόνος του, μετριάστηκε μόνο όταν η Στέλλα του είπε πως είναι έγκυος στην κόρη τους. Και εκείνος με την σειρά του, αυτήν την φορά χωρίς να ρωτήσει, είχε ήδη αποφασίσει το όνομα της…

Και το όνομα αυτής, Δήμητρα.

* Στην ευτυχισμένη σύζυγο, που της δίνω τιμή στα άστρα

Χρήστος Διαμαντής

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook