TheBluez.gr » 📔 The BlueBluez » Blackie

Blackie

Είμαι η Blackie και είμαι σκύλος. Δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει αυτό, αλλά, λογικά, είναι κάποιος τίτλος ευγένειας.

Υπάρχουν και άλλοι σαν εμένα, αλλά όπως κόβω τις φάτσες τους, δεν έχουν πάρει τον τίτλο αξιοκρατικά. Μη σου πω έχουν λαδώσει γερά! Τεσπά, εγώ αυτούς τους αλήτες προσπαθώ να τους κρατάω σε απόσταση! Τώρα βέβαια τι προνόμια έχει αυτός ο τίτλος, που μ’ έχουν φλομώσει στην κροκέτα και αυτοί καταβροχθίζουν μπροστά μου ολόκληρα κοντοσούβλια, δεν ξέρω, αλλά λογικά το κάνουν για να απαλλαγώ από τα ανθρώπινα πάθη μου, οπότε κάνω υπομονή και στέκομαι μπροστά τους με το σάλιο να κρέμεται από το πιγούνι, μπας και με σιχαθούν και μου πετάξουν κανένα κοψίδι να εξαφανιστώ, που τους κόβω την όρεξη! Σατανικό;

Από μικρή με λέγανε ξινή και αντιπαθητική. Ούτε η μάνα μου δε με χώνευε! (Τελικά της έδωσα μια ευκαιρία και είναι γαμάτος τύπος, ‘νταξ; Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων η παρένθεσις.) Ήθελαν, ρε παιδί μου, να χα’ι’δευόμαστε και να φιλιόμαστε όλη την ώρα! Δηλαδή μπλιαχ!!! Συναισθηματισμοί και μικρόβια. Ε μια, δυο, για να μην μου τα πρήζουν, έκανα την καρδιά μου πέτρα και είπα να τους κάνω τη χάρη να τελειώνουμε. Αλλά όοοοχι καργιολάκια, δε θα με σέρνετε εμένα με το έτσι θέλω στο κρεβάτι σας και μετά θα με πετάτε στα πατώματα, σαν στημένη λεμονόκουπα! Βρήκα λοιπόν τον τρόπο να τους εκδικηθώ. Με το που μυριζόμουν φιλιά, τσουυυυπ κι’ εγώ στη μέση! Με το που έβλεπα αγκαλιές, εκεί, ανάμεσα, για σπάσιμο! Βέβαια με τον καιρό άρχισε να μου ψιλοαρέσει, όχι ότι λύγισα και έγινα σκατόφλωρος, αλλά η δύναμη της συνήθειας βλέπετε…

Μικρή είχα και και χόμπι  Και όχι ότι να ‘ναι! Έκανα συλλογή από αρχαιολογικά ευρήματα. Τα καλοκαίρια που κατασκηνώναμε στις παραλίες, χτένιζα όλη μέρα την αμμουδιά και έψαχνα για αποξηραμένα βατράχια, μύδια, στρείδια και ότι άλλο εξωτικό ανακάλυπτα. Τα εναπόθετα ευλαβικά στη σκηνή μας, αλλά που επίπεδο να εκτιμήσουν το μέγεθος της αξίας τους! Τα μάζεψαν όπως ήταν και τα πέταξαν και μάλιστα είχαν και το θράσος να μου την λένε από πάνω! Κανονική κλεψιά σου λέω! Το κατάπινα και αυτό και πήγαινα για λασπόλουτρα να ηρεμήσω – κάνει καλό και στην τρίχα. Αλλά και πάλι μου την έσπαγαν! Μόλις με έπαιρναν χαμπάρι, με άρπαζαν με αποστροφή και με βουτούσαν στη θάλασσα. Που να ξέρουν από σπα οι άσχετοι!

Ένα πράγμα πάντως που με εξοργίζει, είναι όταν με αναγκάζουν να μοιραστώ τα παιχνίδια μου με κάτι ζουμπάδες που τους λένε “παιδιά”. Για ταπεινής καταγωγής μου φαίνονται. Θράσος δηλαδή ρε φίλε! Και πάλι δείχνω μεγαλοψυχία και παίζω μαζί τους για λίγο, για να δείξω και ότι είμαι κατά των κοινωνικών διακρίσεων, αν και στην πραγματικότητα θα προτιμούσα να τα σύρω στην αυλή και να τα θάψω, έτσι κι αλλιώς δε νομίζω να τα αναζητήσει και κανείς. Δεν είναι καν γυαλιστερά! Άσε που δεν έχουν ιδέα τι πρέπει να κάνουν. Στο στόμα πρέπει να τη φέρνεις τη μπάλα, ρε φίλε, στο στόμα! Αυτά κάνει η έλλειψη παιδείας. Τεσπά, όταν βαριέμαι, παριστάνω τη δαιμονισμένη,  κυνηγάω έξαλλη την ουρά μου και κάνουν κακάκια. Σατανικό;

Τέλος, μετά από εξάχρονη διατριβή πάνω στην συμπεριφορά των δίποδων, ένα έχω να πω με σιγουριά: πολύ μυστήρια πλάσματα, ρε παιδί μου! Δεν ξέρουν να χαρούν τη ζωή! Τρέχουν όλη μέρα σαν τρελοί για δουλειές, αντί να βγουν και να τρέξουν στα πάρκα, να κυλιστούν στο χορτάρι, να κατουρήσουν παντού! Και να κάνουν σεξ! Όλη μέρα, ατελείωτο, ασταμάτητο ΣΕΞ! Προσπαθώ συχνά – πυκνά να τους στριμώχνω για να τους θωπεύσω, μπας και καταλάβουν τι ωραία περνάει κανείς την ώρα του μ’ αυτό, αλλά οι άνθρωποι είναι κομπλεξάρες, ρε φίλε. ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ ΝΑ ΖΗΣΕΤΕ ΡΕ!!!

 

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Μαρία Κεσόγλου

Νομίζω πως γεννήθηκα με ένα κομμάτι χαρτί και ένα μολύβι στα χέρια. Αυτή ήταν και παραμένει η πιο δυνατή μου φωνή. Όταν μεγαλώσω, ονειρεύομαι να γίνω ξανά παιδί.
Μαρία Κεσόγλου

Latest posts by Μαρία Κεσόγλου (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *