TheBluez.gr » 📔 The BlueBluez » Carpe diem

Carpe diem

Carpe diem, sive carpe mensam Christi natalis*

Είχαν μόλις ετοιμαστεί όλα, απλά περίμεναν τον εορτάζοντα να έρθει με την κοπέλα του. Ήταν πολύ σημαντική στιγμή για εκείνον, μετά από τόσα χρόνια να γιορτάζει στο σπίτι του, με συγκεντρωμένη όλη την οικογένεια του. Βλέπετε ο Μάνος αν και γιόρταζε τα Χριστούγεννα, εντούτοις τα απεχθανόταν. Ήταν απογοητευμένος από την εμπορικότητα που είχε πλέον η γιορτή του, εκτός του ότι είχε χάσει τον πατέρα του σε μικρή ηλικία, εκείνη την ημέρα.

Αλλά φέτος, ήταν κάτι το διαφορετικό. Πλέον ήταν 30, σοβαρός, μετρημένος, πτυχιούχος, και δεσμευμένος. Όχι γλυκανάλατα, αλλά επίσημα. Η Δανάη έμελλε να ήταν η σύντροφος της ζωής του. Το ίδιο πίστευε και εκείνη, για αυτό άφησε την οικογένειά της, για να τα περάσει με εκείνον. Μεγάλος έρωτας, παραμυθένιος, σχεδόν χολιγουντιανός.

Έλα όμως που τέτοια οπτική, δεν είχε ούτε η μητέρα του –και ας το έκρυβε- και η αδερφή του, που δεν το έκρυβε. Ο ίδιος, αδιαφορούσε. Η Δανάη πάλι όχι. Εκείνος προσπαθούσε να κρατήσει τις ισορροπίες. Εκείνη πάλι όχι.
Έφτασαν. Χαιρέτησαν τους πάντες. Ο Μάνος δέχθηκε- με κάποια αμυντικότητα που διαγραφόταν στο ύφος του- τις ευχές της οικογένειας του. Κρατούσε αποστάσεις, επειδή ακριβώς ήξερε τους πάντες, και ψυχολόγος κατ’επάγγελμα, ήξερε να διακρίνει κάτω από τα παγωμένα χαμόγελα και τα υποκριτικά βλέμματα όλων. Συμπεριλαμβανομένης και της Δανάης. Αλλά ο έρωτας δεν έχει λογική προφανώς.

Οι στιγμές κυλούσαν ευχάριστα. Θυμήθηκαν τον πατέρα του Μάνου, είπαν ιστορίες για εκείνον, μια συγκίνηση πλανιόταν πάνω από το τραπέζι. Μέχρι που…
Η αδερφή του, δεν κρατήθηκε.
« Έπρεπε να είναι εδώ! Έπρεπε να μην πίνει, να μην καπνίζει, να δεί τα παιδιά του να μεγαλώνουν, να σε δει φαντάρο, να ορκίζεσαι για το πτυχίο σου. Έπρεπε να είναι εδώ τώρα! Ο αχαΐρευτος! Ο άχρηστος!»
Ο Μάνος με τα δάκρυα στα μάτια να περιμένουν να δραπετεύσουν, και με την φωνή κλειδωμένη- λίγο η μέρα, λίγο ότι ήταν η Δανάη δίπλα του, και ήθελε να συγκρατείται- προσπάθησε, αλλά δεν τα κατάφερε.

« Δεν θέλω να μιλάς έτσι για τον μπαμπά! Μην τολμήσεις να ξαναμιλήσεις έτσι! Φτάνει! 20 χρόνια κλείνει νεκρός σήμερα! Πότε θα τον σεβαστείς επιτέλους;! Πότε θα πάψεις να γκρινιάζεις και να μιζεριάζεις; Δεν μπορεί να σου φταίει ακόμα και από τον τάφο!»
Η αδερφή του έσκυψε για μια στιγμή το κεφάλι, και έπειτα αντεπιτέθηκε.
« Άντε ρε μόμολο, που μου θες να σηκώσεις ανάστημα! Που μου έφερες και την αγαπητικιά, να μου το παίξεις άντρας! Αν δεν σου αρέσει, σήκω και φύγε!»
«Αυτό ακριβώς θα κάνω, είπε μεταξύ λυγμού και θυμού. Σήκω Δανάη. Φεύγουμε.»
Η Δανάη προσπάθησε να ψελλίσει κάτι, μέσα σε αυτό το απρόσμενο ξέσπασμα, προσπαθώντας να καταλάβει κάτι από όλο αυτό που εκτυλίχθηκε μπροστά στα μάτια της, αλλά ο Μάνος, την άρπαξε από το χέρι και έφυγαν.

Μπαίνουν στο αυτοκίνητό του, η Δανάη τον ρωτάει αν μπορεί να οδηγήσει, και αποκρίνεται θετικά. Φεύγουν και σταματάνε σε ένα μικρό καφέ, όχι πολύ μακριά από το σπίτι. Προσπαθώντας να ηρεμήσουν και οι δύο, η Δανάη του κάνει την εξής καίρια ερώτηση:
-Τι θα γίνει με τους δικούς σου Μάνο; Γιατί τέτοια αντιμετώπιση; Γιατί να μιλήσει έτσι η αδερφή σου;
-Τι να σου πω ρε Δανάη, ξέρω και εγώ με την τρελή; Μην δίνεις σημασία…
-Και το καλοκαίρι, αν θυμάσαι, το ίδιο μου είπες. Ως πότε τέτοια συμπεριφορά; Πότε επιτέλους θα με συνηθίσουν; Πότε θα υπερασπιστείς εμένα και τις επιλογές σου;
Στο άκουσμα αυτής της τελευταίας φράσης, ο Μάνος πλέον ήταν υπ’ατμόν. Δεν μπορούσε να διαχειριστεί το γεγονός πως ακόμα και ο άνθρωπός του δεν τον συμμεριζόταν. Απέφευγε τις συγκρούσεις σαν το διάολο το λιβάνι. Έκανε να φύγει, αλλά αυτή την φορά δεν το έκανε πράξη.
– Άκου να δεις, Δανάη. Δεν γουστάρω τις φασαρίες. Μέσα στις φωνές μεγάλωσα. Στο έχω πει άλλωστε, ο πατέρας μου γυρνούσε μεθυσμένος σπίτι σχεδόν κάθε μέρα και η μάνα μου τον έβριζε και τον καταριόταν. Δεν θέλω να τα ζω αυτά. Ούτε αυτά που είδα πριν εις βάρος σου. Αλλά πρέπει να καταλάβεις πως δεν είναι σωστό να με βάζετε σε διασταυρούμενα πυρά. Ούτε εσύ, ούτε η αδερφή μου ,ούτε η μάνα μου.
– Δεν έχουν όμως καμία δουλειά να μου μιλάνε έτσι! Και εσύ ως σύντροφός μου, έπρεπε να με προστατεύσεις! Πού είναι η φύση σου; Πού είναι ο ανδρισμός σου;
Ο Μάνος θόλωσε. Δεν πίστευε στα αυτιά του. Δεν μπορεί να μιλάει έτσι η Δανάη, σκέφτηκε. Σηκώθηκε από το τραπέζι, και πριν σκεφτεί καλά τι πήγε να κάνει, σήκωσε το χέρι του ψηλά. Ευτυχώς σταμάτησε την τελευταία στιγμή.
-Αν πιστεύεις ότι δεν είμαι άντρας, τότε δεν έχεις καμία δουλειά μαζί μου. Δεν θα σε χτυπήσω, για να μην χάσω τον ανδρισμό μου.
Σηκώθηκε να φύγει η Δανάη, αλλά ο Μάνος έτρεξε και της άρπαξε, κλείνοντας της τον δρόμο.
-Αγάπη μου, σου χρωστάω μια συγνώμη, του ψέλλισε η Δανάη.
-Μωρό μου, εγώ πρέπει να ζητήσω πρώτος. Σε παρακαλώ όμως, προσπάθησε να καταλάβεις… Σε θέλω.
-Ναι, αλλά δεν μας θέλει κανένας, ούτε οι δικοί σου, ούτε οι δικοί μου, τι θα κάνουμε;
Έπεσε στην αγκαλιά του κλαίγοντας…

Το βράδυ πέρασε, με τους δυό τους σε ένα δωμάτιο. Μακριά από τοξικά εορταστικά τραπέζια, με το κινητό του Μάνου κλειστό. Τα είχαν βρει όλα, αφού είχαν ο ένας τον άλλο.

Δεν είχε σημασία που τα επόμενα Χριστούγεννα δεν ήταν μαζί. Η Δανάη χώρισε τον Μάνο, επειδή… Κανείς ειλικρινά δεν το κατάλαβε αυτό. Απλά πλέον, μέχρι να γαληνέψει η φωτιά των απουσιών του, ο Μάνος μετρά δυό απουσίες τα Χριστούγεννα. Αλλά πιστεύει πως ο χρόνος κάνει κύκλους και θα του φέρει την ηρεμία στη ζωή του. Ο απολογισμός, όσο και αν πονάνε οι πληγές της μάχης, είναι θετικός. Κανείς δεν του λέει τι να κάνει, διεκδικεί το δικαίωμα των επιλογών του. Si vis pacem, para bellum.

Εκείνος πλέον λέει, Si vis amor, para bellum.

*Άδραξε την μέρα, ή αλλιώς άδραξε το τραπέζι των Χριστουγέννων

Χρήστος Διαμαντής

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *