Κοίταξε το είδωλό της στον καθρέπτη. Αυτό που έβλεπε την ικανοποιούσε απόλυτα. Ήταν όμορφη, νέα, ο χρόνος δεν είχε επηρεάσει καθόλου το σώμα της. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πόσο χρονών ήταν στα αλήθεια, και πάντα γελούσε όταν έβλεπε την έκπληξη στο πρόσωπό τους όταν τους έλεγε την ηλικία της. Ναι, ο χρόνος είχε υπάρξει καλός μαζί της. Έριξε μια ματιά στην συνολική εικόνα της. Φούστα κοντή, τόσο όσο να φαίνονται τα καλοσχηματισμένα πόδια της, αλλά όχι υπερβολικά κοντή ώστε να είναι προκλητική. Μπλούζα με ντεκολτέ, τόσο ώστε να τονίζει το στήθος της, αλλά να μην είναι αποκαλυπτικό. Μακιγιάζ διακριτικό, και τα μακριά μαύρα μαλλιά της χτενισμένα αλλά όχι στυλιζαρισμένα. Ήταν έτοιμη για την βραδινή της έξοδο.

Όσο κι αν δεν ήθελε να το παραδεχτεί, ανυπομονούσε για αυτό το ένα βράδυ που δεν είχε υποχρεώσεις. Που ήταν ελεύθερη να βγει, να πιεί, να χορέψει, να επιστρέψει σπίτι της ότι ώρα ήθελε, χωρίς άγχος, χωρίς πίεση. Αυτό το ένα βράδυ κάθε δεκαπέντε μέρες την γέμιζε ενέργεια, την βοηθούσε να εκτονώσει όλη την πίεση που αισθανόταν, έτσι ώστε όλες τις υπόλοιπες μέρες να είναι μια υποδειγματική μαμά για το παιδί της. Αυτό το ένα βράδυ, που δεν χρειαζόταν να σκέφτεται τίποτα άλλο, παρά μόνο τον εαυτό της. Αυτό της είχε λείψει τόσο καιρό. Στα χρόνια που ήταν παντρεμένη σκεφτόταν πρώτα τους άλλους, και ποτέ την ίδια. Τώρα όμως είχε έρθει η ώρα να το κάνει.

Η αίσθηση της ελευθερίας γέμιζε αδρεναλίνη το σώμα της. Θυμόταν τα χρόνια πριν τον γάμο της. Τότε που δεν υπήρχε κανένας περιορισμός. Που απλά έκανε ότι ήθελε, όποτε το ήθελε, χωρίς καμία επίπτωση. Αυτό ήθελε να ζήσει και τώρα. Εφήμερο έρωτα, και σωματική απόλαυση, χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς περιορισμούς. Δεν έψαχνε για σχέση, ούτε για υποσχέσεις αιώνιας αγάπης. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν ένα αντρικό σώμα, για να περάσει καλά, και μετά να επιστρέψει απερίσπαστη στην καθημερινότητά της. Είχε τόσα πολλά να φροντίσει και να σκεφτεί από το πρωί ως το βράδυ, που ένοιωθε ότι ένας δεσμός θα λειτουργούσε ως βαρίδι. Άλλωστε ήταν πάντα ρεαλίστρια.

Οι περισσότεροι άντρες μόλις μάθαιναν ότι έχει παιδί, την κοιτούσαν διαφορετικά, με μισό μάτι. Λες και φοβόντουσαν ότι θα τους φορτώσει το παιδί. Εκείνη δεν έμπαινε ποτέ στην διαδικασία να τους εξηγήσει ότι προσπαθούσε ακριβώς το αντίθετο. Να μην έχει το παιδί της καμία γνώση των εφήμερων σχέσεων της. Ούτε έψαχνε πατέρα για αυτό. Πατέρας υπήρχε, και μάλιστα πολύ καλός. Δεν έψαχνε καν για σύζυγο. Και από αυτό είχε, και ήταν επιλογή της να μην έχει πια. Ήξερε όμως ότι κανένας ανδρικός εγωισμός δεν θα δεχόταν την άποψή της. Πως όλα γινόντουσαν μόνο για την σαρκική απόλαυση. Έτσι προτιμούσε να μη μιλάει καθόλου, και απλά να φεύγει αθόρυβα.

Το μόνο που την φόβιζε ήταν το ενδεχόμενο να ερωτευτεί. Δεν υπήρχαν περιθώρια για τέτοια λάθη. Γι΄ αυτό και φρόντιζε να μην δένεται με κανέναν. Σπάνια απαντούσε στα μηνύματα που της έστελναν, και προσπαθούσε να αποφύγει οποιοδήποτε συναισθηματικό δέσιμο. Πάνω από όλα έβαζε την ψυχική υγεία του παιδιού της, την ηρεμία του, την γαλήνη του. Και την δική της ελευθερία. Έστω κι αν αυτή την ένοιωθε ένα βράδυ κάθε δεκαπέντε μέρες. Της ήταν αρκετό. Κατά βάθος όμως έτρεμε την στιγμή που τίποτα από όλα αυτά δεν θα ήταν αρκετό. Και προσευχόταν, όταν ερχόταν εκείνη η ώρα, να έχει τη δύναμη να βάλει τη λογική πάνω από το συναίσθημα.