Δαίμονες!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δευτέρα πρωί, άφιξη στη δουλειά με συνολικά τρεις ώρες ύπνου και παντελή έλλειψη επαφής με το περιβάλλον. Ειδικά για τις Δευτέρες, έχω αρχίσει να πιστεύω ότι το αυτοκίνητό μου έχει αναπτύξει ένα δικό του σύστημα αυτόματης πλοήγησης, για να με πηγαίνει μόνο του στον προορισμό. Περνώντας την κεντρική είσοδο του κτιρίου, νιώθω τη γνωστή… διακριτική οσμή του λιβανιού να εισχωρεί σε όλο μου το σώμα απότομα, καταλαμβάνοντας θέσεις σε κάθε πιθανό κυτταρικό σχηματισμό. Μια αιφνίδια ληστρική επιδρομή, που αποζητά την αμαχητί παράδοση κάθε πιθανής ποσότητας καθαρού οξυγόνου από τις κυψελίδες μου. Ο κεντρικός διάδρομος προσομοιάζει και σήμερα σε παρεκκλήσι της Μητρόπολης, με το κλίμα κατάνυξης διάχυτο στον χώρο.

Ποιον όσιο να γιορτάζουμε σήμερα, άραγε; Ποιου φωτοστεφανωμένου τον βίο και το ένδοξο τέλος θα πανηγυρίσουμε; Ποιος να είναι εκείνος που διέπρεψε και κατάφερε να ολοκληρώσει την αποστολή του άμεμπτος και απαλλαγμένος από ανθρώπινα πάθη, λάθη και αδυναμίες; Βιαστικά και αυθόρμητα ερωτήματα, που είμαι σίγουρος ότι θα απαντηθούν λίαν συντόμως, από τον κατάλληλο άνθρωπο.

Από το γραφείο της επιστασίας ακούγονται ρυθμικοί λαρυγγισμοί σε άρτια ταύτιση με τον σκοπό της ψαλμωδίας που προέρχεται από το ραδιόφωνο, συντονισμένο στον σταθμό της Εκκλησίας. “Πάλι ερμηνεύει τα μεγάλα σουξέ της” μονολογώ νυσταγμένα, καθώς στέκομαι στο κυλικείο για να πάρω καφέ. Πάντως, αν κάτι θαυμάζω πραγματικά πάνω της, είναι η εκπληκτικά σωστά τοποθετημένη της φωνή. Άλλωστε, είναι ευρέως γνωστό ότι η εκκλησιαστική μουσική είναι από τις πλέον δύσκολες και απαιτητικές στην ερμηνευτική προσέγγιση, οπότε μόνο ένας πραγματικά καλλίφωνος μπορεί να την αποδώσει ικανοποιητικά.

Επάνω στο γραφείο με περιμένει ένα κομμάτι λαχταριστού φρέσκου κέικ, τυλιγμένο σε πλαστικό σακουλάκι. “Μμμμ, ό,τι έπρεπε είναι αυτό το muffin για να συνοδεύσω τον καπουτσίνο μου”, αναφωνώ με το γνωστό ηχόχρωμα λαγνείας που αποκτά η φωνή μου, όταν αντικρίζω οποιαδήποτε λιχουδιά. “Άρτος είναι αμαρτωλέ, όχι έτσι όπως το είπες με τα ξένα τα αμαρτωλά ονόματα που βρίσκεις, άρτος αγιασμένος”. Η διαπεραστική φωνή της Φωτεινής, με τις “ψηλές” νότες της, διαχύθηκε αβίαστα στον χώρο.

Φωτεινή: ένα όνομα, μια ιστορία.
Δεσπόζουσα μορφή στην Υπηρεσία, επιστάτρια για πάνω από τριάντα χρόνια, είναι ο άνθρωπος που γνωρίζει τα πάντα, ο κινητήριος μοχλός όλων και ο αποδέκτης ενός καθολικού σεβασμού από τους υπαλλήλους, με σχεδόν ιερές διαστάσεις. Λίγο μετά τα 60 της, μαμά, σύζυγος, γιαγιά κι επιμελής εργαζόμενη, μα πάνω απ’ όλα πιστή χριστιανή. Αφοσιωμένη πλήρως στο θέλημα του Κυρίου της, δοσμένη ολοκληρωτικά σε αυτό που τη “φωτίζει” και τη γαληνεύει, σε αυτό που η ίδια έχει αποφασίσει ότι ορίζει τον ρου της ζωής της. Απέραντος σεβασμός από την πλευρά μου, πλήρης ανικανότητα κατανόησης κι αποδοχής της διαφορετικής αντίληψης, από τη δική της.

“Τι έγινε Φωτεινούλα μου; Ποιος μας χορηγεί το σημερινό έδεσμα;”. “Της Αναστασίας της Φαρμακολύτριας σήμερα, μεγάαααααλη η χάρη της”. Ακολουθεί η πασίγνωστη πλέον διαδικασία σχηματισμού του σταυρού, με κινήσεις τόσο περίτεχνα δουλεμένες, που θα νόμιζε κανείς ότι τις είχε διδάξει ο πιο ικανός χορογράφος του κόσμου. “Μάλιστα. Δεν τη γνωρίζω την κυρία, αλλά να είναι καλά για το λαχταριστό της κέρασμα, να της πεις. Να υποθέσω ότι είναι αυτή που βλέπω στην εικονίτσα που μου έχεις αφήσει πάνω στο πληκτρολόγιο, ε;”. “Αχ ακούστε τι λέει ο βλάσφημος, την Αγία δεν τη λέμε κυρία βρε δαιμονισμένε, Αγία τη λέμε. Αχ Μεγαλοδύναμε, κάνε το θαύμα σου και σώσε τον από την αμαρτία που έχει κυλιστεί”. Τα δάχτυλα των χεριών της Φωτεινής πλέκονται μεταξύ τους δημιουργώντας σχηματισμό κατάλληλο για προσευχή, και το κεφάλι της στρέφεται προς το ταβάνι. “Εντάξει Φωτεινή μου, σ’ ευχαριστώ για όλα, πάρε τώρα την εικονίτσα και άσε με να συνέλθω, γιατί έχω πολλή δουλειά να κάνω”. “Δεν θα προσκυνήσεις την Αγία, βρε αντίχριστε;” “Φωτεινή πήγαινε σε παρακαλώ, θες να έχουμε τα ίδια με την προηγούμενη φορά, που με κυνηγούσες για να με ραντίσεις με τον μαϊντανό και το νερό; Να σου θυμίσω πως βρέθηκε ολόκληρο το μπολάκι στον ακάλυπτο, φεύγοντας από το παράθυρο;”. “Αχ μην τον ακούς Παναγία μου {με τον ίδιο σχηματισμό δαχτύλων, απλά αλλάζει ο παραλήπτης της προσευχής}, δεν ξέρει τι λέει, τον έχουν κυριεύσει οι δαίμονες”. Αυθόρμητα μου έρχεται ο σκοπός ενός αποσπάσματος από την ομώνυμη ελληνική όπερα, κι αρχίζω να της σιγοτραγουδώ με στόμφο: “με κατατρέχουν, μ’ εξουσιάζουν….”!
Η Φωτεινή βγαίνει από το γραφείο με ταχύτητα ολυμπιονίκη, αλαλάζοντας “πάψε σατανά, βγες από μέσα του, άφησέ τον”. Κοντοστέκεται για λίγο στον μικρό διάδρομο και προσθέτει: “τώρα θα δεις, θα καλέσω τον πατέρα Κύριλλο να έρθει για εξορκισμό, θα τον βγάλω εγώ τον <<έξω από 'δω>> από μέσα σου”. Πόσες και πόσες φορές δεν έχει χρησιμοποιήσει την “απειλή” του “πατέρα” Κύριλλου (και άλλων πολλών), για να εκβιάσει το “κακό” να φύγει από μέσα μου!

Αχ βρε Φωτεινούλα, αν αυτό δεν είναι ένδειξη αληθινής αγάπης προς το πρόσωπό μου, τότε τι είναι; Δεν θέλω να το δω αλλιώς, δεν θα δεχόμουν να είναι απλά η άρνησή σου να δεχτείς την ύπαρξη και της άλλης πλευράς και η εμμονή σου να επιβάλεις το -κατά τη δική σου οπτική- σωστό και θεάρεστο. Όχι, εγώ θα συνεχίσω να το κρατώ ως ένδειξη στοργής και εκτίμησης, ως ανθρώπινο ενδιαφέρον. Κατ’ αυτήν την έννοια, ίσως καταφέρεις μια μέρα να με βάλεις στον “ίσιο δρόμο”, που τόσες χιλιάδες φορές μου έχεις πει ότι πρέπει να ακολουθήσω.

Ίσως κάποτε με κάνεις να πιστέψω στους ανθρώπους και τη δύναμη της αγάπης τους, ανεξαρτήτως θεών και αγίων. Όπως και να ‘χει, σ’ ευχαριστώ για όλα…!

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook