Δάσκαλε που δίδασκες…

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δάσκαλος! Ο δάσκαλος πολεμικών τεχνών ή αυτοάμυνας όπως έχουμε πει και θα ξαναπούμε δεν έχει διαφορά στην αποστολή του από τον εκπαιδευτικό, το δάσκαλο που όλους μας πήρε από τ ο χέρι της μάνας μας όταν ήμασταν μικροί και μας έδειξε τον τρόπο του ‘σκέπτεσθαι’ και του‘πράττειν’ και βοήθησε με το δικό του μοναδικό τρόπο στο χτίσιμο του χαρακτήρα της ανεξαρτησίας και της σκεπτικής ικανότητάς μας. Ίσως αυτό το λειτούργημα του εκπαιδευτικού, του δασκάλου, να είναι το σημαντικότερο στην κοινωνία μας μετά από αυτό της παιδείας που αποκτούμε από την ίδια μας την οικογένεια μέχρι να φτάσουμε σ’ αυτόν. Και να συμφωνήσουμε εδώ ότι με τον όρο ‘λειτούργημα’ εννοούμε κάτι που γίνεται σωστά με όλες ή έστω τις περισσότερες ικανές και αναγκαίες συνθήκες! Άρα να συμφωνήσουμε ότι ο σωστός Δάσκαλος πολεμικών τεχνών αντίστοιχα, θα πρέπει να είναι στο σωστό ‘δρόμο’ ήδη για να μπορέσει να τον δείξει μέσα από τη διδασκαλία τη συμπεριφορά του και την ηθοπλαστική του ικανότητα, έχοντας πάντα την κατάλληλη μεταδοτικότητα.

Ποια όμως μπορεί να είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα κάνουν ένα Δάσκαλο αυτοάμυνας να ξεχωρίσει από τους κατά φαντασία ή τους ‘wanna be’  Δασκάλους και θα αξίζει την αφοσίωση τον κόπο και το σεβασμό μας;

Ας τα δούμε λοιπόν ψύχραιμα μαζί.
Το κυριότερο χαρακτηριστικό του είναι ότι θα πρέπει να χαίρει άρτιας ψυχικής υγείας. Έτσι απλά! Θα πρέπει δηλαδή να είναι ψυχολογικά ισορροπημένος. Να ξέρει τι θα κερδίσει και τι θα χάσειαπό την επιλογή του να διδάξει και να το κάνει συνειδητά!  Η διδασκαλία είναι ένα άνοιγμα του εαυτού του η οποία εάν παγιδευτεί σε μαζεμένα συμπλέγματα και άλλες ψυχολογικές παθογενείς καταστάσεις που τυχόν κουβαλά από το παρελθόν, θα αποβεί δυσάρεστη και καταστροφική τόσο για τον ίδιο όσο και για τις σχέσεις του με τους μαθητές και τους γύρω του.

Δεν είναι λίγοι οι ‘Δάσκαλοι’ που βλέπουν τα παιδιά-μαθητές τους σαν ένα οικονομικά υπέροχο – κακό πονοκέφαλο που ήρθε στη σχολή τους και τους ενήλικες μαθητές τους σαν εγκάθετους που ήρθαν να τους αμφισβητήσουν και να τους φέρουν σε δύσκολη θέση συγκρίνοντας τον εαυτό τους με το Δάσκαλο. Και φυσικά ακολουθεί η ανάλογη απολυταρχική, καταστροφική συμπεριφορά εκ μέρους των Δασκάλων με τα γνωστά ή τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Μιλώντας για το ψυχολογικό υπόβαθρο του Δασκάλου, θα πρέπει να προσθέσουμε στα θετικά χαρακτηριστικά του, την ισχυρή ακλόνητη αυτοεκτίμηση που θα πρέπει να έχει. Για να μπορέσει να εμπνεύσει τους μαθητές και να κερδίσει την εμπιστοσύνη και το σεβασμό τους θα πρέπει να είναι άριστος γνώστης αυτού που δείχνει. Θα πρέπει να έχει δουλέψει πολύ περισσότερο από όλους σε αυτό. Να το έχει τελειοποιήσει και να το προσφέρει απλόχερα χωρίς γρίφους ή υπεκφυγές, με σαφήνεια απλουστεύοντάς το όσο γίνεται για να γίνει εύκολα κατανοητό. Αν δεν έχει την αυτοπεποίθηση και τη γνώση να το κάνει, τότε στην πρώτη αμφισβήτηση από την πλευρά των μαθητών θα μπει στο έργο του το μικρόβιο της συνεχούς κόντρας με τους μαθητές η οποία ουσιαστικά θα υπάρχει μόνο στο φοβισμένο του μυαλό. Και τότε είναι που θα χάσει το ‘παιχνίδι’, τον πραγματικό του στόχο.

Το τελευταίο είναι ως συνήθως αποτέλεσμα της έλλειψης επαρκούς κατάρτισης στο αντικείμενο που διδάσκει και φυσικά έλλειψης εμπειρίας, η οποία είναι ο κύριος αρωγός της πρώτης στις πολεμικές τέχνες. Οι δύο παραπάνω ελλείψεις μαζί με τον τυχόν ασταθή ψυχολογικό παράγοντα από το μέρος του Δασκάλου, αποτελούν τα συστατικά μιας καταστροφικής βόμβας που θα εκραγεί στα χέρια του αργά ή γρήγορα, καθώς δεν είναι ούτε τεχνολογικά αλλά ούτε και ψυχολογικά επαρκής.

Ο καλός Δάσκαλος εξάλλου, θα πρέπει να έχει υπομονή με τους μαθητές του (αρχάριοι, πρώτη φορά ενασχόληση με πολ. Τέχνες, κακή αρχική φυσική κατάσταση) αλλά και κατανόηση των κινήτρων που έχουν φέρει τον καθένα από αυτούς κοντά του (διαφορετικοί λόγοι που αποφάσισε ο καθένας να μαθητεύσει στις πολ. τέχνες). Να επιμένει στη διδασκαλία των βασικών αρχών της τέχνης που διδάσκει και στην κατανόησή και την εφαρμογή τους από τους μαθητές, ώστε να χτίζει γερές και άρρηκτες βάσεις. Να μην τονίζει με κάθε ευκαιρία την ανωτερότητά του έναντι των μαθητών, κάτι που θα τους αποθαρρύνει για πολλούς λόγους να φτάσουν-εάν συνεχίσουν- το ίδιο  ψηλά με αυτόν αλλά αντιθέτως να τους δείχνει συνεχώς το δρόμο ταπεινά και με σεβασμό στη μεγάλη προσπάθεια που κάνουν. Οι υψηλόβαθμοι και άριστα καταρτισμένοι μαθητές ενός Δασκάλου είναι η ανεξίτηλη σφραγίδα της επιτυχίας του και η δικαίωση των κόπων του.

Μακριά από όλους μας φυσικά ‘δάσκαλοι’ οι οποίοι θα έχουν σαν προσφιλές χόμπι να αναλώνουν το χρόνο τους σε άστοχες και άσκοπες φιλονικίες και διαμάχες με άλλους ‘δασκάλους’ αλλά και μαθητές, όπως επίσης να κοιτούν και να ασχολούνται συνεχώς με το τι κάνει ο τάδε ή ο δείνα άλλος δάσκαλος ή μη. Τότε θα καταλάβουμε πολύ απλά ότι έχουν χάσει το στόχο τους και εμείς με τη σειρά μας βρισκόμαστε στο κέντρο ενός νοσηρού και παθογενούς κύκλου χωρίς τέλος και ουσία.

Κλείνοντας να πούμε κάπου εδώ ότι όταν κάνουμε κάτι και δεν περνάμε καλά είναι κάτι που θέλουμε να το αφήσουμε πίσω μας ενώ όταν περνάμε ευχάριστα την ώρα μας με κάτι θέλουμεοπωσδήποτε να ξανανιώσουμε αυτή τη χαρά. Είναι στη φύση μας και είναι και κάτι που θα πρέπει να ψάξει ένας εύστροφος και καλός Δάσκαλος στον τρόπο διδασκαλίας του, ούτως ώστε οι μαθητές του να μη βαλτώνουν στη ρουτίνα της καθημερινότητας και η γνώση να ‘πίνεται’ ευχάριστα σαν ένα δροσερό ποτήρι νερό.

Αν λοιπόν φίλοι μου, κάποιος από τους δασκάλους πολεμικών τεχνών και αυτοάμυνας που γνωρίζετε ή πιθανότατα να γνωρίσετε στο μέλλον, έχει  τα χαρακτηριστικά που αναφέρθηκαν παραπάνω,  επιδιώξτε να έχετε την τιμή να γυμναστείτε μαζί του, αλλιώς… να θυμάστε πως o δάσκαλος “κάνει” τη σχολή και όχι η σχολή τον δάσκαλο.

 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΙΑΦΑΣ

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook