Δεσποινίς ετών 42 (και μισό)

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Είμαι 42 χρονών. Και μισό. Αν ρωτήσεις τη μαμά μου πόσο είμαι θα σου πει «42 είναι! Τι μισά και βλακείες; Αυτό το παιδί μονίμως θέλει να μεγαλώνει την ηλικία της, τόσο ζαβό είναι!» Η μαμά που από τότε που θυμόμουν τον εαυτό μου πάντα έλεγε στις παρέες «εμένα δεν με νοιάζει κα-θο-λου η ηλικία μου» και μόλις πάτησε τα 60 άρχισε να κρύβει χρόνια, δηλαδή όχι να κρύβει αλλά για να μάθουμε τα πόσα κλείνει σε κάθε γενέθλια έπρεπε να ορκιστούμε σε όλους τους αγίους ότι δεν θα το πούμε παραέξω.

Αν ρωτήσεις τον μπαμπά μου πόσο είμαι θα σου πει «δεν έχω ιδέα αλλά άσε με να το σκεφτώ λίγο, μάλλον 44 είναι» Και βεβαίως θα σου πει έτσι, ο μπαμπάς που άσπρισαν (μάλλον γκρίζαραν) τα μαλλιά του στα 75 και σήμερα είναι 77 (και μισό), αν τον ρωτήσεις αυτόν πόσο είναι θα σου πει 79. Ο μάγκας το έχει πιάσει το νόημα, σου λέει αφού δεν μου φαίνεται εγώ θα λέω την ηλικία μου για να ακούω μετά «πωωωω ρε φίλε, ΑΛΗΘΕΙΑ λες; Και δεν σου φαίνεται με τίποτα! Γύρω στα 55 σε κόβω!» Και νααα καμάρι ο μπαμπάς που πάντα τον έκαναν μικρότερο από τη μαμά και καμάρωνε σαν το γύφτικο σκεπάρνι ενώ η μαμά τον λοξοκοιτούσε με βλέμμα «πάλι κοκορεύεται το χαμένο αλλά χαλάλι του, άστον να χαίρεται τον αντρούλη μου, θα τον κανονίσω μετά που θα είμαστε τα δυο μας, μπάμιες θα φάει πάλι σήμερα».
Όπως καταλαβαίνετε, μεγάλωσα μέσα σε ένα περιβάλλον αντικρουόμενο. Τελικά πόσο είμαι; Που πάω; Ποια είμαι; Ξέρετε τώρα, όλα αυτά τα καυτά ερωτήματα που, είμαι σίγουρη, και 80 να φτάσω πάλι τα ίδια θα αναρωτιέμαι. Για να καταλάβετε, γύρω στα 15 μου (ακριβώς, όχι και μισό) κάθισα κάτω μόνη μου και έκανα τον προγραμματισμό της υπόλοιπης ζωής μου. Αποφάσισα λοιπόν στα 25 μου να έχω παντρευτεί τον άντρα της ζωής μου, να έχω κάνει δύο παιδιά και να έχω αποκτήσει σκύλο και υπέροχο σπίτι.

Τον άντρα ουδέποτε τον φαντάστηκα. Είχα στο μυαλό μου μία γενική μορφή του, κάτι σαν ολόγραμμα, αλλά τίποτα παραπάνω. Απλά θα ήταν ο άντρας της ζωής μου. Τόσο απλά και λιτά. Καταλαβαίνετε, άφησα περιθώριο για αυτό που θα έρθει.

Για τα παιδιά είχα αποφασίσει. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Αυτό ήταν εύκολο. Ζώντας σε μία οικογένεια που επικρατούσαν και τα δύο φύλα ήταν απόλυτα φυσιολογική η έμπνευση αυτή. Το τσέκαρα και προχώρησα παρακάτω.
Ο σκύλος ήταν απλά σκύλος. Είχαμε ένα κανίς στην οικογένεια, τον Τζίτζη, τι σκυλί κι αυτό θεέ μου, κοπρόσκυλο, ιδιότροπο, δάγκωνε όποιον έβρισκε μπροστά του ή περπατούσε κοντά του ή γενικότερα ανέπνεε δίπλα του, στους όρχεις του, αυτός απλά τον δάγκωνε, γαμώ τα σκυλιά ο Τζίτζη, έζησε μέχρι τα 23 του (παρά κάτι μέρες), κόντεψε να μας θάψει όλους μέχρι που ο Θεός βαρέθηκε τη γκρίνια του και είπε να τον πάρει πλέον κοντά του ΜΠΑΣ και γλιτώσει κάνα πόδι σ’ αυτή τη γη. R.I.P. Τζιτζάκο. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, το μόνο στοιχείο στο κομμάτι σκύλος ήταν να ΜΗ μοιάζει στο Τζίτζη, κατά τα’ άλλα ας ήταν ό,τι να ‘ναι, ναι, τόσο διαλλακτική ήμουν.

Πάμε τώρα και στο σπίτι. Ούτε αυτό το είχα ονειρευτεί. Ας ήταν ένα σπίτι όμορφο, άντε, ας είχε και κήπο γιατί το πακετάκι θέλει και κήπο ανεξάρτητα που είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεις σπίτι με κήπο στο κέντρο της Αθήνας αλλά η αγάπη όλα τα νικά, ξέρετε τώρα, άστο κι αυτό στην φαντασίωση.

Το ξέρετε το γνωστό ρητό που λέει ότι ο άνθρωπος κάνει σχέδια και ο θεός γελάει μαζί του; Κι εγώ το ήξερα αλλά στα 15 μου (ακριβώς, όχι και μισό) δεν του έδωσα και πολλή βάση, εκείνη την περίοδο το μέλλον ήταν έτσι ακριβώς όπως το είχα πλάσει στο κεφάλι μου και έτσι ακριβώς θα υλοποιόταν.
Ναι, καλά.

Μέχρι τα 25 μου λοιπόν έζησα ό,τι μπορείτε να φανταστείτε. Η μαμά υποστηρίζει ότι πέρασα καθυστερημένη εφηβεία μετά τα 19 αλλά ας μην το αναλύσω αυτό, πρέπει να παραμείνω στις 800 λέξεις (κι άλλος αριθμός, αυτό δεν έχει μισό, πάλι καλά, έφυγε ένα άγχος) Που λέτε, είχα ξεχάσει εντελώς αυτό που είχα ονειρευτεί για τη ζωή μου στα 15 μου. Ήταν τόσο έντονη η ζωή μου που δεν είχα χρόνο να θυμηθώ τις φαντασιώσεις μου, τότε απλά τις ζούσα, καλά, δεν τις ζούσα όπως ακριβώς τις είχα φαντασιωθεί αλλά σ’ εκείνη την ηλικία δεν χάνεις χρόνο, απλά αρπάζεις τη στιγμή, την κάνεις δική σου και μετά λες ότι αυτό φανταζόσουν. Και μόνο.

Τέλος πάντων, στα 25 (και μισό) ξαφνικά άρχισα να μη νιώθω καλά. Άρχισα να αισθάνομαι ότι κάτι δεν πάει καλά με τη ζωή μου. Και τότε συνειδητοποίησα ότι είχα προγραμματίσει τη ζωή μου μέχρι τα 25. Είχα βάλει τον στόχο (που εννοείται και δεν είχε επιτευχθεί) και μετά το χάος. Και έπαθα κατάθλιψη. Και τώρα τι κάνουμε; Αν δεν πραγματοποιήθηκε εκείνος ο στόχος που είχα βάλει με τόση ένταση και τόσο πείσμα στη ζωή μου, τότε που πάω; Ποια είμαι; Τι θα κάνω από δω και πέρα; Έκανα να συνέλθω ένα ολόκληρο χρόνο.

Αν με ρωτήσεις σήμερα τι θα γινόταν αν είχε πραγματοποιηθεί εκείνη η φαντασίωση μου θα σου πω πως χαίρομαι που δεν τα κατάφερα. Γιατί όλα αυτά που έζησα μέχρι σήμερα, όλες αυτές τις αποτυχίες, τις απογοητεύσεις και τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στη ζωή μου δεν τα αλλάζω με τίποτα. Γιατί με έκαναν αυτή που είμαι σήμερα. Αυτή που στέκεται μπροστά σας λέγοντας πως είναι 42 (και μισό) και που περιμένει εναγωνίως την επόμενη πρόκληση που είναι έτοιμη να μπει στη ζωή της εκείνη τη θεϊκή στιγμή για την οποία είναι προορισμένη. Και έρχεται.
Το προγραμμάτισα.

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook